Συνεντεύξεις

Το logo των Postmodern Jukebox
Το logo των Postmodern Jukebox

Τι συμβαίνει όταν η  πoπ μουσική συναντά την τζαζ; O Scott Brandlee  φαίνεται  να έχει απαντήσει ικανοποιητικά σε αυτό το ερώτημα. Το  project του Postmodern Jukebox  μετρά έξι χρόνια επιτυχίας, διασκευάζοντας μοντέρνα κομμάτια σε  jazz και swing ρυθμούς.

Ποιοί είναι οι Postmodern Jukebox;

Όλα ξεκίνησαν όταν ο Scott Brandlee αποφάσισε να βιντεοσκοπήσει μια μικρή μουσική performance με τους φίλους του από το πανεπιστήμιο, στο υπόγειο όπου διέμενε.  Ωστόσο, η επιτυχία ήρθε μετά από πολλές προσπάθειες του Βrandlee να εδραιωθεί στην τζαζ μουσική σκηνή και μάλιστα σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερα ανταγωνιστικό, όπως αυτό της μουσικής σκηνής της Νέας Υόρκης. Το πρώτο viral βίντεο πραγματοποιήθηκε το 2009. Σταδιακά άρχισε να συνεργάζεται με διάφορους μουσικούς στις παραγωγές του και μόλις το 2011 πραγματοποιήθηκε το πρώτο viral βίντεο του project  Postmodern Jukebox,  που ήταν μια διασκευή του “Thrift shop” των Macklemore & Ryan Lewis. Από τότε κάθε νέο βίντεο στο Υoutube συγκεντρώνει εκατομμύρια χτυπήματα. Η μπάντα γίνεται ολοένα και πλουσιότερη σε ρεπερτόριο, συνεργασίες και υποστηρικτές. Πλέον, πραγματοποιεί επιτυχημένες συναυλίες ανά  τον κόσμο. Στο πρόγραμμα τους αυτό το καλοκαίρι βρίσκεται και η Ελλάδα. Οι Postmodern Jukebox θα βρεθούν στις 28 Ιουνίου στην Τεχνόπολη  Aθηνών και στις 29 Ιουνίου στην Μονή Λαζαριστών στην Θεσσαλονίκη, για να χαρίσουν στο Αθηναϊκό κοινό vintage βραδιές σε swing, jazz και soul ρυθμούς!

postmodern-jukebox-Bradlee
To μουσικό σύνολο των Postmodern Jukebox

Το Artic.gr ήρθε σε επαφή με τον Scott Brandlee τον δημιουργό του Postmodern Jukebox και τον ρώτησε για τις επιρροές του , τον ρόλο της νοσταλγίας και του vintage και τα μελλοντικά του σχέδια.

Η συνέντευξη

Κατερίνα Μπούκα : Μπορείς να μου περιγράψεις με λίγες λέξεις πώς σχηματίστηκε το Postmodern Jukebox; Το μέρος, τα πρόσωπα, τις επιρροές και τα συναισθήματα.

Scott Brandlee:  Αγωνιζόμουν ως πιανίστας τζαζ μουσικής, ζώντας σε ένα υπόγειο  στο Queens της Νέας Υόρκης,  όταν είχα την ιδέα να βιντεοσκοπήσω τον εαυτό μου καθώς έπαιζα κάμποσες ποπ επιτυχίες του ’80 διασκευασμένες σαν παλιομοδίτικα τζαζ κομμάτια  πιάνου. Το βίντεο έγινε viral και  έτσι αποφάσισα να εξερευνήσω αυτή την ιδέα.

Κατερίνα : Πώς προέκυψε η ιδέα του να συνδυάσεις τζαζ με ποπ μουσική; Νομίζεις ότι το ένα είδος μπορεί να συμπληρώσει το άλλο;

Scott :  Η τζαζ πάντα επηρέαζε κρυφά την ποπ μουσική. Από την εποχή του ροκ εν ρολ ακόμη. Οπότε, τα είδη δεν έχουν τόση απόσταση μεταξύ τους, όση ενδεχομένως φαίνεται. Θέλω να δείξω στον κόσμο ότι τα τραγούδια δεν είναι φτιαγμένα συγκεκριμένα για ένα είδος μουσικής. Μπορούν να ταξιδεύουν στον χρόνο και να αλλάζουν από το ένα είδος σε άλλο.

Κατερίνα  : Θεωρείς ότι η αποδοχή του μοντέρνου σημαίνει απόρριψη των παλαιότερων ειδών μουσικής;

Scott :  Όχι. Απολαμβάνω και μοντέρνα και κλασσική μουσική. Και τα δύο προσφέρουν διαφορετικά πράγματα.

Κατερίνα : Έχεις μια κορυφαία λίστα πέντε αγαπημένων σου διασκευών;

Scott :  Αγαπώ ισότιμα όλα τα παιδιά μου!

Κατερίνα : Κάθε βίντεο είναι στην πραγματικότητα μια μικρή vintage  παράσταση. Ποιες είναι οι βασικές αρχές σε κάθε βιντεοσκόπηση;

Scott : Βιντεοσκοπούμε τα πάντα ζωντανά σε μια μονή λήψη για να προσομοιάσουμε  το ύφος Motown . Αυτό προσφέρει έναν προσωπικό ζεστό ήχο και ταυτόχρονα αιχμαλωτίζει το παιχνίδι μεταξύ των μουσικών και των τραγουδιστών. Τα βίντεο τα γυρίζουμε στο σαλόνι μου. Θέλω οι θεατές να νιώθουν ότι βρίσκονται στον καναπέ μου και μας παρακολουθούν να δίνουμε παράσταση.

Κατερίνα : Είναι το Postmodern Jukebox μια προσπάθεια να επιστρέψει στην μόδα το vintage;

Scott: Όχι, είναι μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα νέο είδος που θα αναμειγνύει  vintage και μοντέρνα στοιχεία.

Κατερίνα: Νομίζεις ότι η αίσθηση της νοσταλγίας ήταν ένας λόγος της επιτυχίας του Postmodern Jukebox;  Τι είδους συναισθήματα θα θέλατε να δημιουργήσετε στο κοινό μέσω των διασκευών σας;

Scott: Σίγουρα βοήθησε!!! Νομίζω ότι όλοι νοσταλγούμε όταν ακούμε παλαιότερα ήδη μουσικής, ακόμη και αν δεν ζήσαμε πότε σε αυτές τις εποχές. Ποιος δεν θα ήθελε να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο και να παρακολουθήσει τον Σινάτρα σε ένα μπάρ;

 Κατερίνα: Το να μετατρέψεις ένα ποπ κομμάτι σε μια vintage εκδοχή του, δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Μπορείς να εμπιστευτείς εύκολα νέους συνεργάτες;

Scott: Απολαμβάνω την συνεργασία με νέους καλλιτέχνες και συνήθως μου δίνουν εξαιρετικές φρέσκες  ιδέες, βασισμένες στην έως τώρα εμπειρία τους ως μουσικοί. Έτσι, όταν συναντώ νέους τραγουδιστές, συνήθως προσπαθώ να βρω τι το μοναδικό ή διαφορετικό έχουν και να το αναδείξω μέσω της συνεργασίας μας.

Κατερίνα: Προσωπικές επιρροές από καλλιτέχνες ενόσω μεγάλωνες;

Scott : Louis Armstrong, Art Tatum, Stevie  Wonder… και η λίστα συνεχίζει.

Κατερίνα: Γιατί  διασκευές και όχι δημιουργία νέων τραγουδιών; Ποιά διαδικασία νομίζεις είναι πιο εύκολη ή πιο περίπλοκη αντίστοιχα;

Scott : Την δεδομένη στιγμή έχω εστιάσει στις διασκευές των τραγουδιών. Άλλα προφανώς, υπάρχει πολλή δημιουργικότητα στο να συνθέσεις  τις νέες μελωδίες και τα νέα  μέρη των μουσικών οργάνων. Οπότε, οι διασκευές συχνά καταλήγουν να δίνουν μια αίσθηση του αυθεντικού. Δηλαδή, είναι αυθεντικά τραγούδια που δεν έγραψα εγώ!

Κατερίνα: Ποιά είναι τα μελλοντικά σας σχέδια σχετικά με βίντεο, διασκευές και συναυλίες;

Scott: Σχεδιάζουμε να φέρουμε το PostModern Jukebox σε κάθε μία από τις βασικές πόλεις του κόσμου. Έχουμε παίξει σε τέσσερις ηπείρους μέχρι τώρα. Αυτήν την χρονιά θα προσθέσουμε και την πέμπτη. Και φυσικά έχουμε νέα βίντεο στο Youtube κάθε Πέμπτη. Μας αρέσει να μένουμε απασχολημένοι !

postmodern-jukebox
Στιγμιότυπο από βίντεο των Postmodern Jukebox
Πληροφορίες για το Postmodern Jukebox

Χρήστος Γεωργαλής
Ο Χρήστος Γεωργαλής μίλησε στο Artic.gr για το Ένα Τραγούδι του

Σπούδασε και σπουδάζει συστηματικά το τραγούδι, έχει εμφανιστεί σε μεγάλες παραγωγές μιούζικαλ, ο Χρήστος Γεωργαλής είναι ένα από τα φωτεινότερα παιδιά του καλλιτεχνικού χώρου. Rent σε σκηνοθεσία Θέμιδος Μαρσέλλου που παίχτηκε για τρεις σεζόν, Μερικοί το προτιμούν καυτό, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, Σμύρνη μου Αγαπημένη, είναι μόνο λίγες από τις συμμετοχές του σε μεγάλες παραστάσεις. Ο Χρήστος Γεωργαλής μας παρουσιάζει τώρα το νέο του τραγούδι, με τίτλο «Ένα Τραγούδι», σε μουσική Στάμου Σέμση και στίχους του Μίνωα Θεοχάρη.

Αναστάσης: Ένα τραγούδι, σε μουσική Στάμου Σέμση και σε στίχους Μίνωα Θεοχάρη… Πρόκειται για μία μεμονωμένη κυκλοφορία ή για την αρχή ενός μουσικού project;
Χρήστος Γεωργαλής: Ναι, πρόκειται για κάτι τέτοιο. Θα κυκλοφορήσουμε τρία τραγούδια με τον Στάμο Σέμση και τον Μίνωα με κοινό θέμα έναν έρωτα που βιώθηκε και τελείωσε. Τον Ιούνιο θα μπούμε στο στούντιο για τ’ άλλα δύο κομμάτια. Το δεύτερο τραγούδι που θα κυκλοφορήσει θα είναι ένα ντουέτο, λαϊκότερο. Είμαι πολύ χαρούμενος που συνεργάζομαι με τον Στάμο, γιατί τον θαύμαζα από μικρός, καθώς έχει κάνει υπέροχες δουλειές, όπως «Το Νησί των Λωτοφάγων» με την Έλλη Πασπαλά. Ο Μίνως είναι παιδικός μου φίλος και σταθερός μου συνεργάτης τα τελευταία χρόνια, οπότε είναι μία ευτυχής συγκυρία αυτό που κάνουμε τώρα.

Αναστάσης: Να περιμένουμε την κυκλοφορία ενός δίσκου ή την διεξαγωγή συναυλιών για την υποστήριξη των κομματιών;
Χρήστος Γεωργαλής: Δεν υπάρχει κάποιο άμεσο σχέδιο για live εμφανίσεις. Τον Σεπτέμβριο σχεδιάζει ο Στάμος συναυλίες με τους καλλιτέχνες για τους οποίους έχει γράψει τραγούδια και θα συμμετέχω κι εγώ. Ο Στάμος έχει φτιάξει ένα label στο youtube που λέγεται «stamos semsis» και δημοσιεύει εκεί τα τραγούδια του, γιατί τόσο εκείνος όσο κι εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με δισκογραφικές. Εκεί λοιπόν μπορεί ν’ αναζητήσει κανείς τα τραγούδια μου.

Χρήστος Γεωργαλής: Ένα τραγούδι


Αναστάσης: Ποια είναι η αίσθηση που έχεις όταν κάνεις live και ποια όταν παίζεις σε μία θεατρική παράσταση;
Χρήστος Γεωργαλής: Είναι τελείως διαφορετικό νομίζω. Όταν κάνω live νιώθω τον παλμό των ακροατών, είναι μία επικοινωνία άμεση, χωρίς «τείχους». Μ’ αρέσει να παίζω με τους θεατές, να νιώθω την ανταπόκριση. Όταν παίζω σε μία θεατρική παράσταση, προσωπικά μου είναι δύσκολο να κοιτάζω τους θεατές.

