Άρθρα

Η εποχή που γεννήθηκε η Jazz... και την ερωτεύτηκε ο κόσμος
Η εποχή που γεννήθηκε η Jazz... και την ερωτεύτηκε ο κόσμος

Η «pop μουσική» ως όρος είναι αναμφίβολα γνωστή σε όλους. Σπάνια όμως συνειδητοποιούμε πώς προέκυψε η έννοια. Από την αρχή σχεδόν της ύπαρξής του, ο άνθρωπος μεταχειρίστηκε τους ήχους για εκφραστικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς, δημιουργώντας τελικά μουσική. Με την πάροδο των αιώνων, ποικίλα είδη μουσικής, καθώς και παραλλαγές τους, έκαναν την εμφάνισή τους. Μολονότι τα προαναφερθέντα είδη πολλάκις συνυπήρχαν χρονικά, πάντοτε κάποιο κυριαρχούσε, αποτελώντας την μουσική τάση της εποχής, την “popular” μουσική. Στο άρθρο αυτό θα επιχειρήσουμε να γνωρίσουμε την pop των δεκαετιών 1920 και 1930, ακούγοντας και σύγχρονα κομμάτια, προσαρμοσμένα στην αισθητική της περιόδου. Συγκεκριμένα, η μουσική που προτιμούνταν τότε ήταν η Jazz, που προσέφερε μοναδικό χρώμα στην αμερικανική μουσική από τις αρχές του αιώνα. Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για αυτή, ώστε λησμονούμε πως αποτελεί μορφή λαϊκής μουσικής, όπως λόγου χάρη και το ναπολιτάνικο τραγούδι.

Η pop του 1920 : “The Jazz Age”


keywordsuggest.org1445 × 1400Αναζήτηση βάσει εικόνας the bryan ferry orchestra the jazz age cd
The Bryan Ferry Orchestra Jazz Age CD

Τη δεκαετία του 1920, η jazz ήταν ήδη εξαιρετικά δημοφιλής όχι μόνο στην Αμερική, μα και στον υπόλοιπο κόσμο. Πρόδρομός της ήταν η επινοηθείσα από Αφρικανούς σκλάβους Blues, που τελικά όμως ελάχιστα κοινά σημεία παρουσιάζει με τη γνωστή μας Jazz. Κυρίαρχα στοιχεία της τελευταίας είναι ο συγκινησιακός χαρακτήρας, μα και το ότι βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό. Μολονότι υφίστανται κι άλλες λαϊκές μουσικές δημιουργηθείσες υπό πολιτική υποτέλεια, η συγκεκριμένη έχει επιδράσει ιδιαίτερα στους λευκούς των βιομηχανικών πόλεων. Έγινε έτσι όχι μόνο μουσικό, μα και κοινωνιολογικό φαινόμενο.

Την εν λόγω δεκαετία, η Jazz εξαπλώθηκε προοδευτικά από τη γενέτειρά της Νέα Ορλεάνη, σε όλη την Αμερική. Αφορμή για το γεγονός αυτό υπήρξαν οι νέες θέσεις εργασίας που παρουσιάστηκαν, ειδικά στο Σικάγο, παρακινώντας λευκούς και νέγρους μουσικούς να μετακομίσουν. Από το 1922, μια ανεξάρτητη εταιρεία, η Gennett Records, ξεκίνησε να ηχογραφεί τις μπάντες που έπαιζαν τότε στο Σικάγο. Ένα χρόνο αργότερα, η ίδια εταιρεία έμελλε να ηχογραφήσει τον νεαρό, τότε, Louis Armstrong στο δεύτερο κορνέτο. Στα μέσα της δεκαετίας, οι μουσικοί συνήθιζαν να «διαβάζουν» και να παίζουν τα επιτυχημένα κομμάτια της εποχής και όχι να αυτοσχεδιάζουν.

Προς το τέλος των ‘20s, η Νέα Υόρκη ανεδείχθη σε κέντρο της Jazz. Παράλληλα, η πόλη του Κάνσας, με τα κλαμπ, τα καμπαρέ και τις αίθουσες χορού, έγινε παράδεισος για τους μουσικούς της Jazz.

