Προβεβλημένα Κινηματογράφος

Μπάστερ Κίτον από την ταινία Ο Στρατηγός σε μία εξαιρετικά ριψοκίνδυνη στιγμή
Μπάστερ Κίτον από την ταινία Ο Στρατηγός σε μία εξαιρετικά ριψοκίνδυνη στιγμή

«Ο Στρατηγός» γυρίστηκε το 1926 , σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής είναι ο απίθανος Μπάστερ Κίτον ή αλλιώς Τζόζεφ Φράνκ Κίτον. Το Μπάστερ (Buster) είναι στη ουσία ένα παρατσούκλι που του έδωσε ο μεγάλος Χουντίνι, όταν επέζησε πέφτοντας από μια σκάλα. Η ταινία έμεινε στην ιστορία, τόσο για τα μοναδικά γκανγκ, όσο και για τον ανέκφραστο Κίτον. Το κωμικό στοιχείο προέρχεται από τις απίθανες σκηνές οι οποίες αντιπαραβάλλονται με τη πραγματικότητα. Είναι αξιοσημείωτο πως το γεγονός που αναπαριστάται στην ταινία, είναι πραγματικό. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Αμερική, Βόρειοι στρατιώτες κατέλαβαν ένα τρένο, τον Στρατηγό, με σκοπό να εμποδίσουν τον ανεφοδιασμό των Νοτίων. Διαβάστε Περισσότερα

Οι Κόκκινοι
Ο Warren Beatty αγκαλιά με την Diane Keatton σε χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας

Οι Κόκκινοι (Reds,1981) αποτελούν μια επική ρομαντική ιστορία μέσω της οποίας ο star του Hollywood Warren Beatty βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει για το εργατικό κίνημα των Η.Π.Α, τον έρωτα και την Επανάσταση. Με αφορμή την συμπλήρωση 100 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση δίνεται μια ιδανική ευκαιρία για κινηματογραφικές αναδρομές σε ταινίες που αποπειράθηκαν να εμβαθύνουν στον «κόκκινο Οκτώβρη» του 1917 και πέραν της πλούσιας σοβιετικής φιλμογραφίας, από αυτές τις αναδρομές δεν μπορούν να απουσιάζουν οι Κόκκινοι. Διαβάστε Περισσότερα

Η σκηνή με το όνειρο από την ταινία «Το χαμίνι»
Η σκηνή με το όνειρο από την ταινία «Το χαμίνι»

«Το χαμίνι» γυρίστηκε το 1921 και είναι εξολοκλήρου δημιούργημα του μεγάλου Τσάρλι Τσάπλιν. Αποτελεί επίσης το πρώτο του αριστούργημα. Η ταινία διατηρεί τα στοιχεία της σλάπστικ κωμωδίας, έχει όμως και πολλά στοιχεία από την προσωπική ζωή του Τσάπλιν. Ο χαμός του παιδιού του, το διαζύγιο του και τα φτωχικά του χρόνια παρουσιάζονται στο φίλμ. Ο μεγάλος κωμικός, ο πρώτος αναγνωρίσιμος της εποχής του, δεν άφηνε τίποτα στην τύχη του, δούλευε πολύ. Επέζησε στο πέρασμα από τον βωβό στον ομιλούντα και συνέχιζε να χαρίζει άπλετο γέλιο. Στις περισσότερες ταινίες του εμφανίζεται ως ένας ευγενής αλήτης, «ο Σαρλό», όπως επονομάστηκε στην Ελλάδα. Τον χαρακτήρα αυτόν τον διαμόρφωσε το 1914 στην ταινία «για να κερδίσει το ψωμί του». Κατηγορήθηκε ως κουμουνιστής από τους μακαρθιστές και αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία το 1952. Επέστρεψε στην Αμερική μόνο το 1972 για να παραλάβει το Όσκαρ που του απονεμήθηκε για την συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο. Διαβάστε Περισσότερα

Καζαμπλάνκα- Αφίσα της ταινίας με τους H. Bogart και I. Bergman
Καζαμπλάνκα- Αφίσα της ταινίας με τους H. Bogart και I. Bergman