Αναστάσης: Αν έκανες την δική σου συναυλία στο Ηρώδειο, ποια τρία τραγούδια άλλων καλλιτεχνών θα έβαζες στο ρεπερτόριό σου;
Χρήστος Γεωργαλής: Μ’ αρέσει πολύ η «Μπαλάντα της Ιφιγένειας» της Αλεξίου, το οποίο πιστεύω πως είναι ένα τραγούδι που δεν μπορεί άλλος άνθρωπος πέραν της Αλεξίου, αλλά μου αρέσει να το λέω. Το «Εντομοκτόνο» της Γαλάνη και η «Μισή Καρδιά» του Φάμελλου θα ήταν άλλα δύο.
Αναστάσης: Είσαι ένας ηθοποιός που έχει κάνει πολύ μιούζικαλ. Πιστεύεις πως το είδος του μιούζικαλ που γίνεται ξανά όλο και πιο δημοφιλές στ’ αθηναϊκά θέατρα, ανεβαίνει με τους όρους που πρέπει;
Χρήστος Γεωργαλής: Νιώθω πως είμαι δύο διαφορετικά πράγματα, ηθοποιός και τραγουδιστής, που άλλοτε συνδέονται κι άλλοτε κι όχι. Στο θέατρο μου αρέσει πολύ η πρόζα, ενώ στα live μου αρέσει να τραγουδώ. Τα τελευταία χρόνια γίνεται όντως μία φιλότιμη προσπάθεια στο μιούζικαλ, αλλά για να είμαι εντελώς ειλικρινής πιστεύω πως η Ελλάδα ποτέ δε θα φτάσει τα επίπεδα του εξωτερικού γιατί εμείς δεν το έχουμε αυτό ως κουλτούρα κι ως εκπαίδευση. Είναι σα να κάνει ξένος καλλιτέχνης ρεπερτόριο Θεοδωράκη. Θα μου άρεσε ωστόσο πολύ να δω και πρωτογενή ελληνικά μιούζικαλ, όπως το «Αν αργήσω κοιμήσου» σε κείμενο Άκη Δήμου και μουσική του εξαιρετικού Θέμη Καραμουρατίδη. Υπάρχει νομίζω η ανάγκη για νέα παραγωγή.

Αναστάσης: Ποια είναι η συναυλία που είχες δει μικρότερος και σ’ είχε συγκλονίσει;
Χρήστος Γεωργαλής: Η συναυλία της Αλεξίου στην Πνύκα το 1997 ήταν μία μαγική εμπειρία για εμένα. Ν’ ακούς αυτή την συγκλονιστική φωνή και πίσω να φαίνονται το Ηρώδειο κι η Ακρόπολη…

Αν Αργήσω Κοιμήσου
Ο Χρήστος Γεωργαλής με την Α. Αιδίνη και τον Μ. Θεοχάρη στο Αν Αργήσω Κοιμήσου (2011)

Ο καλλιτέχνης Αλέκος Βρέτος
Ο καλλιτέχνης Αλέκος Βρέτος

Ο καλλιτέχνης Αλέκος Βρέτος έδωσε στο Artic.gr, μια συνέντευξη για την αγάπη του για τη τζαζ και τις εμπειρίες του. Αφορμή αποτελεί η επερχόμενη συμμετοχή του στην International Jazz Day 2017 στο The Zoo την Κυριακή 30 Απριλίου.

 

Παναγιώτα Καραγιαννίδη: Πως προέκυψε η ενασχόλησή σου με τη τζαζ; Υπήρξε κάποιος από το στενό σου περιβάλλον που ασχολούνταν με αυτό το είδος μουσικής;

Αλέκος Βρέτος: Ο πατέρας μου συμπαθούσε πολύ τη τζαζ. Η ενασχόληση μου όμως άρχισε με αφορμή ένα και μοναδικό βιβλίο που υπήρχε του Μάρκου Αλεξίου – που έγινε και δάσκαλό μου αργότερα – και του Β. Ρακόπουλου που λεγόταν «Jazz». Αυτό το βιβλίο μου κίνησε την περιέργεια και σφράγισε και την μετέπειτα πορεία μου.

Παναγιώτα: Προτιμάς τον αυτοσχεδιασμό της στιγμής πάνω σε ένα μουσικό κομμάτι ή την «τριβή» της διασκευής;

Αλέκος Βρέτος: Προτιμώ και τα δύο γιατί μου αρέσει η μουσική. Δεν ξεχωρίζω τι μου αρέσει να κάνω αλλά ξεχωρίζω αυτό που κάνω να είναι ωραίο και δοσμένο με ειλικρίνεια και γούστο. Βέβαια ο αυτοσχεδιασμός είναι λίγο παραπάνω στη καρδιά μου λόγω της ιδιαιτερότητας που έχει.

Παναγιώτα: Κατά πόσο το Ελληνικό κοινό είναι εξοικειωμένο με τα ακούσματα της τζαζ;

Αλέκος Βρέτος: Δεν είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένο ακόμα. Υπάρχει όμως μεγάλη άνθηση. Σίγουρα είναι πολύ καλύτερα από πριν 10 – 15 χρόνια ας πούμε.

Παναγιώτα: Μεγαλύτερη απόλαυση για εσένα αποτελεί η διαδικασία της παραγωγής μουσικής ή αυτή της ερμηνείας;

Αλέκος Βρέτος: Όπως και πριν θα απαντήσω και τα δύο για τους λόγους του το καθένα. Με την διαδικασία της παραγωγής ενός πρότζεκτ ή δισκογραφικής δουλειάς μπαίνεις σε μία παραγωγική διαδικασία να πρέπει να δεις όλη τη δουλειά σφαιρικά και συνολικά. Με την εκτέλεση η διαδικασία είναι περισσότερο εσωτερική και εκεί ανακαλύπτεις πράγματα για τον εαυτό σου.

Παναγιώτα: Είναι γεγονός ότι έχεις αναλάβει πολλούς ρόλους πέρα από το καλλιτεχνικό κομμάτι της δισκογραφίας σου. Οι ευθύνες αυτές έχουν επηρεάσει τη δημιουργική διαδικασία ή απολαμβάνεις να έχεις τα πάντα υπό έλεγχο;

Αλέκος Βρέτος: Η δουλειά μου ως παραγωγός και καλλιτεχνικός υπεύθυνος διαφόρων συναυλιών είναι μια δουλειά πάρεργο για μένα. Μου αρέσει δε λέω αλλά καμία σχέση δεν έχει με το πραγματικό μου πάθος. Είναι για τα προς το ζην. Η δουλειά μου είναι μουσικός και τίποτα άλλο. Αυτό με ενδιαφέρει να κάνω και τίποτα άλλο. Παλεύω για τη τέχνη μου και προσωπικά αλλά και συλλογικά για να βγει και προς τα έξω. Γι’ αυτό και χρησιμοποιώ και τις άλλες ιδιότητες για να σπρώξω τη τζαζ και σε άλλα κανάλια και να την γνωρίσει περισσότερος κόσμος.

Παναγιώτα: Ποια είναι η σχέση σου με το ούτι; Είναι απλώς ένα όργανο σαν όλα τα άλλα ή έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;

Αλέκος Βρέτος: Είναι η αγάπη μου η ίδια. Ο ήχος του, το σχήμα του, τα χρώματά του όλα με μαγεύουν κάθε φορά που το βλέπω και το ακούω. Έχω την τιμή να μπορώ να παίξω ούτι που για μένα σημαίνει πάθος και μόνιμη ενασχόληση για καλύτερο ήχο και ειλικρινές παίξιμο.

Παναγιώτα: Πες μας λίγα λόγια για το Alekos Vretos Project που θα παρουσιάσεις στο JazZoo Concert Series στα πλαίσια του International Jazz Day 2017 στο The Zoo;

Αλέκος Βρέτος: Το Alekos Vretos Project κρατάει από την έκδοση του τελευταίου cd μας «K on Top». Αυτή τη δουλειά θα παρουσιάσουμε με μερικές καινούργιες προσθήκες νέων κομματιών που θα ηχογραφήσουμε σύντομα.

Παναγιώτα: Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια και που μπορούμε να σε δούμε αυτόν τον καιρό;

Αλέκος Βρέτος: Έχω την τιμή να εμφανίζομαι κι εγώ στις 30/4 στην IJD 2017. Μετά έχουμε άλλη μία συναυλία στο Ζοο που θα γιορτάσουμε τα γενέθλιά μου στις 10/5 Τετάρτη του JazZoo Concert Series (τα γενέθλιά μου είναι στις 11/5, άρα όπως καταλαβαίνετε μετά το live έχει πάρτυ). Και τα επόμενα μέσα στον Ιούνιο στην Αθήνα. Και τον Ιούλιο στην Ευρώπη (Βέλγιο, Ιταλία, κλπ.) αν και περιμένουμε ακόμα επιβεβαιώσεις για μερικά. Θα ανακοινωθούν προσεχώς μέσω του site και στο Facebook. Ετοιμάζω τα καινούργια κομμάτια για το νέο μας CD και μόλις ολοκλήρωσα την μουσική για μία Γαλλο – Μαροκινή κινηματογραφική παραγωγή και περιμένουμε να την εκδώσουμε αφού προβληθεί στα φεστιβάλ κινηματογράφου ανά τον κόσμο πρώτα. Το όνομα της ταινίας είναι “Le Coeur Noye”.

Ο Αλέκος Βρέτος στα Social Media: Facebook 

 

Τα Κίτρινα Ποδήλατα
Τα Κίτρινα Ποδήλατα

Το συγκρότημα Κίτρινα Ποδήλατα (Γιώργος και Αλέξανδρος Παντελιάς) μας συστήθηκε δισκογραφικά για πρώτη φορά το Νοέμβριο του 2000. Η 17χρονη πορεία σκληρής δουλειάς οδήγησε τα Κίτρινα Ποδήλατα στην κατάκτηση μιας σημαντικής θέσης στο ελληνικό μουσικό στερέωμα. Μάλιστα, πρόκειται για μια από τις λίγες περιπτώσεις καλλιτεχνών που κατάφεραν να ξεχωρίσουν προβάλλοντας μόνο τη δουλειά τους.

Τα δύο αδέλφια, εν όψει της νέας τους δισκογραφικής δουλειάς και των επερχόμενων εμφανίσεών τους, έδωσαν στο Artic.gr και την Παναγιώτα Καραγιαννίδη μια ουσιαστική συνέντευξη, πέρα από το συνηθισμένο.

Το συγκρότημα «Κίτρινα Ποδήλατα» (Αλέξανδρος και Γιώργος Παντελιάς)
Το συγκρότημα «Κίτρινα Ποδήλατα» (Αλέξανδρος και Γιώργος Παντελιάς)
Η συνέντευξη

Παναγιώτα Καραγιαννίδη: Στην περίπτωσή σας η μουσική είναι οικογενειακή υπόθεση. Πριν γίνετε τα «Κίτρινα Ποδήλατα» ποιες ήταν οι καταβολές που σας ώθησαν στο να ακολουθήσετε την καριέρα της μουσικής;

Κίτρινα Ποδήλατα: Ξεκινήσαμε με σπουδές στο ωδείο, μια επιλογή που έγινε από τους γονείς μας έχοντας οι ίδιοι ως «απωθημένο» την ενασχόληση με τη μουσική. Αυτό συνέβη, διότι λόγω εποχών και συνθηκών δεν τα κατάφεραν. Η αίσθησή τους ότι η μουσική θα μας βοηθούσε γενικότερα σε πολλά επίπεδα, αποδείχτηκε πολύτιμη και τελικά καθόρισε όλη τη ζωή  μας. Η συνέχεια πλέον ήταν στα χέρια μας. Οι κλασικές σπουδές μας, ανέδειξαν σιγά – σιγά  και κάποιο ταλέντο που είχαμε στο να σκαρώνουμε και δικά μας πράγματα και να εκφραζόμαστε μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία.

Στην εφηβεία αποφασίσαμε, όπως πολλά παιδιά κάνουν, να φτιάξουμε την πρώτη κοινή μας μπάντα και με αυτή να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας. Απ την αρχή ήμασταν πολύ δεμένοι, είχαμε ευτυχώς κοινή αντίληψη των πραγμάτων, δουλεύαμε υπερβολικά πολύ, αφοσιωθήκαμε από νωρίς  έντονα στη μουσική,χωρίς να εγκαταλείψουμε τις γενικότερες σπουδές μας, με όποιο τίμημα θα μπορούσε να έχει αυτό για την ανέμελη νιότη μας, και γενικά ήμασταν μεν ερασιτέχνες, αλλά με απόλυτη επαγγελματική νοοτροπία. Αυτό «μαγνήτισε» κοντά μας και το ενδιαφέρον ανθρώπων του χώρου αλλά και την όποια «τύχη» χρειάστηκε. Οι ίδιοι οι άνθρωποι ορίζουμε τις συνθήκες και ετοιμάζουμε το έδαφος για τις όποιες «συγκυρίες» σχεδόν για τα πάντα στη ζωή μας. Κοπιάζουμε ιδιαιτέρως πολύ για κάθε βήμα μας, για καθετί που θα μας πάει λίγο πιο μπροστά ως ανθρώπους και δημιουργούς.