Χορευτική pop του ’20 & άλλα είδη

Η χορευτική μουσική γνώρισε μεγάλη απήχηση, ιδίως αυτή των χορών Charleston και Black Bottom, εκτελεσμένη από επταμελή έως και δωδεκαμελή σχήματα. Καινούριοι χοροί επινοήθηκαν προς εκμετάλλευση των ζωηρών, «αισιόδοξων» Jazz  και Ragtime. Στη Νέα Υόρκη, μια δημοφιλής ορχήστρα προωθούσε την επηρεασμένη από το Ragtime, Jazz μέχρι το 1925. Τότε ως μέλος της, ο Armstrong μετέβαλε σημαντικά τον ήχο της.

Jazz επιρροές  είχαν αρχίσει να διεισδύουν στις μπάντες των παρελάσεων, καθώς και στα Dance συγκροτήματα της εποχής, που μεσουρανούσαν. Ο φωνογράφος και η διάδοση του ραδιοφώνου έφεραν τη Jazz παντού, ενώ νέοι μουσικοί αναδείχθηκαν. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως η χορευτική μουσική την περίοδο εκείνη δεν ήταν η jazz , μα σε αυτή κατέληξαν οι εξελίξεις στην πειραματική Ragtime-blues. Η Blues δε, που επηρέασε εξαρχής όπως είδαμε τη Jazz, κέρδιζε ολοένα και περισσότερο έδαφος. Σημαντικό ρόλο σε αυτό διαδραμάτισαν ερμηνεύτριες όπως οι Bessie Smith, Ma Rainey και Mamie Smith.

Εκτίμησης έχαιρε, φυσικά και η ορχηστρική μουσική, με το “Bolero” του Ravel να κερδίζει διθυραμβικές κριτικές. Οι Σένμπεργκ, Στραβίνσκι και Ravel μεταχειρίστηκαν με τη σειρά τους το Jazz ύφος.  Επιπλέον, ήκμαζε το Broadway, με 50 μιούζικαλ να κάνουν πρεμιέρα σε ένα χρόνο.  Παράλληλα, ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά Country μουσική ( “hillbilly” ).

 

Η pop του 1930


slater101 - DeviantArt787 × 1015Αναζήτηση βάσει εικόνας 1930's Jazz by slater101 ...
1930’s Jazz Album Cover

Η δεκαετία του ’30 ήταν μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδος, το «κραχ» του 1929 προξένησε τεράστια οικονομική ύφεση στις ΗΠΑ η οποία δε άργησε να επεκταθεί και σε όλο τον κόσμο. Την ίδια περίοδο η ξηρασία, που μάστισε τις Ηνωμένες Πολιτείες επηρέασε τη γεωργία, αναγκάζοντας πολλούς να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Παρόλα αυτά τα δεινά, η δεκαετία του 1930 αποτέλεσε σπουδαία περίοδο για τη μουσική.

Πολλοί συνθέτες ξεκίνησαν να συνθέτουν μουσική για τον – ομιλούντα πια – κινηματογράφο και το Broadway έμενε παρόν στα μουσικά πράγματα. Προφανώς, η Jazz παρέμεινε εξαιρετικά δημοφιλής, με τη λεγόμενη “Big Band Jazz” να περνά στο προσκήνιο. Οι μεγάλες jazz μπάντες αποτελούνταν από 15 έως 20 άτομα και βρήκαν θέση στο ραδιόφωνο, τις ταινίες, τους χορούς. Από το νέο αυτό είδος, προέκυψε ο χορός swing, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το jitterbug. Τα «λευκά» εμπορικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από το 1930 και εξής στις μπάντες swing μετέβαλαν τη jazz στην κοινώς λεγόμενη pop. Η pop αυτή, με τη συνειδητά κοσμοπολίτικη οπτική της ελκύει την ανήσυχη νεότερη γενιά σε πολλές χώρες και εκτός Αμερικής. Τα swing συγκροτήματα συγκέντρωναν τα πλήθη με τα γρήγορα και δυνατά blues riffs τους, παιγμένα από βιρτουόζους σολίστες.