Μπορεί να είναι εξωτική πόλη του Μαρόκου, στο μυαλό αρκετών, όμως, όταν ακούν το όνομα Καζαμπλάνκα έρχεται η αξέχαστη ταινία του Michael Curtiz. Μία ταινία που γυρίστηκε και προβλήθηκε μεσούντος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και πραγματεύεται έντονα τον πόλεμο και τις συνέπειές του· τη φυγή, την αντίσταση, τον πατριωτισμό, την ελπίδα. Κυρίως, όμως, η Καζαμπλάνκα αφορά τον έρωτα. Έναν έρωτα με σίγουρο παρελθόν, ξαφνικό παρόν και αβέβαιο μέλλον. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο, που κλήθηκε να ερμηνεύσει το θρυλικό ζευγάρι εραστών, δεν είναι άλλοι από τους Humphrey Bogart και Ingrid Bergman. Είναι η πρώτη και μοναδική συνεργασία τους, παρότι έμελλε να τους συνδέσει ισοβίως. Διαβάστε Περισσότερα

Μισαλλοδοξία, 1916
Μισαλλοδοξία, 1916

Η «Μισαλλοδοξία» (Intolerance) είναι μια σχεδόν τρίωρη, σπονδυλωτή ταινία βωβού κινηματογράφου σκηνοθετημένη το 1916 στην Αμερική. Πρόκειται για μια δημιουργία που έχει μείνει στην ιστορία για το ευρηματικό για την εποχή μοντάζ της αλλά και για τον μεγάλο αριθμό ηθοποιών που έλαβαν μέρος. Ο σκηνοθέτης της, ο Ντέιβιντ Γουόρκ Γκρίφιθ (David Wark Griffith) ίσως γύρισε αυτό το μεγαλόπνοο έργο ως απολογία για το προηγούμενο έργο του με τίτλο «Γέννηση ενός Έθνους». Η ταινία αυτή, παρόλη την τεράστια εισπρακτική επιτυχία της, δημιούργησε θύελλα αντιδράσεων, αφού ουσιαστικά εξυμνούσε την Κου Κλουξ Κλαν. Η «Μισαλλοδοξία», αν και διαθέτει μια ευρηματική σκηνοθετική ματιά, δεν κατάφερε να αποκαταστήσει τη φήμη του μεγάλου αυτού Αμερικανού σκηνοθέτη. Η μεγάλη της διάρκεια και οι πολυπλοκότητα των ιστοριών κούρασε τους θεατές. Διαβάστε Περισσότερα

Το Θωρηκτό Ποτέμκιν
Μια ταινία προπαγάνδας με τεράστια κινηματογραφική και καλλιτεχνική αξία

Το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (ρωσικά: Князь Потёмкин-Таврический) ή αλλιώς το πολεμικό πλοίο «Πρίγκιπας Ποτιόμκιν της Ταυρίδας» είναι ίσως η γνωστότερη ταινία βωβού κινηματογράφου της Ρωσίας. Δημιουργός της δεν είναι άλλος από τον Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν (Сергей Михайлович Эйзенштейн). Η ταινία γυρίστηκε το 1925, είναι ιστορική και σαφέστατα προπαγανδιστική. Εξαιτίας του περιεχομένου της απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες. Παρόλα αυτά όμως, η αισθητική της, η σκηνοθετική της ματιά και οι ερμηνείες της είναι εκπληκτικές. Ο Αϊζενστάιν συνέθεσε ένα αριστούργημα που έμεινε στην ιστορία. Μάλιστα η σκηνή με το καροτσάκι, που κυλά στις σκάλες της Οδησσού, έχει αναπαραχθεί πολλάκις. Σκηνοθέτες όπως ο Ντε Πάλμα, ο Τζόρτζ Λούκας, ο Γούντυ Άλεν και άλλοι την έχουν συμπεριλάβει στις ταινίες τους. Ένα είναι σίγουρο: «το Θωρηκτό Ποτέμκιν» δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Διαβάστε Περισσότερα

Λεωφόρος της Δύσης-Αφίσα ταινίας
Λεωφόρος της Δύσης- Αφίσα της ταινίας με τους G.Swanson και W.Holden

Αν τα όνειρα μπορεί να τα διατρέχει δρόμος, τότε αυτός έχει όνομα… Λεωφόρος της Δύσης. Ο λόγος απλός· με μήκος περί τα 35 χιλιόμετρα, διαπερνά κεντρικά σημεία του Λος Άντζελες, όπως το Μπέβερλι Χιλς και τη Μέκκα του κινηματογράφου, το Χόλυγουντ. Με αυτό στο μυαλό, το συχνό σεναριακό δίδυμο Billy Wilder και Charles Brackett αποφασίζουν να αφήσουν στην άκρη το «Κουτί με τα φασόλια» και να μετονομάσουν την ταινία τους σε Λεωφόρο της Δύσης. Πρόκειται για ένα μακάβριο μελόδραμα του 1950 με έντονα στοιχεία φιλμ νουάρ αλλά και δόσεις μαύρης κωμωδίας. Ενισχύοντας τη σεναριακή τους δυναμική με τη «στρατολόγηση» του D.M. Marshman Jr. και με τον Billy Wilder στο σκηνοθετικό τιμόνι ξεκινά να δημιουργείται η ταινία που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της βιομηχανίας. Διαβάστε Περισσότερα