Παναγιώτα: Έχετε στην πλάτη σας 17 χρόνια επιτυχίας στο χώρο της μουσικής. Τι συμβουλές θα δίνατε σε νέο καλλιτέχνη που ξεκινά δειλά την καριέρα του στην Ελλάδα της Κρίσης;

Κίτρινα Ποδήλατα: Στην  προηγούμενη ερώτησή σας, μακρηγορήσαμε, όχι επειδή παρασυρθήκαμε ή κατά λάθος. Απλώς έχουμε πάντοτε έντονη την εσωτερική ανάγκη, να αναφέρουμε τα αληθινά-σημαντικά πράγματα για τους νεότερους ονειροπόλους και άξιους επόμενους δημιουργούς. Οπότε – συμπληρώνοντας τη δεύτερη πολύ σημαντική ερώτησή σας- θέλουμε να επισημάνουμε στους νέους εκκολαπτόμενους συναδέλφους, πως αυτή η εποχή θέλει ιδιαίτερη προσοχή! Βρισκόμαστε στην εποχή της «Μοναρχίας της Εικόνας», του γρήγορου, του αναλώσιμου, του… «περιτυλίγματος»!  Οι Σειρήνες, είναι πλέον πάρα πολλές, είναι πολύ εντυπωσιακές εξωτερικά με πολύ γλυκό και θελκτικό «κάλεσμα».

Νέα παιδιά , με τη λογική του… «και τι έχω να χάσω» (ενώ στην πραγματικότητα οδεύουν στο να χάσουν ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό και τον προσανατολισμό τους), πέφτουν στην παγίδα νομίζοντας πως αυτή είναι πλέον η μόνη διέξοδος. Μέχρι και πολύ έμπειροι καλλιτέχνες, δημιουργοί κλπ, αψηφούν τις μελλοντικές συνέπειες και δεν προστατεύουν τα ίδια τα αποπροσανατολισμένα νέα παιδιά από όλη αυτή τη νέα βιομηχανία «στυμμένης λεμονόκουπας». Ο σωστός τρόπος σίγουρα δεν είναι το «άψε-σβήσε» και το «παρακαλώ να περάσει ο επόμενος»!

Η σωστή και υγιής διαδικασία είναι η διαρκής αναζήτηση γενικότερης και ειδικότερης γνώσης, σε ωδεία, σε σχολές, στην ίδια τη ζωή . Η «ζύμωση» και οι απαραίτητες δυσκολίες που οφείλουν όλοι οι εκκολαπτόμενοι καλλιτέχνες να ξεπεράσουν… στοιχεία που αποτελούν από μόνα τους, ένα επιπλέον «Πανεπιστήμιο».  Η απόκτηση εμπειρίας, η αναγνώριση και αποκωδικοποίηση των δυσκολιών του χώρου και η επίγνωση των ψυχολογικών τους ορίων. Η πίστη στον εαυτό αλλά με βάση τις γνώσεις τους και όχι σε μια…απλή «αίσθηση ικανότητας».

Η αφιέρωση σε ό,τι προσπαθεί ο καθένας γνωρίζοντας κάθε πιθανό τίμημα. Αφήσαμε τελευταίο και σημαντικότερο την καλή σχέση και επαφή που πρέπει να έχουν με την οικογένειά τους και τους δικούς τους ανθρώπους.. να  προσπαθήσουν εύκολα ή δύσκολα να τους εμπνεύσουν ως «συμμάχους» και όχι ως «αντιπάλους» στο μέτρο που είναι εφικτό. Δεδομένου πως μια καριέρα αξιολογείται στο πέρασμα του χρόνου, είναι πολύτιμο να πει κάποιος τα «όχι» πάνω στα οποία θωρακίζεται μια καριέρα.

Αυτό μπορεί να το τολμήσει μόνο ένας συγκροτημένος, μορφωμένος και καταρτισμένος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που θα έχει φροντίσει να μην είναι απλώς «έρμαιο» ενός ταλέντου ώστε να επιτρέπει να τον εκμεταλλεύονται οι «καλοθελητές», μη έχοντας ο ίδιος κάποια άλλη επιλογή. Άρα… όχι βιασύνη. Πολλή δουλειά. Διεύρυνση της γνώσης. Υπομονή κι επιμονή. Όλα τα παραπάνω ισχύουν βέβαια μόνο στην περίπτωση που κάποιος θέλει να ασχοληθεί με μια τέχνη για να την υπηρετήσει και όχι για να τη «χρησιμοποιήσει» ως μέσο για ρηχά – ματαιόδοξα μικρά ατομικά πράγματα.

Παναγιώτα: Βρίσκεστε στο studio για το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας σας; Τι ακολουθεί μετά το Vol 1 “The Acoustic Project” (2015) και το Vol 2 “The Orchestra Project”(2016); 

Κίτρινα Ποδήλατα: Η τριλογία αυτή είχε σκοπό τον έντονο πειραματισμό και την πολύ διαφορετική ενορχηστρωτική προσέγγιση των τραγουδιών μας σε σχέση με αυτή που είχαμε προτείνει μέχρι σήμερα. Σκεφτήκαμε πως αν βλέπαμε το έργο μας από διαφορετική οπτική γωνία και χρησιμοποιώντας διαφορετικά υλικά και νέα χρώματα αυτό θα μας άνοιγε νέους ορίζοντες και θα έφερνε διαφορετικές σκέψεις. Το εγχείρημα μας έχει αφήσει ήδη ικανοποιημένους. Τα… VOL.1 και VOL.2, όχι  μόνο έδωσαν άλλη λάμψη σε ήδη δισκογραφημένα τραγούδια μας, άλλα γέννησαν και άλλες καινούριες συνθέσεις  που πιστεύουμε πως δεν θα υπήρχαν χωρίς αυτά τα νέα ακουστικά ερεθίσματα.

Αυτός θα είναι και ο γνώμονας για την Τρίτη και τελευταία κίνηση. Μετά τον λιτό ήχο απ’ τις δυο κιθάρες. Το πάντρεμα της μουσικής μας με μεγάλη ορχήστρα, έρχεται ένα επίσης βήμα, αρκετά έξω απ τα νερά μας,  που δεν πρόκειται να αποκαλύψουμε ακόμα. Δεν το αποκαλύπτουμε καθώς είναι ακόμη σε εξέλιξη… είναι το πιο απομακρυσμένο και πειραματικό από όλη την τριλογία και ευελπιστούμε να μας δώσει κι αυτό νέες εμπειρίες κλείνοντας όμορφα έναν δισκογραφικό κύκλο που… ευτυχώς, πήραμε την απόφαση να τον ανοίξουμε!

Παναγιώτα: Στην εποχή των softwares επεξεργασίας ήχου και της παραγωγής μουσικής με το πάτημα ενός κουμπιού, εσείς διαλέξατε να συμπράξετε με μια ορχήστρα και μάλιστα να ηχογραφήσετε ολόκληρο δίσκο. Αυτή η κίνηση αποτελεί απάντηση στη «σχολή» της ευκολίας ή statement για να δηλώσετε πως η ποιοτική μουσική θα συνεχίσει να παράγεται, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες που επικρατούν;

Κίτρινα Ποδήλατα: Βασικά σημαίνει πως θέλουμε να δώσουμε το «σήμα» στους νέους που μας κάνουν τη τιμή να μας παρακολουθούν, πως δε κρυβόμαστε πίσω από «δικαιολογίες» περί δυσκολίας των  εποχών και των συνθηκών. Πως τολμάμε. Πως δεν επαναπαυόμαστε. Πως βρίσκουμε εύκολα ή δύσκολα τους τρόπους να υλοποιήσουμε τα όνειρά μας. Χωρίς εκπτώσεις, μακριά από μίζερες λογικές και συμπεριφορές ύφεσης και ματαίωσης. Πως ρισκάρουμε ακόμη και το όποιο «κεκτημένο» μας, ώστε να καινοτομήσουμε. Ώστε να έχουμε πρόταση και άποψη σε καιρούς που πολλοί που θα περιμέναμε να στέκονται «φάροι», εντούτοις κρύβονται ή βολεύονται.

Τέλος, θέλουμε να επιμείνουμε σε μια σταθερή, ακλόνητη ηθική και φιλοσοφία. Μια φιλοσοφία άσχετα με το εν γένει κλίμα που επικρατεί τριγύρω και που μερικές φορές μας «απομονώνει» ως πεισματάρηδες, περίεργους κι ανάποδους τύπους που δε συμβιβάζονται. Το πιο εύκολο θα ήταν να μη «ταράξουμε». Να μη ρισκάρουμε. Να «ξεβολέψουμε» με πειραματισμούς και νέες προτάσεις το κοινό μας, που με κόπο χτίσαμε 17 χρόνια τώρα. Το εύκολο και αυτονόητο θα ήταν να συνεχίσουμε μια «συνταγή» που πέτυχε. Αυτό όμως δε θα ήμασταν εμείς ούτε ως άνθρωποι, ούτε ως Κίτρινα Ποδήλατα.

Παναγιώτα: Η συνεργασία σας με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ οδήγησε τα «Κίτρινα Ποδήλατα» πιο κοντά στο κλασσικό ή την Ορχήστρα στο ροκ; Τι έχετε αποκομίσει από την σύμπραξη αυτή και πόσο εξελίχθηκε ο ήχος σας, μέσα από το ταξίδι αυτό;

Κίτρινα Ποδήλατα: Η σύμπραξη με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ επιλέξαμε συνειδητά να είναι δεύτερο στη σειρά βήμα, μετά το acoustic project. Σε όλη την τριλογία θα αποτυπώνεται η «απόσταση» που πήραμε από τον γνώριμο ηλεκτρικό κιθαριστικό μας ήχο. Αυτό ξεκίνησε από την ίδια τη βάση μας ως ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε το μουσικό εαυτό μας.. Ξεκινήσαμε απ την αρχή… δυο αδέρφια με δυο κιθάρες ο ένας απέναντι από τον άλλον σε ένα δωμάτιο! Όπως ακριβώς τότε που πρωτο-ονειρευόμασταν και σχεδιάζαμε ταξίδια μακρινά.. Μόνο που.. προστέθηκαν 20 και πλέον χρόνια γνώσης, σκληρής δουλειάς και εμπειριών. 20 χρόνια ωριμότητας και καλλιτεχνικής πλέον αναζήτησης κι ευθύνης απέναντι σε ένα κοινό και μια ολόκληρη εποχή.

Εφόσον νιώσαμε -όπως λένε και οι πολύτιμοι φίλοι μας Αφοί Κατσιμίχα- πως… «τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά», προχωρήσαμε στο πλέον τολμηρό μας όνειρο (ειδικά για τις εποχές αυτές), να φτάσουμε στο άλλο άκρο. Δύο αδέρφια, που μετά από 17 χρόνια συνέπειας βγήκαν απ’ το δωμάτιό τους και πλαισιώθηκαν από μια σημαντική ορχήστρα 50 ατόμων. Η Ορχήστρα λοιπόν ρόκαρε και «γκάζωσε», ενώ τα Κίτρινα Ποδήλατα έβγαλαν την κλασική τους φύση-μελέτη πολλών ετών! Σε ένα αποτέλεσμα που πιστεύουμε πως κολακεύει και τους δύο!