Ανάλογη επιτυχία γνώρισαν οι “Combo Jazz Bands” . Συναπαρτίζονταν από πιάνο, μπάσο και ντραμς με 2-4 οργανοπαίχτες για τις μελωδικές γραμμές, που εκτελούνταν σε κλαρινέτο, τρομπέτα, σαξόφωνο και κιθάρα.

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας το swing μεσουρανούσε, μολονότι οι βιρτουόζοι έπαιζαν πλέον σε μικρότερα σύνολα, με έμφαση στον αυτοσχεδιασμό. Μετά, όμως, την εισβολή της χιτλερικής Γερμανίας στην Πολωνία, η εμπλοκή της Αμερικής στον Β’ Παγκόσμιο άλλαξε ξανά τη μουσική.

Την ίδια εποχή, ραδιόφωνο και δίσκοι ανέδειξαν σε  pop το νέο – τότε – είδος “country and western” .  Περιελάμβανε country gospel, τα πρωταρχικά στοιχεία του bluegrass, cowboy musicals και western swing.

 Αξιόλογοι pop ερμηνευτές των ‘20s και ‘30s

Jelly Roll Morton : Αναμφίβολα από τους σπουδαιότερους Jazz συνθέτες της Νέας Ορλεάνης, επηρέασε στον ύψιστο βαθμό τους τζαζίστες που ακολούθησαν. Τα “ Grandpa’s Spells”, “Jelly Roll Blues” , “The Pearls”, “King Porter Stomp”, “Dead Man Blues” αποτελούν μερικά από τα γνωστότερα έργα του.

Black Kudos - Tumblr1280 × 720Αναζήτηση βάσει εικόνας Jelly Roll Morton Ferdinand Joseph LaMothe (October 20, 1890 – July 10, 1941. Zoom. Jelly Roll Morton
Jelly Roll Morton

Louis Armstrong: Ο Armstrong ήταν, ουσιαστικά, ο πρώτος μεγάλος σολίστας από τους μουσικούς της δεκαετίας του ’20. Κατέστη θρύλος εξαιτίας του jazz στυλ τη Νέας Ορλεάνης, που ήθελε τα όργανα να συνυπάρχουν αρμονικά μεταξύ τους. Επηρέασε καθοριστικά τη jazz και τους μουσικούς της , αφήνοντας πίσω μια μουσική κληρονομιά για την Εποχή της Jazz. Γνωστά τραγούδια του είναι τα “ What a wonderful world”, “Hello,Dolly!” , “Dream a little dream of me”, “Cabaret” , “Blueberry Hill”, “On the sunny side of the street” κ.ο.κ.

Wikipedia1200 × 935Αναζήτηση βάσει εικόνας
Louis Armstrong

Duke Ellington: Ο σημαντικότερος Jazz συνθέτης, που κατάφερε, μάλιστα, να κρατήσει ενωμένη τη μπάντα της οποίας ηγείτο επί 50 χρόνια. Αξιοποίησε το σχήμα αυτό σαν «μουσικό εργαστήριο», πειραματιζόμενος με τη μουσική του και αναδεικνύοντας τις δυνατότητες και των υπόλοιπων μελών. Συνέθεσε κινηματογραφική μουσική, μιούζικαλ και ορχηστρικά κομμάτια που ενσωματώθηκαν σε τραγούδια. Αξιοσημείωτα έργα του, είναι τα “Black & Tan Fantasy”, “Caravan”, “Harlem air shaft”, “In a mellow tone”, “St. Louis Blues” κ.α.

Open Culture1920 × 1080Αναζήτηση βάσει εικόνας Such Sweet Thunder: Duke Ellington & Billy Strayhorn's Musical Tribute to Shakespeare (1957) | Open Culture
Duke Ellington

Billie Holiday ( Eleanora Fagan) : Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός, με καριέρα που διήρκεσε πάνω από 30 χρόνια και σημαντική επιρροή στην jazz και την pop μουσική.  Ο τρόπος που χειριζόταν τη φωνή της, εμπνευσμένος από τους τζαζίστες οργανοπαίχτες, άνοιξε νέους δρόμους στην εκφραστικότητα και το tempo. Είναι διάσημη κυρίως για την ερμηνεία της και τις ικανότητές της στον αυτοσχεδιασμό , χάριν των οποίων «παραβλέπεται» η περιορισμένη φωνητική της έκταση. Κάποια από τα γνωστότερα κομμάτια της περιλαμβάνουν : “What is this thing called love”, “Solitude”, “Easy loving”, “God bless the child” , “Lover Man” , “Crazy He calls me” , κ.α.