Ταξίδι στο Φεγγάρι, Ζώρζ Μελιέ,1902
Αφίσα με το πρόσωπο του Μελιέ και φυσικά με το Ταξίδι στο Φεγγάρι

Το «Ταξίδι στο φεγγάρι» είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1902, οι εικόνες  της οποία έχουν σημαδέψει τον Παγκόσμιο κινηματογράφο. Σκηνοθέτης της είναι ο Ζώρζ Μελιές (George Méliès), Γάλλος ταχυδακτυλουργός που έκανε ζωντανές εμφανίσεις στο θέατρο Ρομπέρ Χουντίν στο Παρίσι. Στις ταινίες του,  ο γάλλος σκηνοθέτης, επέλεγε να παρουσιάζει μη ρεαλιστικές εικόνες, γεγονός που τον φέρνει σε αντίθεση με τις άκρως ρεαλιστικές ταινίες που δημιουργούσε ο Λουί Λιμιέρ. Διαβάστε Περισσότερα

Κάννες 2017, Οι νικητές του διαγωνισμού
Κάννες 2017. Με μία λαμπερή τελετή βράβευσης έκλεισε η 70ή διοργάνωση του θεσμού.

Οι Κάννες αποχαιρέτησαν το μεγαλύτερο κινηματογραφικό φεστιβάλ πριν από λίγες ημέρες, στις 28 Μαΐου 2017, με μια εντυπωσιακή τελετή βράβευσης. Η οικοδέσποινα της τελετής Μόνικα Μπελούτσι, με τον πρόεδρο της κριτικής επιτροπής Πέδρο Αλμοδόβαρ, υποδέχτηκαν σε μια εντυπωσιακή σκηνή τους διαγωνιζόμενους. Λαμπερές παρουσίες περπάτησαν το κόκκινο χαλί του φεστιβάλ στις Κάννες, ενώ οι διαγωνιζόμενοι περίμεναν αγωνιωδώς μία ανακοίνωση. Ένα τίτλο, τον μέγιστο τίτλο βράβευσης που δεν είναι άλλος από τον Χρυσό Φοίνικα. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος στις Κάννες ειπώθηκαν, παρουσιάστηκαν και συνέβησαν τα πάντα. Eυτράπελα και τεχνικά προβλήματα, ηχηρές δηλώσεις και συμμετοχές σε ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος, δεν άφησαν κανένα αδιάφορο. Αν θέλουμε να δώσουμε έναν υπότιτλο στο κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς, θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν «γυναικεία υπόθεση». Διαβάστε Περισσότερα

Φεστιβάλ των Καννών. Θόδωρος Αγγελοπουλος, Χρυσος Φοινικας 1998
Φεστιβάλ των Καννών. Θόδωρος Αγγελοπουλος, Χρυσος Φοινικας, για την ταινία «Μια αιωνιότητα και μια μέρα» το1998.

Το Φεστιβάλ των Καννών κλείνει φέτος τα 70 χρόνια παρουσίας και αποτελεί ένα από τα διασημότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Παρουσιάσεις ταινιών, εντός και εκτός του επίσημου διαγωνιστικού προγράμματος, θα λάβουν χώρα από τις 17 έως τις 28 Μαΐου 2017 στη Γαλλία. Στα 70 αυτά χρόνια, η ελληνική κινηματογραφική παρουσία υπήρξε κάτι παραπάνω από άρτια, πρωτοποριακή και επιτυχημένη. Αρχής γενομένης το 1951 και την ταινία «Τελευταία Αποστολή», του Νίκου Τσιφόρου, μέχρι και την ταινία «Αστακός», του Γιώργου Λάνθιμου το 2015. Ο ελληνικός κινηματογράφος κατάφερε να αναδείξει σπουδαίους ηθοποιούς και σενάρια, μέσα από τον κινηματογραφικό φακό. Διαβάστε Περισσότερα

SOCIAL

VIDEOS