Τα «Κίτρινα Ποδήλατα» (Γιώργος και Αλέξανδρος Παντελιάς)
Τα «Κίτρινα Ποδήλατα» (Γιώργος και Αλέξανδρος Παντελιάς)

Παναγιώτα: Στις εμφανίσεις σας χρησιμοποιείτε οπτικοακουστικά μέσα. Τα μέσα αυτά μάλιστα φέρνετε σε απόλυτη αρμονία με την ερμηνεία και συνολική παρουσία του συγκροτήματος στο χώρο. Τι θέλετε να επιτύχετε μέσω της χρήση τους; Πιστεύετε πως η τεχνολογία μπορεί να προσδώσει θετικά στοιχεία σε ένα Live Performance; 

Κίτρινα Ποδήλατα: Ο πειραματισμός, η πρόταση καινοτομιών σε ό,τι επιχειρούμε, ήταν και είναι πάντοτε, κανόνας και ανάγκη μας. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που αναφέραμε παραπάνω (την έμπνευση δηλαδή των νέων ανθρώπων και την ενίσχυση του «σήματος» των μηνυμάτων μας) οι ζωντανές μας εμφανίσεις ως προέκταση της δισκογραφικής μας δραστηριότητας, είναι ιδιαιτέρως προσεγμένες. Προσπαθούμε να επιχειρούμε συναυλιακά, στο μέγιστο δυνατό επίπεδο. Τηρουμένων πάντα φυσικά, των αναλογιών, των δεδομένων και των δυνατοτήτων των εποχών. Και δεν αναφερόμαστε απαραίτητα μόνο στην πολύ-χρησιμοποιημένη οικονομική κρίση, αλλά στην ηθική εν γένει κρίση των ανθρώπων. Δεν είναι η Ελλάδα και η πιο εύκολη χώρα για να καινοτομήσει κάποιος. Χωρίς βέβαια να του τη «πέσουν» όσοι δε μπορούν να το κάνουν ξέρετε.. Ειδικά όταν κάποιος προσπαθεί να συνδυάσει το υψηλότερο δυνατό επίπεδο με το ελάχιστο οικονομικό αντίτιμο. Αυτό ενοχλεί γενικώς…

Αμιγώς καλλιτεχνικά πάντως, πιστεύουμε πως, η μετρημένη και αισθητικά αρμονική χρήση της τεχνολογίας. Αυτή που δεν επισκιάζει αλλά συμπληρώνει και ενισχύει συγκινησιακά την ουσία (τα ίδια τα τραγούδια) φέρνει το απόλυτο αποτέλεσμα. Ειδικά για όποιον θέλει να «εισχωρήσει» βαθύτερα στις αλήθειες και τη δυναμική των τραγουδιών.  Εν έτει 2017, όλο αυτό που παρουσιάζουμε στις εμφανίσεις μας, το οποίο, σε πολλούς φαίνεται μεγαλεπήβολο, δύσκολο ή ακατόρθωτο, ειλικρινά για εμάς, είναι απλώς αυτονόητο «χρέος». Χρέος απέναντι στη μουσική μας και στους εαυτούς μας. Κυρίως όμως, στο κοινό που μας κάνει την τιμή να μας πιστεύει και να μας ακολουθεί μακριά από τα πολλά «φώτα» και τις «βιτρίνες».

Παναγιώτα: Που μπορούμε να σας βρούμε αυτήν την περίοδο;

Κίτρινα Ποδήλατα: Άμεση, πολύ σημαντική συναυλία, είναι η επί σκηνής πλέον, σύμπραξη με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ. Στη συναυλία θα συμμετέχει και ο παγκοσμίου φήμης κιθαριστής Al Di Meola στο θέατρο «Παλλάς» το Σάββατο 29 Απριλίου! Εκεί θα παρουσιάσουμε το «orchestra project» στο σύνολό του και θα ερμηνεύσουμε και άλλα αγαπημένα τραγούδια σπουδαίων συνθετών.

Αμέσως μετά ακολουθούν μέσα στον Μάιο, επίσης πολύ σπουδαίες και τιμητικές για εμάς εμφανίσεις. Ο λόγος για την εμφάνιση με την ορχήστρα Μίκη Θεοδωράκη. Πρόκειται για μια ακόμη πολύ ιδιαίτερη σύμπραξη στο μουσικό στέκι του Πειραιά «Κρεμλίνο». Στη συνέχεια η μπάντα μας ξεκινάει το “energy tour” 2017 με δυναμικές καλοκαιρινές συναυλίες σε όλη τη χώρα!

 

Links: Επίσημη ΙστοσελίδαFacebook Page, Youtube Channel

 

 

Η Φωτεινή Δάρρα μιλά στο Artic.gr - Συνέντευξη

Η Φωτεινή Δάρρα είναι μία καλλιτέχνης αγαπητή στο ελληνικό κοινό και όχι μόνο. Είναι γνωστή για τις εξαιρετικές και καλοδουλεμένες ερμηνείες της αλλά και τις πολύ ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές και μουσικές επιλογές της. Δεν περιορίζεται σε ένα και μόνο είδος καθώς όλα αυτά τα χρόνια που την γνωρίζουμε έχει πειραματιστεί με πολλές και διαφορετικές μουσικές τάσεις, εντυπωσιάζοντας πάντοτε το κοινό με το αποτέλεσμα.

Με αφορμή την δεύτερη συναυλία της στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» το Artic.gr μίλησε με την Φωτεινή Δάρρα και σας παραθέτει την συνέντευξη που μας παραχώρησε, παρά το ιδιαίτερα επιβαρυμένο πρόγραμμα της, καθώς μετά από την συναυλία στον «Παρνασσό» ξεκινά την Ευρωπαϊκής της περιοδεία.

Η Φωτεινή Δάρρα μιλά στο Artic.gr - Συνέντευξη

 

Μαίρη: Έχετε κάνει και μουσικές και θεατρικές σπουδές. Τι σας οδήγησε τελικά στο να στραφείτε περισσότερο προς τη μουσική σκηνή;

Φωτεινή Δάρρα: Αγαπώ και τις δύο Τέχνες εξίσου. Τη μουσική αλλά και την τέχνη συνολικά δεν τη «διαλέγεις» σε «διαλέγει». Από μικρή πάντα αγαπούσα το τραγούδι, καθώς προέρχομαι από οικογένεια επτανησίων. Σπούδασα θέατρο στη Δραματική Σχολή Αθηνών και αμέσως δούλεψα στο μουσικό θέατρο. Πολύ νωρίς τραγούδησα, ως ηθοποιός, στο Ηρώδειο μελοποιημένη ποίηση Σεφέρη από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου. Εκεί με άκουσε για πρώτη φορά ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης και έτσι ξεκίνησε η πορεία μου στη δισκογραφία.

Μαίρη: Οι θεατρικές σπουδές βοηθούν στην ερμηνεία ενός τραγουδιού; Αν ναι, με ποιο τρόπο;

Φωτεινή Δάρρα: Ναι βέβαια. Για την ακρίβεια η μία τέχνη περιέχει την άλλη. Κάθε τραγούδι είναι σαν ένας μικρός μονόλογος. Η ερμηνεία υπάρχει και στο τραγούδι. Αλλά και η μουσικότητα, η ρυθμολογία είναι απαραίτητο στοιχείο και στον ηθοποιό.

Όσο πιο σπουδαίος είναι ο καλλιτέχνης τόσο καλύτερος συνεργάτης είναι…

Μαίρη: Η καριέρα σας χαρακτηρίζεται από μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: έχετε εμφανιστεί στο Ηρώδειο, στην Επίδαυρο, αλλά και στην Eurovision. Είχατε ποτέ ενστάσεις αναφορικά με τη διαφορά στη φιλοσοφία αυτών των τοποθεσιών;

Φωτεινή Δάρρα: Δυό χρόνια μετά την καλλιτεχνική συμμετοχή μου στην έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα Κάναμε μαζί με τον δημήτρη Παπαδημητρίου και τον Φωκά Ευαγγελινό την έναρξη της Eurovision στη χώρα μας. Η Ελλάδα βρισκόταν στο επίκεντρο της προσοχής όλου του κόσμου.

Μαίρη: Επίσης έχετε στο ρεπερτόριό σας ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών. Ποιο στυλ πιστεύετε ότι σας ταιριάζει καλύτερα και γιατί;

Φωτεινή Δάρρα: Αυτό είναι κάτι που το κρίνει ο κόσμος. Αυτός αποφασίζει σε ποιό είδος προτιμά τον καλλιτέχνη. Ο αληθινός καλλιτέχνης από την πλευρά του πρέπει να δοκιμάζει τον εαυτό του σε διαφορετικά είδη που όμως βρίσκονται μέσα στην αισθητική του και αισθάνεται ότι τον αντιπροσωπεύουν. Σίγουρα τα τραγούδια που μπορεί κάποιος τραγουδιστής να αποδώσει με μεγαλύτερη ευκολία είναι αυτά που έχει ακούσει περισσότερο από την παιδική του ηλικία. Αυτά τα ακούσματα με τα οποία έχει μεγαλώσει. Εγώ μεγάλωσα με τα τραγούδια της πατρίδας μου που είναι η Ζάκυνθος αλλά και με τα τραγούδια των μιούζικαλ, της όπερας και το ελληνικό έντεχνο και ευρωπαικό των τελευταίων δεκαετιών.

 

fotini_darra
Φωτεινή Δάρρα – Διατάζω το Σεπτέμβρη

Μαίρη: Καθώς ήσασταν η πρώτη Ελληνίδα που τραγούδησε επίσημα στην Αγία Ειρήνη στην Κωνσταντινούπολη τι αντιμετώπιση είχατε κατά τη διαμονή σας εκεί;

Φωτεινή Δάρρα: Ήταν μια συγκινητική στιγμή για μένα και για όλους τους έλληνες που βρέθηκαν για πρώτη φορά μετα την Άλωση της Πόλης μέσα σε αυτόν τον ιερό χώρο. Η συναυλία έγινε υπό την αιγίδα του Πατριαρχείου και ταξίδεψαν εκατοντάδες έλληνες από την Ελλάδα στην Κωνσταντινούπολη για να την παρακολουθήσουν. Το κλίμα ήταν ιδιαίτερα φορτισμένο ακόμα και για τους Τούρκους που είχαν ζήσει στις ίδιες γειτονιές με τους έλληνες πριν διωχθούν από την Κωνσταντινούπολη. Μετά τη συναυλία με πλησίασε μία από τις μεγαλύτερες δημοσιογράφους τουρκικής εφημερίδας και μου ζήτησε να μου κάνει συνέντευξη στην Houriet και την επόμενη μέρα έστειλε δώρο ένα δαχτυλίδι. Στην καρτούλα έγραφε:” Ήταν της μητέρας μου και θέλω να το έχετε εσείς. Με συγκινήσατε χθές βράδυ».
Ένιωσα αληθινή ευτυχία.

Μαίρη: Έχετε συνεργαστεί με σημαντικές προσωπικότητες στο πεδίο της μουσικής, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Με ποιόν καλλιτέχνη θα λέγατε ότι είχατε την καλύτερη συνεργασία;

Φωτεινή Δάρρα: Όσο πιο σπουδαίος είναι ο καλλιτέχνης τόσο καλύτερος συνεργάτης είναι αφού το επίπεδο του ταλέντου και της επιτυχίας του τον κάνει γενναιόδωρο με τους γύρω του.

Μαίρη: Με ποιο κριτήριο επιλέγετε τα τραγούδια που θα παρουσιαστούν σε κάθε συναυλία;

Φωτεινή Δάρρα: Καταρχήν με καθαρά προσωπικό γούστο και στη συνέχεια μέσα από τη δημιουργική διαδικασία της πρόβας μαζί με τους συνεργάτες μου μουσικούς. Είμαι πάντα ενοιχτή σε προτάσεις και μου αρέσει να δοκιμάζω καινούργια πράγματα.

Μαίρη: Τι θα ακολουθήσει μετά από τη συναυλία σας την πρώτη Απριλίου στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός»;

Φωτεινή Δάρρα: Πριν από τη συναυλία θα κυκλοφορήσει το βίντεο κλιπ για το καινούργιο μου τραγούδι με τίτλο «Οι σκάλες» σε στίχους του κορυφαίου Μάνου Ελευθερίου και του Δημήτρη Παπαδημητρίου αλλά και το ταξείδι μου στο Ντίσελντορφ όπου θα τραγουδήσω στην έναρξη του πρώτου μεγάλου ελληνικού φεστιβάλ προσκεκλημένη του προξενείου, ξεκινώντας έτσι την ευρωπαική περιοδεία μου.

Μαίρη: Δισκογραφικά ετοιμάζετε κάτι αυτό τον καιρό;

Φωτεινή Δάρρα: Ακολουθεί η ηχογράφηση και άλλων τραγουδιών για την Ελλάδα αλλά και οι ηχογραφήσεις ενός καινούργιου δίσκου που θα κυκλοφορήσει πανευρωπαικά.

«Ποιός είν’ τρελός από έρωτα;» Η Φωτεινή Δάρρα για μια ακόμη εμφάνιση στον Παρνασσό
«Ποιός είν’ τρελός από έρωτα;» Η Φωτεινή Δάρρα για μια ακόμη εμφάνιση στον Παρνασσό – Αφίσα

Φωτεινή Δάρρα – Official Website
facebook.com/foteinidarra

Διαβάστε ακόμα:
«Ποιός είν’ τρελός από έρωτα;» Η Φωτεινή Δάρρα για μια ακόμη εμφάνιση στον Παρνασσό

Οι Guitarte Ensemble στο Θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής στις 2 και 4 Απριλίου 2017
Φωτογραφία: το συγκρότημα Guitarte Ensemble

Εν όψει των επερχόμενων εμφανίσεων τους, οι «Guitarte Ensemble» μίλησαν στο Artic.gr για τη μουσική και την ιδιαίτερη σχέση τους με την κιθάρα.

Ποιοί είναι οι Guitarte Ensemble..

Το μουσικό σύνολο Guitarte Ensemble ιδρύθηκε (2005) και διευθύνεται από τον Νίκο Χατζηελευθερίου, με συνοδοιπόρους τον Χρήστο Φάκλαρη, τον Φραγκούλη Καραγιαννόπουλο την Άννα Σαρτζίδου, την Μαρία Παπαμιχαήλ, την Χριστίνα Πολυκρέτη και τον Νεκτάριο Σακελλαρίου. Κοινή τους αφετηρία η κιθάρα.