Emaze2000 × 1333Αναζήτηση βάσει εικόνας
Billie Holiday
…συνοψίζοντας

Είναι δεδομένο πως οι κοινωνίες μεταβάλλονται και εξελίσσονται και μαζί με αυτές, το γούστο των ανθρώπων . Αναζητούν, ως απόρροια αυτού, διαφορετικούς τρόπους για να εκδηλωθούν, νέα μέσα για να επικοινωνήσουν. Στη μουσική, τη δεκαετία του ’20 , το μέσο αυτό ήταν η Jazz. Το 1930, στη γκάμα των εκφραστικών τρόπων προστέθηκε το “ Country & Western”. Ο κόσμος «αγκάλιασε» τους νέους καλλιτέχνες και τις νέες δημιουργίες, μετατρέποντάς τις σε pop μουσική της κάθε δεκαετίας, αντίστοιχα. Στους ανάλαφρους αυτούς ήχους επιστρέφουμε πια, προκειμένου να δώσουμε διαφορετική πινελιά στη μοντέρνα μουσική αναζωογονώντας την κορεσμένη – και κουρασμένη-  βιομηχανία. Ας κλείσουμε, όμως, το άρθρο αυτό δανειζόμενοι τα λεγόμενα του C.Headington : «Κρίνοντας από την ειλικρίνεια και τη ζωντάνια της, η jazz είναι καλή, απλή μουσική, όπου το «απλό» δεν σημαίνει «απλοϊκό» ».

Εξώφυλλο δίσκου με τις μεγαλύτερες " pop " επιτυχίες των '20s.
Εξώφυλλο δίσκου με τις μεγαλύτερες » pop » επιτυχίες των ’20s.

Βιβλιογραφία


0 61
kotsiras pachou afisa
Η αφίσα της συναυλίας του Γιάννη Κότσιρα με την Μιρέλα Πάχου στο Βεάκειο Θέατρο.

Ο Γιάννης Κότσιρας πραγματοποίησε μια ιδιαίτερη στάση της καλοκαιρινής περιοδείας  στο Βεάκειο θέατρο του Πειραιά την Δευτέρα 3 Ιουλίου. Ο γνωστός καλλιτέχνης, ολοκλήρωσε φέτος μια  επιτυχημένη σειρά χειμερινών εμφανίσεων με τον Γιώργο Νταλάρα και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες θα περιοδεύει στην Ελλάδα με συντροφιά την Μιρέλα Πάχου.

 Ο χώρος

Το Βεάκειο θέατρο είναι ένα από τα στολίδια του Πειραιά. Στον λόφο της Καστέλας, με μορφή αρχαίου θεάτρου , φιλοξενεί ως και 2.000 θεατές. Και αν είναι λίγο κουραστικό να φτάσει κανείς ως εκεί, η θέα από το Βεάκειο θέατρο θα τον ανταμείψει . Εκτός του ότι είναι ένας χώρος ιδανικός για πολιτιστικά δρώμενα, η θέα στην σκηνή και ταυτόχρονα στο φωτισμένο λιμάνι του Πειραιά, είναι ικανή να απομακρύνει κάθε δυσάρεστη σκέψη.

Γιάννης Κότσιρας – Η συναυλία

Ο Γιάννης Κότσιρας  είναι ένας καλλιτέχνης με μακρόχρονη πορεία στα ελληνικά μουσικά δρώμενα. Δεν αγγίζει μόνο μία ομάδα ατόμων ή μία γενιά, αλλά μικροί και μεγάλοι συνοδεύουν στιγμές της ζωής τους με τα τραγούδια του. Η Μιρέλα Πάχου είναι μια φρέσκια παρουσία, που ωστόσο έχει ήδη συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα. Η γλυκιά χροιά της φωνής της μπορεί να μαλακώσει κάθε τραγούδι, ενώ σίγουρα αποτελεί μια ικανή συνοδοιπόρο για κάθε καλλιτέχνη.