Με αυτό το ανοιχτό μη καθορισμένο σχηματικά- μουσικό σύνολο, επιδιώκουν τη διαμόρφωση ενορχηστρωτικής δυναμικής στην εκτέλεση-απόδοση μουσικής από κιθάρες. Στοχεύουν σ’ αυτό χωρίς την αφαίρεση όγκου, συνηχήσεων, αρμονικού εύρους, χωρίς εν κατακλείδι τη μετάλλαξη του τρόπου παιξίματος της κιθάρας ως solo οργάνου.

Η ανάδειξη νέων έργων γραμμένων μ’ αυτήν τη λογική, αλλά και μεταγραφές με τέτοιον τρόπο που να αναδεικνύουν τη φυσιογνωμία του οργάνου, είναι τα μέσα τους. Το μουσικό σύνολο Guitarte, είναι ανοιχτό και ευέλικτο στον αριθμό εκτελεστών, στο ρεπερτόριο, στη συνύπαρξη με άλλα όργανα, αλλά και στη σύμπραξη με άλλες τέχνες, στοχεύοντας στην παραγωγή σύνθετων μουσικών παραστάσεων, ικανών τόσο να διεγείρουν τη δημιουργικότητα των μουσικών όσο και να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις-ανάγκες του σύγχρονου κοινού.

Τον Δεκέμβριο του 2013 κυκλοφόρησε από την εταιρία Ekfrassis Productions, το διπλό CD του συγκροτήματος με τίτλο «ΙΧΝΗ» («traces») που περιέχει τα έργα:

  • J.S.BACH(1685-1750) Musikalisches Opfer BWV 1079
  • Μάνος Χατζιδάκις (1925-1994) «Το καταραμένο φίδι» (σουίτα μπαλέτου)
  • Ιωάννης Αγγελάκης (1988) Le Phantôme de Marseille (Το Φάντασμα της Μασσαλίας)
Η συνέντευξη

Παναγιώτα Καραγιαννίδη: Είστε ένα πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα μουσικό σύνολο, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι το σύνολο αποτελείται μόνο από κιθάρες. Από που αντλήσατε την έμπνευση της δημιουργίας του;

Φραγκούλης Καραγιαννόπουλος: Δε θα έλεγα ακριβώς πως είμαστε ένα πρωτότυπο σύνολο για τα ελληνικά μουσικά δεδομένα μιας και σχήματα κιθαριστικά υπάρχουν και υπήρχαν και στο παρελθόν. Θα έλεγα όμως πως είμαστε ένα σύνολο που έχει αντέξει στο χρόνο (φέτος μάλιστα κλείνουμε δώδεκα χρόνια που είμαστε μαζί). Έχουμε προσπαθήσει να παρουσιάσουμε και να θεμελιώσουμε μια διαφορετική προσέγγιση της μουσικής που κάθε φορά παρουσιάζουμε. Ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης συνολικά, που ξεκινά από την ερμηνεία, όπως σας είπα, μέχρι τη διδασκαλία. Αυτό είναι επίσης ένα αντικείμενο που «ακουμπάμε». Τόσο ατομικά όσο και ομαδικά, με σεμινάρια και μουσικά camp που διοργανώνουμε τα τελευταία χρόνια. Ό,τι αφορά στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης σχετικά με το από που αντλήσαμε την έμπνευση θα σας απαντήσω πως περισσότερο ανάγκη ήταν να συνυπάρξουμε και να δημιουργήσουμε. Η έμπνευση έρχεται κάθε φορά που θέλουμε να παρουσιάσουμε κάτι καινούργιο…

Παναγιώτα: Στο βιογραφικό σας διαβάζουμε πως αποτελείτε ένα μουσικό σύνολο «ανοιχτό και ευέλικτο στον αριθμό εκτελεστών, στο ρεπερτόριο, στη συνύπαρξη με άλλα όργανα, αλλά και στη σύμπραξη με άλλες τέχνες». Μπορείτε να μας εξηγήσετε το σκεπτικό γύρω από αυτό; Τι συνεργασίες έχετε πραγματοποιήσει μέσα σε αυτό το πλαίσιο;

Χρήστος Φάκλαρης: Η βασική ιδέα ήταν αρχικά να παίξουμε μουσική μεταξύ μας και να συνυπάρξουμε καλλιτεχνικά. Από κει κι έπειτα η συνύπαρξη με άλλα όργανα και η σύμπραξη με άλλες τέχνες ήταν μια φυσική εξέλιξη αυτής της αρχικής ανάγκης για καλλιτεχνική δημιουργία. Οι περιορισμοί, κατά τη γνώμη μας, είναι ένα στοιχείο το οποίο δε συνάδει με την τέχνη γενικότερα. Η εμπλοκή πολλών στοιχείων, αν αυτά χρησιμοποιηθούν με τρόπο ευφυή, μπορεί να οδηγήσει σε πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Έτσι, λοιπόν, έχουμε βρεθεί επί σκηνής με μουσικών άλλων ειδικοτήτων , καθώς και με ηθοποιούς. Συχνά έχουμε παντρέψει τη μουσική με το θέατρο σκιών, με video art, με χορό κ.λπ.

Παναγιώτα: Εκτός από το κομμάτι της εκτέλεσης, έχετε ασχοληθεί και με την σύνθεση μουσικής;

Φραγκούλης Καραγιαννόπουλος: Ο καθένας μας ατομικά, εκτός από τις σπουδές πάνω στο όργανο, έχει κάνει και σπουδές ανώτερων θεωρητικών. Κάποιοι από εμάς έχουν και Δίπλωμα σύνθεσης. Έχουμε παρουσιάσει αρκετές φορές μουσική που έχει γράψει ο Νίκος. Ενδεχομένως να παρουσιάσουμε και μουσική των υπολοίπων μελών στο μέλλον. Κάποιοι από εμάς έχουν γράψει μουσική για άλλα όργανα και σχήματα. Άρα σε ένα βαθμό, ναι, έχουμε ασχοληθεί και με τη σύνθεση… Πάντως το σίγουρο είναι πως η εκτέλεση «σύγχρονης», όπως συνηθίζεται να λέγεται, μουσικής σύνθεσης είναι ένας τομέας που ενδιαφέρει πάρα πολύ. Αυτό φαίνεται νομίζω από τις παρουσιάσεις έργων σε πρώτη εκτέλεση που έχουμε κάνει σε συναυλίες, αλλά και σε ηχογραφήσεις.

Παναγιώτα: Πώς προέκυψε η ιδιαίτερη σχέση που έχουν οι Guitarte Ensemble με την κιθάρα; Μοιραζόσασταν την ίδια αγάπη για το συγκεκριμένο μουσικό όργανο ανέκαθεν ή το μάθατε καλύτερα και το αγαπήσατε στην πορεία;

Άννα Σαρτζίδου: Υπάρχει όντως μια ιδιαίτερη σχέση με την κιθάρα, η οποία προέκυψε, αλλά και συντέλεσε στην ιδιαίτερη σχέση που έχουμε και μεταξύ μας. Κι αυτό επειδή η γνωριμία μας έγινε αρκετά χρόνια πίσω, καθώς οι περισσότεροι από εμάς είχαμε δάσκαλο τον Νίκο Χατζηελευθερίου. Έτσι λοιπόν, είχαμε αρχικά την ευκαιρία, να παίξουμε και να αγαπήσουμε την κιθάρα με τη συμμετοχή μας σε μαθητικά κιθαριστικά σύνολα, αλλά και αργότερα, σε ένα άλλο επίπεδο, με τη δημιουργία του Guitarte ensemble. Η αλήθεια είναι ότι όταν αγαπάς κάτι, με το πέρασμα του χρόνου η αγάπη αυτή γίνεται πιο μεστή. Έτσι λοιπόν η κιθάρα αποτέλεσε και αποτελεί για εμάς το κατάλληλο εργαλείο στις μουσικές μας αναζητήσεις.

Παναγιώτα: Ποιους μουσικούς και πιο συγκεκριμένα, ποιους κιθαρίστες θεωρείτε πρότυπά σας;

Μαρία Παπαμιχαήλ: Καταρχάς, καθώς είμαστε ένα πολυπρόσωπο σχήμα κι ο καθένας έχει τις δικές του αναφορές και μουσικές καταβολές.Δεν είναι εύκολο να υπάρχει μια απάντηση που να καλύψει συνολικά όλους μας. Προσωπικά, δεν μπορώ να περιοριστώ σε συγκεκριμένα ονόματα μουσικών και κιθαριστών, γιατί υπάρχει πληθώρα επιρροών. Είναι δύσκολο να μιλήσουμε για συγκεκριμένα πρότυπα, όπως είναι και δύσκολο να πει κανείς, λόγου χάρη, τα αγαπημένα του τραγούδια. Ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι είναι πάρα πολλά.

Παναγιώτα: Ποιών συνθετών έργα απολαμβάνετε να εκτελείτε και να ακούτε;

Χρήστος Φάκλαρης: Δεν μπορούμε να βάλουμε περιορισμούς στο τί θα ακούσουμε και στο τί θα παίξουμε. Άλλωστε αυτό γίνεται εμφανές και από την ποικιλομορφία του εκάστοτε προγράμματος που παρουσιάζουμε. Έχουμε ασχοληθεί τόσο με έργα από την εποχή της Αναγέννησης, όσο και με συνθέτες του σήμερα. Η εκάστοτε επιλογή των συνθετών προκύπτει από τις ανάγκες που γεννιούνται, ανάλογα με τα ερεθίσματα της κάθε εποχής που διανύουμε..

Παναγιώτα: Το Δεκέμβριο του 2013 κυκλοφόρησε το διπλό CD σας με τίτλο «Ίχνη» (“traces”). Από τότε έχουν περάσει 4 χρόνια χωρίς να έχετε επιχειρήσει κάποια άλλη δισκογραφική δουλειά. Ετοιμάζετε κάτι δισκογραφικά ή έχετε επικεντρωθεί στις ζωντανές εμφανίσεις σας;

Άννα Σαρτζίδου: Οι ζωντανές εμφανίσεις αποτελούν σίγουρα ένα ζωτικό στοιχείο της ύπαρξης του Guitarte ensemble. Εκτός από αυτές όμως, υπάρχει και η ανάγκη καταγραφής, ενός μέρους τουλάχιστον, της μουσικής μας πορείας. Έτσι μετά το πρώτο μας cd, γεννήθηκε η ανάγκη και για μια νέα δισκογραφική δουλειά. Άλλωστε τέτοιες κινήσεις χρειάζονται το χρόνο τους να ωριμάσουν. Το νέο cd του συνόλου μας θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες. Θα περιέχει μεταγραφές για κιθαριστικό σύνολο, από concerti grossi των συνθετών: Vivaldi, Corelli, Händel και Bach.

Παναγιώτα: Πού μπορούμε να σας βρούμε αυτόν τον καιρό;

Μαρία Παπαμιχαήλ: Μέσα στον Απρίλη, στις 2 και στις 9 του μηνός, έχουμε δύο μουσικές παραστάσεις που θα λάβουν χώρα στο Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής. Εκεί θα παρουσιάσουμε έργα των: Schönberg,Vivaldi, Βoccherini, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι κ.α., σε ένα πολυποίκιλο δηλαδή πρόγραμμα, με μεταγραφές έργων, ορχηστρικά, για κιθαριστικό σύνολο, και μεταγραφές για κιθαριστικό σύνολο και φωνή. Με τις παραστάσεις αυτές επιχειρείται μια ιχνηλασία του έρωτα και του θανάτου μέσα στους αιώνες της μουσικής. Από τη νοσταλγική καντάδα, το ερωτικό κλάμα, τη μελωδία της κρυφής επιθυμίας και το fandango της κατάκτησης, περνάμε στο Romancero Gitano με την ποιητική κραυγή του Lorca και την ορμητική μελοποίηση του Θεοδωράκη, για να κλείσει ο κύκλος αυτός με ένα μεγάλο χορό για το θρίαμβο της ζωής.

Έρωτας-Θάνατος-Θρίαμβος από τους Guitarte Ensemble – Πληροφορίες

  • Τοποθεσία: Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής
  • Ημερομηνία: Κυριακές 2 και 9 Απριλίου
  • Διεύθυνση: Αγίου Όρους & Κωνσταντινουπόλεως 115
  • Πρόσβαση με Μετρό: Στάση Μετρό Κεραμεικός
  • Τηλέφωνο Κρατήσεων: 210 3425637
  • Ώρα Έναρξης: 20.30
  • Τιμές εισιτηρίων: 10 € (γενική είσοδος), 8 € (μειωμένο).
  • Προπώληση εισιτηρίων: Viva.gr
  • Links: Facebook 

Οι Muchatrela μιλούν (με πολύ χιούμορ) στο Artic.gr για τη μουσική και τις εμπειρίες τους
Muchatrela - Φωτογραφία

Οι Muchatrela εν όψει του live party στο Quilombo Centro Cultural την Παρασκευή 24/2, έδωσαν μια mucha-treliki συνέντευξη στο Artic.gr και την Παναγιώτα Καραγιαννίδη.