 

kotsiras veakeio
Ο Γιάννης Κότσιρας στο Βεάκειο Θέατρο. (Φωτογραφίες για το Artic.gr, Μπούκα Κατερίνα)

 

Η συναυλία αυτή ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Τα ροκ στοιχεία ήταν διάσπαρτα καθ όλη την διάρκεια του προγράμματος. Ο Γιάννης Κότσιρας ερμήνευσε παλιά τραγούδια με μια νέα, ροκ δυναμική, παράγοντας ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Αξιοσημείωτη η εκτέλεση του κομματιού «εφάπαξ» σε ρυθμούς ροκ εν ρόλ, όπως το διασκεύασε δηλαδή το συγκρότημα Δραμαμίνη. Ταξιδέψαμε σε νησιά με την «Χάντρα θαλασσιά» και την «Κρουαζιέρα». Ερωτευτήκαμε με το «Να με αγκαλιάζεις» και το «Κάθε φορά». Νοσταλγήσαμε χαμογελώντας με το «Πάλι παιδί» και «Σε θυμάμαι». Ο Γιάννης Κότσιρας δεν στάθηκε όμως στην ερμηνεία μόνο δικών του κομματιών. Λουκιανός Κελαηδόνης, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας αλλά και  Δημήτρης Μητροπάνος, έκαναν την «εμφάνιση» τους στο πρόγραμμα. Η ποικιλία ήταν απολαυστική. Ρομαντικά έντεχνα τραγούδια, έδιναν την θέση τους σε ροκ ρυθμούς με λεπτομέρειες από σόλο κιθάρα. Το πρόγραμμα άλλαζε σε πιο βαρύ με ζεϊμπέκικα όπως το  «‘Ελα και κόψε με στα δύο». Πριν προλάβει το κλίμα να βαρύνει όμως, η αύρα έγινε καλοκαιρινή με το «καλοκαιράκι» του Ν.Πορτοκάλογλου.

kotsiras pachou veakeio
Ο Γιάννης Κότσιρας με την Μιρέλα Πάχου στο Βεάκειο Θέατρο. (Φωτογραφίες για το Artic.gr, Μπούκα Κατερίνα)

Ένα ακόμη αναπάντεχο της βραδιάς ήταν η παρουσία του Μίλτου Πασχαλίδη στην σκηνή. Ο Μίλτος Πασχαλίδης  και ο Γιάννης Κότσιρας πραγματοποίησαν μια αξιόλογη ερμηνεία της «Ρόζας» του Δημήτρη Μητροπάνου. Ενώ έπειτα, στην σκηνή μαζί τους βρέθηκε και η Μιρέλα Πάχου και ο Μίλτος Πασχαλίδης ερμήνευσε το γνωστό τραγούδι «Στα είπα όλα».

 

kotsiras pasxalidis pachou veakeio
Γιάννης Κότσιρας, Μίλτος Πασχαλίδης και Μιρέλα Πάχου επι σκηνής στο Βεάκειο Θέατρο. ( Φωτογραφίες για το Artic.gr, Μπούκα Κατερίνα)

 

Μιρέλα Πάχου

Η Μιρέλα Πάχου ήταν μια πολύ ευχάριστη παρουσία επάνω στην σκηνή. Αφού άνοιξε το πρόγραμμα με την επιτυχία της «Μιρέλα», ερμήνευσε μερικά τραγούδια ακόμη, προσθέτοντας την δική της χαρούμενη νότα. Συνόδευε τον Γιάννη Κότσιρα στο μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας, με το ακορντεόν της να συμπληρώνει το σχήμα με νοσταλγικές και καλοκαιρινές πινελιές. Επιπλέον, πραγματοποίησε μια πολύ καλή ερμηνεία των κομματιών «Αερικό» και «Σου μιλώ και κοκκινίζεις» στην μέση του προγράμματος, δίνοντας του μια πιο απαλή νότα. Σε κάθε περίπτωση, η Μιρέλα Πάχου έχει πολλά να προσφέρει στα μουσικά δρώμενα της χώρας.

pachou veakeio
Η Μιρέλα Πάχου στο Βεάκειο Θέατρο στα πλαίσια της περιοδείας της στο πλάι του Γιάννη Κότσιρα. (Φωτογραφίες για το Artic.gr, Μπούκα Κατερίνα)
Επίλογος

Η συναυλία είχε όλα τα στοιχεία που περιμένεις από ένα καλοκαιρινό live. Πέραν της μουσικής ως μουσικά κομμάτια καθαυτά, ήταν αξιοπρόσεκτο το δέσιμο μεταξύ των συντελεστών της συναυλίας, τα πειράγματα μεταξύ των μουσικών και η αρμονική τους συνεργασία. Το κοινό ήταν θερμό και συμμετοχικό, όπως και το παιχνίδι μεταξύ αυτού και των καλλιτεχνών. Ο σεβασμός μεταξύ των καλλιτεχνών και ο θαυμασμός του ενός προς το μουσικό έργο του άλλου, ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακός. Η συνεργασία Κότσιρα και Πασχαλίδη στην ερμηνεία της «Ρόζα» ανέδειξε την ισχύ εν τη ενώσει. Καλλιτέχνες με όμορφες φωνές, με κέφι  με ευαισθησία και αισιοδοξία συνάμα. Η συγκίνηση δεν έλειψε, με αναφορές σε καλλιτέχνες όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος και Λουκιανός Κελαηδόνης, που έκαναν την μουσική κληρονομιά μας μεγαλύτερη.

kotsiras pasxalidis veakeio
Γιάννης Κότσιρας και Μίλτος Πασχαλίδης ερμηνεύοντας την «Ρόζα», στο Βεάκειο Θέατρο.(φωτογραφίες για το Artic.gr, Μπούκα Κατερίνα)

Λίγοι έχουν τραγουδήσει την συμβατικότητα και τα ανεκπλήρωτα όνειρα με κέφι και συμφιλίωση όπως ο Κότσιρας. «Όλη μου τη ζωή, μια δεύτερη κρυφή, αγέννητη η ζωή μ’ ακολουθούσε. Δεν κοίταζε στα μάτια, δεν ήταν φορτική, δε μίλαγε μα όλα τα ζητούσε…»

 

Πληροφορίες:

Ο Ρόμπερτ Σούμαν σε φωτογραφία εποχής
Η εμβληματική μορφή του Ρόμπερτ Σούμαν.

Υπάρχει μια κατηγορία μουσικών, όπου η διττή ιδιότητα του συνθέτη και του εκτελεστή επηρεάζει η μία την άλλη. Γράφουν για ορχήστρα σαν σολίστες, σχεδόν «αντισυμφωνικά». Ταυτόχρονα παίζουν σόλο -ιδίως πιάνο- «πολυφωνικά». Στην εργογραφία τέτοιων συνθετών, ιδίως στην εποχή που εξετάζουμε,  δεν βρίσκουμε συχνά ένα κοντσέρτο γραμμένο για διαφορετικό όργανο από αυτό το οποίο είχε σπουδάσει ο συνθέτης που το έγραψε. Οι τεχνικές όλων των οργάνων πάντα διδάσκονταν, το πιάνο όμως παρέμενε η μεγάλη «ευκαιρία», το κατεξοχήν πολυφωνικό όργανο. Ο Ρόμπερτ Σούμαν (Robert Schumann), παρ’ όλο που είναι μια τυπική περίπτωση τέτοιου μουσικού (συνθέτης και πιανίστας), τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε και με τη φόρμα του κοντσέρτου για άλλα όργανα. Εγκαταλείποντας το κοντσέρτο για πιάνο ως είδος σύνθεσης, έγραψε έτσι, μεταξύ άλλων τέτοιων έργων,  και το   Κοντσέρτο για βιολί.