Οι Muchatrela μιλούν στο Artic.gr

Muchatrela Carnival Party την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου στο Quilombo - Αφίσα
Muchatrela Carnival Party την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου στο Quilombo – Φωτογραφία Συγκροτήματος

Π. Καραγιαννίδη: Από τη συνολική σας παρουσία στο χώρο της Μουσικής και από δηλώσεις σας, μπορεί κανείς να καταλάβει πως για εσάς η μουσική είναι κάτι σαν παιχνίδι περισσότερο, πάρα δουλειά. Ισχύει αυτό;

Muchatrela: Σίγουρα η μουσική μας κάνει να νιώθουμε παιδιά! Μας απελευθερώνει, είναι μια γλώσσα έκφρασης και επικοινωνίας, ζωντάνιας και χαράς! (Ακολουθεί σοβαρή δήλωση) Είναι σκληρή δουλειά το να είσαι Μουσικός… Το λέει και ένα παλιό μας τραγούδι «Η δουλειά κάνει τους άντρες, το γιαπί, το γιουκαλίλι, το μιστρί…».

Π. Καραγιαννίδη: Τα είδη με τα οποία ασχολείστε είναι πολλά και ενδιαφέροντα, ωστόσο δεν αντιπροσωπεύουν τα ακούσματα των πολλών. Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με αυτά τα είδη και ποια η προσωπική σας σχέση μαζί τους.

Muchatrela: Έχοντας ξεκινήσει και εμείς ως μια street band, γοητευόμαστε κυρίως από τις παραδοσιακές μουσικές των δρόμων του κόσμου, όπως οι Βαλκανικές ορχήστρες με τα χάλκινα, οι τζαζ μπάντες της Νέας Ορλεάνης, οι calypso ρυθμοί της Καραϊβικής και γενικότερα οι μουσικές με εξωστρέφεια! Δεν είχαμε ποτέ σκοπό να δημιουργήσουμε μια mainstream μπάντα, χαιρόμαστε όμως που ο κόσμος γουστάρει τη μουσική μας!

Π. Καραγιαννίδη: Η μπάντα σας χαρακτηρίζεται από μια γερή δόση τρέλας η οποία βγαίνει προς τα έξω. Από που αντλείτε την έμπνευσή σας και ποιους καλλιτέχνες έχετε ως μουσικά πρότυπα;

Muchatrela: Δεν μπορούμε να σας αποκαλύψουμε πολλά. Συγγνώμη.

Π. Καραγιαννίδη: Θα πραγματοποιούσατε μια εμφάνιση μόνο και μόνο διότι πρέπει να γίνει ή πιστεύετε πως για να γίνει κάτι καλά πρέπει να το θέλεις 100%;

Muchatrela: Μέχρι στιγμής δεν έχουμε πραγματοποιήσει καμία εμφάνιση μόνο και μόνο επειδή πρέπει. Επιλέγουμε πάντα μόνο με γνώμονα το «θέλω» και όχι το «πρέπει». Τώρα για τα ποσοστά… θα μιλήσεις με τον μάνατζερ μας! (που δεν έχουμε!) (και δε θέλουμε!) (Εκτός και αν…!)

Π. Καραγιαννίδη: Πόσα χρόνια μετράτε στο χώρο; Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα στη μουσική από το ξεκίνημά σας μέχρι και σήμερα;

Muchatrela: Αφού θες να μιλήσουμε επιστημονικά, κάποια χωροχρονικά συμβάντα πριν από περίπου πέντε χρόνια μας ένωσαν με σκοπό τη δημιουργία και εξάπλωση των muchaτρελικών σωματιδίων ΑΑΒΑ. Μετά από την πυρηνική τους σχάση, δημιουργήθηκαν οκτώ αντινότες πάνω στο πεντάγραμμο, όσα και τα μέλη της μπάντας. (Τυχαίο;) Η συνέχεια έπεται…

Π. Καραγιαννίδη: Περιγράψτε μας ένα αξιοσημείωτο γεγονός που έγινε σε live σας και σας έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη;

Muchatrela: Πολλά τα αξιοσημείωτα σκηνικά που μας έχουν συμβεί, ένα από αυτά ήταν πρόπερσι το καλοκαίρι στην Κέρκυρα, όταν με φίλους από όλο τον κόσμο από το χώρο της μουσικής και του τσίρκου βρεθήκαμε να παίζουμε επί σκηνής 13 άτομα σε ένα εκρηκτικό live !

Π. Καραγιαννίδη: Έχετε κάνει συνεργασίες με άλλα συγκροτήματα; Ποιες ξεχωρίζετε και ποιες θα θέλατε να πραγματοποιήσετε στο μέλλον.

Muchatrela: Κατά καιρούς, έχουμε συνεργαστεί με διάφορα συγκροτήματα, όπως ενδεικτικά με τους RadioSol, Duoyu, Sexy Christians από τη σκηνή της Αθήνας, τους Baildsa από Θεσσαλονίκη, τους Maddy and her Jazz friends από Νέα Ορλεάνη. Θεωρούμε ότι όλες μας οι συνεργασίες μέχρι σήμερα ήταν ξεχωριστές και όσον αφορά το μέλλον, ακόμα περιμένουμε απάντηση από τον Tom Waits για να παίξουμε στον καινούριο του δίσκο.

Π. Καραγιαννίδη: Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον και που μπορούμε να σας βρούμε αυτόν τον καιρό;

Muchatrela: Είμαστε εν αναμονή του δίσκου μας που δείχνει να πλησιάζει και αυτή την Παρασκευή 24 Φλεβάρη θα κάνουμε ένα δυνατό Muchatrela live party στο Quilombo Centro Cultural, το οποίο θα είναι καρναβαλικό και μάλιστα θα κάνουμε διαγωνισμό χορού και καλύτερης στολής!!! Τα έπαθλα θα είναι μεγάλα…!!!

Muchatrela band

Φώτης Αθανασίου: φωνή, ukulele, τρομπόνι
Σπύρος Μάστορας: κοντραμπάσο, φωνητικά
Βασίλης Αντωνόπουλος: κιθάρα, φωνητικά
Μάνος Χρονόπουλος: τρομπέτα, φωνητικά
Νίκος Μπακόπουλος: σαξόφωνο alto, φωνητικά
Θανάσης Μάκος: νταούλι, φωνητικά
Γρηγόρης Ασημακόπουλος: Σαξόφωνο tenor, Φωνητικά
Χάρης Χρόνης: Τρομπόνι, Φωνητικά

Muchatrela Carnival Party – Πληροφορίες

  • Ημερομηνία: Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2017
  • Ώρα έναρξης: 22.00
  • Είσοδος Δωρεάν
  • Τοποθεσία: Quilombo Centro Cultural
  • Διεύθυνση: Σερβίων 8 & Λ. Αθηνών 44 | Ακαδημία Πλάτωνος
  • Στάση μετρό: Μεταξουργείο/ Κεραμεικός, Λεωφορεία 025-051
  • Τηλέφωνο: 210 5227961, 6938736307
  • Links: QuilomboemailQuilombo Centro Cultural FB Page

 

Η Μαριώ
Η Μαριώ

Η Μαριώ είναι μία από της σημαντικότερες φωνές του ρεμπέτικου τραγουδιού, με ιστορία μακρά και σημαντική, με συνεργασίες μεγάλες και μια πορεία αξιοθαύμαστη. Θα έλεγε κανείς πως είναι από τα τελευταία σύμβολα του ρεμπέτικου, μια χαρακτηριστική φιγούρα, με αυθεντική φωνή και παρουσία που θυμίζει στους παλιούς και μαθαίνει στους καινούργιους τι είναι το ρεμπέτικο. Οι Τimes την είπαν Μπέτυ Σμιθ, η Telegram την παρομοίασε με την Έντιθ Πιαφ και ο ελληνικός τύπος την ανέφερε ως την «Καθιστή Τίνα Τάρνερ της Ελλάδας». Η Μαριώ φέτος κλείνει τα 55 χρόνια στο τραγούδι και συνεχίζει απτόητη να καταπλήσσει το κοινό σε κάθε της εμφάνιση.

Το Artic.gr συνομίλησε μαζί της και εξασφάλισε για εσάς μια σύντομη και ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Με αφορμή και την εμφάνιση της, αυτή την Τσικνοπέμπτη στο Black Duck Multiplarte υποσχόμενη να μας συνεπάρει και να μας ταξιδέψει. Απολαύστε την Μαριώ!

Πως ξεχωρίζει το ρεμπέτικο από το λαϊκό, ποια είναι τα όρια;

Ξεχωρίζει κυρίως στο ηχόχρωμα, στο ρεμπέτικο το μπουζούκι είναι τρίχορδο, αλλά και στους στίχους που είναι πιο περιθωριακοί.

Ποια είναι η άποψη σας για το σημερινό ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι;

Σημερινό λαϊκό υπάρχει, ακούω αρκετές φορές καλά τραγούδια στο ραδιόφωνο, αλλά επειδή δεν υπάρχουν δυστυχώς παραγωγοί, δεν ξέρω ποιών δημιουργών είναι. Σημερινό ρεμπέτικο δεν υπάρχει.

Γιατί το ρεμπέτικο το αγαπούν και το σέβονται ακόμα και αυτοί που αποκηρύττουν το λαϊκό τραγούδι;

Γιατί το ρεμπέτικο  είναι πια κομμάτι της ιστορίας μας, εκφράζει ιστορικά μια εποχή πολύ ταραγμένη,μεγάλων πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων.

Ποιος ο ρόλος του ρεμπέτικου στον πολιτισμό της Νέας Ελλάδας;

Είναι η βάση στην οποία πάτησε το σύγχρονο λαϊκό τραγούδι

Πως ξεκινήσατε την πορεία σας στην μουσική και ποιος ο ρόλος του περιβάλλοντος σας σε αυτό;

Την πορεία μου την ξεκίνησα σε ηλικία 13 χρονών παίζοντας ακορντεόν στο μαγαζί με τον πατέρα μου, που ήταν μουσικός (ντράμερ). Με επηρέασε πολύ o μουσικός πατέρας. Από την άλλη, οι γονείς μου δεν ήθελαν να γίνω τραγουδίστρια, κοινωνικά τότε, τις τραγουδίστριες τις θεωρούσαν λίγο ….πουτάνες!

 

Η Μαριώ

Η Μαριώ


Ποιος ο ρόλος της θρυλικής Ρόζα Εσκενάζυ στην ζωή σας;

Η Ρόζα Εσκενάζυ τραγουδούσε σε μια μάλλον κακόφημη ταβέρνα στην γειτονιά μου στην Θεσσαλονίκη,στην Αγία Φωτεινή. Την άκουγα τα βράδια και με μάγευε, έτσι αποφάσισα ότι θα της μοιάσω! Κοπελίτσα ήμουνα…

Πόσο δύσκολο ήταν να συνδυάσετε την καριέρα με την οικογένεια;

Πολύ δύσκολο,ζόρικες εποχές, σχολάγαμε ξημερώματα,πολλές φορές και πρωΐ και καμιά φορά χωρίς μεροκάματο.

Πως αναγνωρίζεται έναν πραγματικό ρεμπέτη;

Δεν υπάρχουν πια ρεμπέτες, μην ξεχνάτε ότι ο Μάρκος Βαμβακάρης πέθανε το 1978. Όπως έλεγε και ο συγχωρεμένος Ρασούλης, Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τραίνο.

Ποια είναι η άποψη σας για την κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια;

Απογοητευτική. Αριστεροί δεξιοί, όλοι ίδιοι, κουραστήκαμε με τα ψέμματα. Να καθίσουν στην καρέκλα τους νοιάζει και μετά γεια σας, ξεχνάνε ό,τι υποσχέθηκαν και τα φορτώνουν στους προηγούμενους και οι προηγούμενοι στους πιο προηγούμενους και αλίμονο σε μας!!!

blackduck.gr

Diminuita Swing: Γιώργος Παπαδογιάννης, Έφη Σαράντη και Μαρία Αυλητή
Diminuita Swing: Γιώργος Παπαδογιάννης, Έφη Σαράντη και Μαρία Αυλητή

Οι Diminuita Swing ήρθαν την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στη σκηνή του «Πόλις», κουβαλώντας στις αποσκευές τους τη μαγεία της τσιγγάνικης jazz παράδοσης. Ο Γιώργος Παπαδογιάννης και η Έφη Σαράντη (κιθάρες) και η Μαρία Αυλητή (φωνή) παραχώρησαν συνέντευξη στον υπεύθυνο του πολιτιστικού τμήματος του Πόλις, Μελαχρινό Βελέντζα.