Το κοντσέρτο για βιολί ως είδος σύνθεσης

Τα κοντσέρτα για βιολί κατέχουν μια περίοπτη θέση στη μουσική φιλολογία διαχρονικά. Ιδίως όμως όταν διευρύνθηκαν οι τεχνικές του οργάνου και λόγω κατασκευαστικών εξελίξεων και λόγω υπερβατικών συνθετών ή και ερμηνευτών (βλέπε Παγκανίνι)  παρέμεινε αμείωτο το ενδιαφέρον για γραφή κοντσέρτων για βιολί. Όπως συμβαίνει με όλα τα κοντσέρτα, έτσι και αυτά για βιολί μπορούν να χωριστούν ξεκάθαρα σε δύο κατηγορίες: Σε αυτά που από την πρώτη τους εκτέλεση, την πρεμιέρα, κέρδισαν κοινό και κριτικούς. Από τότε παίζονται μέχρι σήμερα αδιάλειπτα σε όλες τις σημαντικές αίθουσες συναυλιών του κόσμου. Στην άλλη όχθη συναντάμε  αυτά που έτυχαν μιας χλιαρής αποδοχής στην πρεμιέρα και ύστερα ξεχάστηκαν ή χάθηκαν. Στη συνέχεια ανασύρθηκαν από την αφάνεια για να αποτιμηθούν σε μεγάλο βάθος χρόνου.

Ειδικότερα, από την πρώτη κατηγορία ενδεικτικά αξίζουν μνείας τα κοντσέρτα των Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν, Μέντελσον, Μπραμς, Σιμπέλιους, Τσαϊκόφσκι, Μπεργκ, Μπάρτοκ, Μπρουχ, Σοστακόβιτς, Προκόφιεφ, Λουτοσλάβσκι, και Λίγκετι. Στη δεύτερη κατηγορία συναντάμε έργα των Χάυδν, Ντβόρζακ, Γκλαζούνοφ, Καμπαλέφσκι, Μπάρμπερ, Άνταμς, Πεντερέτσκι, Σνίτκε και Σκαλκώτα.

Η Ιστορία γύρω από το  Κοντσέρτο για βιολί του Ρόμπερτ Σούμαν.

Στην παραπάνω, δεύτερη κατηγορία,  ανήκει  και το «αδικημένο» Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα σε ρε ελάσσονα του Ρόμπερτ Σούμαν. Γράφτηκε σε χρόνο ρεκόρ, μόνο μέσα σε 22 μέρες, μεταξύ 11 Σεπτεμβρίου και 3 Οκτωβρίου 1853, στο Ντίσελντορφ. Το έργο αυτό είναι το αποτέλεσμα της τελευταίας περιόδου πνευματικής διαύγειας του συνθέτη. Λίγο καιρό αργότερα το μανιο-καταθλιπτικό σύνδρομο, από το οποίο έπασχε, εκδηλώθηκε σε πλήρη έξαρση και έκανε απόπειρα αυτοκτονίας βουτώντας στο Ρήνο. Στη συνέχεια κλείστηκε σε άσυλο παραμένοντας έγκλειστος για δύο χρόνια όπου και τελικά πέθανε στις 26 Ιουλίου 1856.

Το Koντσέρτο για βιολί του Ρόμπερτ Σούμαν αφιερώθηκε στο διάσημο βιολιστή της εποχής και μετέπειτα στενό φίλο του Μπράμς, Γιόζεφ Γιόαχιμ. Ο ίδιος ο Σούμαν του έστειλε το χειρόγραφο, χωρίς καν να κρατήσει ένα αντίγραφο για τον εαυτό του. Προς μεγάλη απογοήτευση του συνθέτη, ο Γιόαχιμ αρνήθηκε να παίξει το κοντσέρτο καθώς ισχυρίστηκε ότι ήταν κατώτερο των προσδοκιών που ανέμενε. Ο δε Σούμαν από τη μεριά του ακολούθως, δεν ενδιαφέρθηκε για την έκδοση  του έργου.