Η συνέντευξη των Diminuita Swing στον Μελαχρινό Βελέντζα

Έφη Σαράντη και Γιώργος Παπαδόγιαννης στην κιθάρα
Έφη Σαράντη και Γιώργος Παπαδόγιαννης στην κιθάρα

Μελαχρινός: Πώς ξεκίνησαν την πορεία τους οι Diminuita;

Έφη Σαράντη: Το σχήμα ξεκίνησε το 2007 ως τρίο, δηλαδή με δύο κιθάρες και κοντραμπάσσο. Ένα κλασσικό gyspy jazz σχήμα. Μέχρι και το 2015 παίζαμε με αυτή τη σύνθεση. Τότε ήταν που κάναμε την αλλαγή με τη δημιουργία της big band, η οποία και αποτελείται από 3-5 πνευστά, τύμπανα και τη Μαρία (Αυλητή) στη φωνή.

Μελαχρινός: Προτιμάτε να παίζετε με την προσθήκη φωνής ή όχι;

Έφη Σαράντη: Και τα δύο έχουν ενδιαφέρον. Πρόκειται για διαφορετικές εκδοχές του ίδιου πράγματος. Στους ανθρώπους που παρακολουθούν τα live μας τούς αρέσει όταν υπάρχει και τραγούδι. Ο Έλληνας μπορεί να ακούσει και καθαρή instrumental εκδοχή, αλλά δυσκολότερα. Και τα περισσότερα σχήματα που παρακολουθώ και τα οποία παίζουν παρόμοιο ύφος με εμάς χρησιμοποιούν φωνή.

Μαρία Αυλητή: Η φωνή είναι ένα ακόμη όργανο. Τραγουδάς το θέμα, τραγουδάς αυτό που έχει πει πριν η κιθάρα, που θα πει μετά το πνευστό. Θεωρώ ότι ο μέσος ακροατής θέλει να ακούσει φωνή, είναι κάτι που το ζητά όταν μπει από απλή περιέργεια μέσα σ’ έναν χώρο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το σχήμα δεν μπορεί να σταθεί χωρίς φωνή. Προσδίδει πάντως κάτι διαφορετικό.

Μελαχρινός: Gypsy jazz. Ένα μουσικό είδος που έχεις τις ρίζες του στη δεκαετία του ΄30.

Έφη Σαράντη: Ο πρώτος δίσκος βγήκε στα μέσα της δεκαετίας του ’30, αν δεν κάνω λάθος το ’37. Ο ίδιος ο Django Reinhardt έφτιαξε το πρώτο σχήμα με δύο ρυθμικές κιθάρες, βιολί και κοντραμπάσσο: ένα σχήμα δηλαδή καθαρά εγχόρδων. Το οποίο και ως τότε δεν υπήρχε. Εκτός από δικές του συνθέσεις έπαιζε κομμάτια jazz που ακούγονταν εκείνη την εποχή στην Αμερική. Αυτό που ήταν πολύ παράξενο για την εποχή ήταν η χρήση του βιολιού. Έχουμε ακούσει ηχογραφήσεις όπου ο κόσμος γιουχάρει τον Γκραπελί (διάσημος δεξιοτέχνης βιολιστής που έπαιζε στο σχήμα του Django).

Μελαχρινός: Στοιχεία που ήταν original σε μια άλλη εποχή, υπό την έννοια πως τότε γεννήθηκαν, πώς μεταφέρονται και τελικά πώς υπάρχουν στο σήμερα;

Έφη Σαράντη: Η εποχή που εμφανίστηκε αυτή η μουσική ήταν μία εποχή κρίσης. Μιλάμε για την περίοδο του Μεσοπολέμου και λίγο πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι άνθρωποι που ζούσαν αυτή την εποχή του μεσοπολέμου βλέπανε τη ζωή τους πολύ διαφορετικά σε σχέση πχ με τη δεκαετία του ’70 όπου υπήρχε μία κάποια ισορροπία στα πράγματα. Αυτό σημαίνει ότι η διάθεση των ανθρώπων απέναντι στην τέχνη πρέπει να ήταν πολύ πιο κοντινή. Ειδικά η μουσική και ο χορός έδινε στους ανθρώπους μία διέξοδο από όλα αυτά τα πράγματα. Ήταν ένας καθρέφτης του πόσο εφήμερη ήταν η ζωή τους. Σήμερα, ζούμε σε μία εποχή κρίσης, οπότε ίσως να υπάρχει ένας συσχετισμός. Βέβαια, αυτό που συμβαίνει σε αρκετές μπάντες με το ντύσιμο και το στυλ είναι περισσότερο κινήσεις εντυπωσιασμού και εμπορικότητας. Έχει να κάνει με τη μόδα.

Μελαχρινός: Το ντύσιμο ενός σχήματος έχει να κάνει με την εικόνα που βγάζει το σχήμα προς τα έξω ή με το δομικό στοιχείο που η μουσική φέρει όταν γεννήθηκε, οπότε και μία μπάντα το τηρεί στα πλαίσια της συνέχισης μιας παράδοσης;

Μαρία Αυλητή: Έχω δει το Γιώργο να παίζει με τις πιτζάμες gypsy jazz και παίζει φανταστικά. (γέλια) Δεν είναι θέμα ότι θα παίξει κανείς καλύτερα αν είναι αναλόγα ντυμένος. Απλώς ίσως βοηθάει να μπει ο μουσικός σε μία διάθεση.

Έφη Σαράντη: Είχε κάνει μία έρευνα ένας φίλος δημοσιογράφος όπου έλεγε ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν άνθρωποι και ομάδες ανθρώπων που χόρευαν αυτό το στυλ και διατηρούσαν ένα συγκεκριμένο στυλ ντυσίματος το οποίο και έδειχνε μία συγκεκριμένη αντίδραση απέναντι στο φασισμό. Για την εποχή η μουσική αυτή ήταν μια μορφή αντίδρασης. Μέσω της μουσικής και της εμφάνισης, του ντυσίματος. Σήμερα δε νομίζω ότι συμβαίνει αυτό. Τα περισσότερα σχήματα το χρησιμοποιούν επί τούτου για εμπορικούς λόγους.

Μελαχρινός: Μουσική στο δρόμο ή σε κλειστό χώρο;

Γιώργος Παπαδογιάννης: Εξαρτάται σε ποιο μέρος το κάνεις αυτό. Πχ άλλο να το κάνεις στο Παρίσι όπου θεωρείσαι καλλιτέχνης και άλλο εδώ στην Ελλάδα, όπου θεωρείσαι ζητιάνος στην περίπτωση που κάνεις κάτι τέτοιο. Αυτό συμβαίνει κατά τη γνώμη μου για δύο λόγους: πρώτον στο εξωτερικό συνήθως οι μουσικοί που βγαίνουν να παίξουν στο δρόμο έχουν ένα πολύ καλό επίπεδο. Στην Ελλάδα μπορεί να παίζει κάποιος ακκορντεόν και ο κόσμος μπαίνει στη λογική να του δώσει χρήματα για να σηκωθεί και να πάει παραπέρα: να μην κάνει φασαρία. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο κόσμος εδώ δεν δείχνει ότι θέλει να ασχοληθεί περαιτέρω. Ίσως στο εξωτερικό τα πράγματα να είναι καλύτερα λόγω του ότι προηγείται μία καλύτερη παιδεία στο κομμάτι της μουσικής σε μικρότερη ηλικία.

Εφη Σαράντη: Και αυτό ισχύει για οποιοδήποτε στυλ. Στο εξωτερικό για να παίξεις στο δρόμο περνάς από οντισιόν, σε ακούνε δηλαδή. Σε ακούνε πρώτα, βλέπουν τι παίζεις, σου δίνουν μία θέση που την έχεις για κάποιες ώρες. Στην Ελλάδα η νομοθεσία είναι ακόμα κατά αυτής της πρακτικής. Κάποτε είχε γίνει η ‘Ημέρα Δρόμου’ ούτως ώστε να μπορεί να παραχωρείται ο δημόσιος χώρος στους μουσικούς και εν γένει σε καλλιτέχνες. Ήταν μία δράση όπου συμμετείχαν και άνθρωποι από το χώρο του θεάτρου κλπ Εκείνη την εποχή, είχα επικοινωνήσει με το Δήμο Αθηναίων και η απάντησή τους ήταν ότι όχι μόνο δεν επιτρέπεται να παίξει ένας μουσικός στο δρόμο, αλλά σε περίπτωση που αυτό συμβεί τότε θα συλληφθεί για επαιτεία.

Μελαχρινός: Τι σημαίνει «ταλέντο» για εσάς, ως Diminuita;

Γιώργος Παπαδογιάννης: Στη μουσική δεν υπάρχει αυτό που λέμε «το ‘χω, πάει από μόνο του, δεν χρειάζεται να προσπαθήσω πολύ». Θα λέγαμε ότι το ταλέντο είναι η κλίση κάποιου να μπει σε μια κατάσταση. Σίγουρα κάποιος μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα από τον άλλο, χρειάζεται όμως προσπάθεια. Και αυτό ισχύει σε όλα τα πράγματα, όχι μόνο στη μουσική. Είναι κάτι που σου λέει μέσα σου να το κάνεις, να ασχοληθείς με κάτι και έτσι τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα για εσένα.

Έφη Σαράντη: Π.χ. ο ρυθμός. Κάποιοι ξεκινούν και έχουν ρυθμικό πρόβλημα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα υπάρχει για πάντα. Κάποια στιγμή, εφόσον επιμείνουν και έχουν υπομονή, θα το καταφέρουν. Ή θα πουν κάποια στιγμή δεν θέλω να το κάνω. (γέλια) Όσο συνεχίζεις και παίζεις, θα το καταφέρεις. Υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις ανθρώπων που γεννιούνται κάθε 100-200 χρόνια, όπως ήταν ο Django. Δεν είναι μόνο ότι ήταν ένας άνθρωπος με δύο δάκτυλα παράλυτα, που δεν τον εμπόδιζαν να ανεβοκατεβαίνει την ταστιέρα. Ήταν μουσικός. Είχε ιδέες, είχε πράγματα. Κατ’ άλλα όλοι εμείς οι υπόλοιποι ξεκινάμε με μια θέληση να ασχοληθούμε με αυτό και προχωράμε.

Μελαχρινός: Πέρα από τα live που πραγματοποιείτε ως Diminuita, είστε δάσκαλοι μουσικής. Μουσική παιδεία στην Ελλάδα σήμερα;

Έφη Σαράντη: Η ίδια η δομή της κοινωνίας έχει οδηγήσει στον ουσιαστικό αποκλεισμό της μουσικής από την εκπαίδευση. Αν το παιδί σου δεν πηγαίνει σε μουσικό σχολείο, απλά δεν σε ενδιαφέρει. Επιπλέον, ας δούμε τον τρόπο που διδάσκεται η μουσική στο σχολείο, ειδικά στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Είναι πολύ απαρχαιωμένος. Η μουσική είναι κάτι διαδραστικό. Τα μικρά παιδιά θα έπρεπε να τα βάζουν πρώτα απ’ όλα να ακούν μουσική. Αυτό είναι το βασικότερο απ’ όλα. Το να ασχοληθείς με τη μουσική δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα γίνεις μουσικός. Δεν χρειάζεται να γίνουν όλοι μουσικοί. Το να είσαι, όμως, αργότερα οδοντίατρος και να έχεις μουσική παιδεία, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και καλύτερο οδοντίατρο. Έχεις άλλες ευαισθησίες.

Γιώργος Παπαδογιάννης: Ας δούμε τη θέση της μουσικής στην Αρχαία Ελλάδα. Ήταν ένα από τα τέσσερα πράγματα που μάθαινε κάποιος. Ήταν καλός πολεμιστής, αλλά είχε και μουσική παιδεία. Αυτό είναι και το πρόβλημά μας: δεν έχουμε μουσική παιδεία. Είναι κλισέ αυτή η φράση, αλλά είναι μια αλήθεια. Ακόμα και αυτά τα μουσικά σχολεία που υπάρχουν, τα οποία είναι πολύ καλά, είναι λίγα σε αριθμό. Οι εξετάσεις είναι πολύ δύσκολες. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εύκολο να διαγνώσεις το μουσικό αυτί μεταξύ 400-500 παιδιών που εξετάζεις μέσα σε δυο-τρεις ημέρες. Επίσης, τους δίνεις μία ευκαιρία μόνο, σε μία ηλικία που είναι τόσο μικρά χωρίς να υπάρχει κανένα υπόβαθρο πριν. Δηλαδή, όλα αυτά τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις για να μπουν στο μουσικό γυμνάσιο, στο δημοτικό δεν έχουν κάνει τίποτα. Πως λοιπόν καλείς ένα παιδί 11-12 ετών να αποφασίσει για κάτι τόσο σημαντικό για το μέλλον του υπό αυτές τις συνθήκες; Η κόρη μας ήταν τυχερή γιατί είδε εμάς και κατάλαβε τι οφέλη μπορεί να έχει αυτό για κείνη. Αυτό που ονομάζουμε εκπαίδευση, θα έπρεπε να λέγεται παιδεία και να εμπεριέχει τόσο τη μουσική όσο και άλλα πράγματα.

Πληροφορίες για τα live των Diminuita Swing

  • Εισόδος: 5 ευρώ (συμπεριλαμβάνεται σαγκρία)
  • Απαραίτητη η κράτηση θέσης στο 210-8000009
  • Online κράτηση εδώ
  • Συναυλίες από 29 Ιανουαρίου 2016
  • ΠΟΛΙΣ: Διεύθυνση: Μαρίνου Αντύπα & Φιλοθέης 141 21 Ηράκλειο Αττικής
  • Email | Site Πόλις | Facebook page

 

Django Reinhardt
«Ο ίδιος ο Django Reinhardt έφτιαξε το πρώτο σχήμα (Gypsy jazz) με δύο ρυθμικές κιθάρες, βιολί και κοντραμπάσσο.»

Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά στο Artic.gr
Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά στο Artic.gr και στην Άννα Καρτάλη

Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά εφ’ όλης της ύλης στο Artic.gr και την Άννα Καρτάλη. Ο γνωστός και αγαπημένος τραγουδοποιός εν μέσω των δύο live που κάνει στο Kremlino μας προσέφερε μια υπέροχη συνέντευξη γεμάτη από ουσία και νόημα. Μας μίλησε για την πορεία, το έργο και τις σκέψεις του επάνω στο τραγούδι, τη ζωή και την κατάσταση που όλοι βιώνουμε. Απολαύστε τον και μην χάσετε την ευκαιρία να τον ακούσετε ζωντανά, εμείς δεν θα την χάσουμε…
Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης γεννήθηκε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη.
Μετά το τέλος του Γυμνασίου φοίτησε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1985 όντας φοιτητής ασχολείται με το τραγούδι και τη μουσική ιδρύοντας μαζί με άλλους φοιτητές το συγκρότημα «Νέοι Επιβάτες». Λίγο αργότερα η επιτυχία του συγκροτήματος ανοίγει το δρόμο στη δισκογραφία.
Έκτοτε έχει κάνει πολλές δισκογραφικές δουλειές και έχει συνεργαστεί με πολλούς συνθέτες και καλλιτέχνες. Τα τραγούδια του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες και έχουν αγαπηθεί από το κοινό για περισσότερα από 30 χρόνια.

Άννα: Μιλήστε μας για τα πρώτα σας βήματα στην μουσική, τις πρώτες σας επαφές με τους ήχους.

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Τα πρώτα βήματά μου στη μουσική ήταν μοναχικά. Σε μια δανεική κιθάρα ενός αγαπημένου μου συμμαθητή και φίλου. Θυμάμαι την χαρά της κατανόησης των πρώτων συγχορδιών μετά το «τεράστιο» επίτευγμα του κουρδίσματος του οργάνου. Της αντιστοίχισης των συγχορδιών αυτών με τα αγαπημένα μου τραγούδια. Η δυνατότητα να παίζω και να τραγουδώ ταυτόχρονα. Υπερβάσεις μικρές  ίσως, αλλά για μένα -όπως για κάθε νεοφώτιστο-πολύ σπουδαίες.

Άννα: Πότε γράψατε το πρώτο σας τραγούδι, πώς αρχίσατε να σκαρώνετε στιχάκια, ποια ήταν η αφορμή;

Δημήτρης Ζερβουδάκης:Το πρώτο μου τραγούδι το έγραψα για το Πολυτεχνείο, μα ποτέ δεν το κατέγραψα κάπου και χάθηκε ξεχάστηκε,  έφυγε όπως ήρθε. Νωρίς πολύ, άγουρος στην περιπέτεια.

Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά στο Artic.gr

Άννα: Τα τραγούδια σας δημιουργούν την αίσθηση πως εμπνεύστηκαν από κάποια περιπέτεια μιλήστε μας για μια από αυτές.

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Τα τραγούδια δεν μας «ανήκουν». Είναι η σχέση μας με το Θεϊκό όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας αυτό. Εμείς αν θέλετε είμαστε οι «δίοδοι»  διά μέσω των οποίων φτάνουν να γεννηθούν και να «αναστηθούν» στις καρδιές σας. Απλά πράγματα δηλαδή!

Άννα: Τι μουσική ακούγατε από μικρός, ποιες είναι οι μουσικές που σας γαλούχησαν;

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Ρεμπέτικο πολύ μέσω ενός θείου μου που τα λάτρευε και με εισήγαγε από παιδί!  Σαββόπουλο, Χατζηδάκι, Θεοδωράκη, Μαρκόπουλο, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Μπόμπ Ντύλαν, Νηλ Γιανγκ, Τζόνι Μίτσελ, Ντορς, Χέντριξ, Ζάπα και και και… Πολλή μουσική και βέβαια μεταγενέστερα τζαζ και κλασσική. Έχω μεγάλη αγάπη στον Σοπέν. Ακόμη και σήμερα συνεχώς ανακαλύπτω νέα πράγματα!

Άννα: Όταν πρωτοάκουσα την μελοποίηση στο ποίημα του Νίκου Καββαδία ,«Γράμμα σε έναν ποιητή» αλλά και την ερμηνεία σας σε αυτό, το ξεχώρισα και το αγάπησα. Παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια έως και σήμερα. Θα θέλατε λοιπόν να μας πείτε και εσείς, ποιο τραγούδι ξεχωρίζετε από αυτά που έχετε πει αλλά δεν το έχετε γράψει εσείς και αντίστοιχα ποιο τραγούδι θα ξεχωρίζατε από αυτά που έχετε πει και έχετε γράψει;

Δημήτρης Ζερβουδάκης:Το 2017 το τραγούδι αυτό γίνεται 30 ετών. Το καμαρώνω σαν να είναι το μεγάλο μου παιδί. Ειδικά αυτό το τραγούδι και για ευνόητους λόγους. Είναι το σήμα μου. Δέχτηκε και τα περισσότερα «πυρά» ως βασικό κριτήριο για την αξιολόγησή μου από τον χώρο της τέχνης μου. Άντεξε, ταξιδεύει και συχνά έρχεται να δει τι κάνω, πως είμαι, αν χρειάζομαι κάτι. Ποτέ δεν με εγκατέλειψε! Ελπίζω το ίδιο και εσάς όλους που το αγαπήσατε μες τα χρόνια.

Άννα: Ασχολείστε και αγαπάτε κάποια άλλη τέχνη εκτός φυσικά της μουσικής;

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Όχι δεν ασχολούμαι με άλλη μορφή τέχνης. Για χόμπι μόνο ασχολούμαι με την ερασιτεχνική αστρονομία (παρατηρήσεις στον ουράνιο θόλο).

Άννα: Εξακολουθείτε μέχρι και σήμερα να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό, την ίδια λαχτάρα και αγωνία για να δημιουργήσετε τραγούδια όπως όταν πρωτοξεκινήσατε;

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Ναι έχω άκρατο ενθουσιασμό όταν μια μελωδία αργοσαλεύει στα πρώτα της βήματα μες την ψυχή μου. Απλά η ευθύνη άλλαξε ως ποιοτικό ζητούμενο. Η ευθύνη του τι ξεστομίζεις

Άννα: Όταν γράφει κάποιος στίχους ή ένα ποίημα, εξωτερικεύει τα συναισθήματά του και τις σκέψεις του, τις τοποθετεί πάνω σε ένα χαρτί και τις οργανώνει.
Όταν γράφει κάποιος μουσική , το συναίσθημα είναι ίδιο;

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Άκριβώς το ίδιο διότι και η μουσική στηρίζεται σε ένα αξιακό σύστημα. Διέπεται από νόμους και κανόνες. Διψά όμως μέσα στον ελευθεριασμό της ζητώντας να τα ανατρέψει όλα.

Άννα: Τ’ ανείπωτα είναι ένα ακόμα τραγούδι σας που έχω αγαπήσει, πιστεύετε πως πρέπει να υπάρχουν ανείπωτα στην ζωή μας;

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Ανείπωτα πάντα θα υπάρχουν. Πάντα κάποια πράγματα ίσως να μην προλάβει κάποιος να τα πεί. Το πρέπει δεν κολλάει εδώ. Είναι μια μοιραία κατάσταση. Οριακή κατά πολλούς.

Άννα: Συμμετέχετε σε πολλές συναυλίες κοινωνικού χαρακτήρα και για φιλανθρωπικούς σκοπούς και θέλω καταρχήν να σας συγχαρώ για αυτό θα θέλατε να μας εκφράσετε την άποψή σας για την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα λόγω της κρίσης.

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Να ξεκαθαρίσω ότι τάσσομαι υπέρ της αλληλεγγύης στον διπλανό μου. Η φιλανθρωπία θεωρώ πως είναι μια πιο αποστασιοποιημένη έννοια ακόμη και από τον ίδιο τον φορέα της. Ο αλληλέγγυος συμπάσχει. Συντάσσεται. Πολεμά δίπλα στον θιγόμενο.Όσο για την κατάσταση που ζούμε έχει όνομα και αυτό είναι άκρατος καπιταλισμός! Χωρίς όνειρα και ευαισθησίες. Χωρίς συναίσθημα και ανθρωπιά. Μόνον κέρδος. Τίποτε άλλο!

Άννα: Θα θέλαμε να μας κάνετε ένα σχόλιο και για το προσφυγικό, για αυτό τον αιματηρό πόλεμο που γίνεται στην γειτονιά μας.

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Το προσφυγικό μας δοκιμάζει σαν λαό όσο αφορά την αλήθεια της ψυχής μας μιας και πολλοί από εμάς έχουμε προσφυγική καταγωγή. Οι άνθρωποι αυτοί μετακινούνται λόγω πολέμου. Κανείς δεν επιθυμούσε να φύγει από την πατρίδα του. Αν τους ρωτήσετε εκεί θέλουν όσο πιο σύντομα να επιστρέψουν. Οι οικονομικοί μετανάστες με τη σειρά τους αποτελούν και αυτοί θύματα ενός αμείλικτου πολέμου. Αυτού του πολέμου της παγκόσμιας αναδιανομής του πλούτου. Για αυτόν τον λόγο χτυπιούνται φτωχοί λαοί η λαοί που βρίσκονται σε «καυτά» γεωστρατηγικά σημεία. Όπως η Κύπρος!

Άννα: Τι θα συμβουλεύετε τις νέες γενιές που καλούνται να δημιουργήσουν αλλά πρωτίστως να επιβιώσουν μέσα σε συνθήκες φτωχοποίησης και με ελάχιστες έως καθόλου ευκαιρίες;

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Να ονειρεύονται. Να διαθέτουν την φυσική τους παρουσία σε έναν καλό ανθρώπινο σκοπό μένοντας μακρυά από τον φασισμό. Να διεκδικούν. Να εργάζονται για την προσωπική, ατομική τους εξέλιξη, έχοντας όμως στο μυαλό τους και  τον διπλανό. Κανένας μόνος. Εμείς! Σπουδαία καταφυγή!

Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά στο Artic.gr και στην Άννα Καρτάλη
Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά στο Artic.gr και στην Άννα Καρτάλη

Άννα: «Τα περασμένα καίγονται, στη λησμονιά πετάνε», Κοιτάτε τα περασμένα ή ζείτε το παρόν και αγναντεύετε το μέλλον;

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Βλέπω και χαίρομαι τα παιδιά μου όπως μεγαλώνουν. Μέσα από τα μάτια τους ζω κάτι από το άρωμα του μέλλοντος! Όλα τα παιδιά του κόσμου!

Άννα: Πιστεύετε στην αλήθεια ή έχει γλιστρήσει από τα χέρια του κόσμου;

Δημήτρης Ζερβουδάκης: Σωπαίνουμε βυθισμένοι στην απογοήτευση. αυτό δεν είναι καλό πράγμα. Έχουμε δυνάμεις και δυνατότητες για υπέροχα πράγματα, αρκεί να το πιστέψουμε βαθιά και να θελήσουμε να το ζήσουμε. Έτσι σαν έναν ξέφρενο έρωτα!

 

Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης για δύο μόνο παραστάσεις στο KREMLINO

 

Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά στο Artic.gr και στην Άννα Καρτάλη
Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά στο Artic.gr και στην Άννα Καρτάλη

…και το fb του Δημήτρη Ζερβουδάκη