Η λάθος πρώτη εκτίμηση και η εξαφάνιση του έργου

Ο θάνατος του Ρόμπερτ Σούμαν λόγω της ψυχικής νόσου, έκανε το Γιόαχιμ να πιστεύει,  ότι το κοντσέρτο για βιολί του αποθανόντος συνθέτη ήταν επηρεασμένο από το όχι και τόσο καθαρό μυαλό του Σούμαν. Ότι ήταν  δηλαδή ένα έργο γεμάτο αντιφάσεις, αδικαιολόγητα και ανεξήγητα ξεσπάσματα. Αυτή την άποψη πέρασε και σαν «ειδικός» στην χήρα του συνθέτη, Κλάρα. Την ίδια άποψη πέρασε και στο στενό του φίλο Μπραμς. Το αποτέλεσμα ήταν  να τους πείσει να μην το συμπεριλάβουν στην πρώτη έκδοση των Απάντων του εκλιπόντος, την οποία επιμελήθηκαν οι δύο τελευταίοι. Έτσι προέκυψε- το ασύλληπτο για ολοκληρωμένο έργο του Σούμαν-  η παγκόσμια πρεμιέρα να γίνει πάνω 80 ολόκληρα χρόνια μετά το θάνατό του!  Και όλα αυτά βασίστηκαν σε μία προσωπική αποτίμηση! Σε μία παρεξήγηση!

Μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα το κοντσέρτο έμεινε άγνωστο στην παγκόσμια μουσική κοινότητα. Καθώς όμως ο χρόνος και η νομοτέλεια κάποια στιγμή αποκαθιστούν την τάξη, έτσι η μοίρα έφερε την ίδια την εγγονή του Γιόαχιμ, του ανθρώπου που καταδίκασε το έργο σε εξαφάνιση, να το ανασύρει από την αφάνεια.

Στο σημείο αυτό αξίζει να παρατεθεί και η δήλωση που έκανε ο ίδιος ο Γιόαχιμ προς το τέλος της ζωής του, (χωρίς υποκειμενικό σχολιασμό): «Η Γερμανία έχει τέσσερα κοντσέρτα για βιολί: Το καλύτερο είναι αυτό του Μπετόβεν, το σοβαρότερο αυτό του Μπραμς, το πιο πλούσιο του Μπρουχ (αναφερόμενος στο πρώτο) και στην καρδιά του διαμαντιού βρίσκουμε αυτό  του Μέντελσον» (χωρίς να κάνει ούτε μία αναφορά στο κοντσέρτο του Σούμαν).

Ο Γιόσεφ Γιόακιμ
Ο Γιόσεφ Γιόαχιμ
Από την αφάνεια στην επιφάνεια

Χαρίζοντας ο Γιόαχιμ στην Κρατική Βιβλιοθήκη της Πρωσίας το χειρόγραφο, υπέδειξε να μην ανοιχθεί και να μην παιχθεί πριν συμπληρωθούν 100 χρόνια από το θάνατο του Ρόμπερτ Σούμαν.

Η δεσποινίς Yelli d’Aranyi, εγγονή του Γιόαχιμ, ισχυριζόμενη ότι έβλεπε στον ύπνο της τα φαντάσματα του Ρόμπερτ Σούμαν και του παππού της να της μιλούν για το χαμένο κοντσέρτο, έψαξε συστηματικά προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεινή ερμηνεύτρια του βιολιού (ήταν η γυναίκα που ενέπνευσε την Τσιγγάνα του Ραβέλ), τελικά βρήκε το χαμένο χειρόγραφο το 1933. Οι πρώτες τις κινήσεις ήταν να δώσει το χειρόγραφο στον εκδοτικό οίκο Schott, ο οποίος και προχώρησε αμέσως σε εκτύπωση.

Το 1937 ο εκδοτικός οίκος Schott Music στέλνει μια κόπια  του κοντσέρτου του Ρόμπερτ Σούμαν στον Μενουχίν, ο οποίος αναγνωρίζει και αυτός το «χαμένο κρίκο στη σειρά των κοντσέρτων για βιολί». Προθυμοποιείται να αναλάβει τις διεργασίες της πρώτης παγκόσμιας πρεμιέρας. Τα πράγματα ωστόσο πήραν άλλη τροπή.

Για λόγους «εθνικής υπερηφάνειας» το Ναζιστικό Καθεστώς θεώρησε ακατάλληλη την δεσποινίδα Yelli d’Aranyi  (της οποίας η Ουγγρική υπηκοότητα ήταν ένα «πρόβλημα»)  για να εκτελέσει την Παγκόσμια Πρεμιέρα. Το ζητούμενο ήταν τα πάντα γύρω από αυτή τη νέα παγκόσμια πρεμιέρα να είναι Γερμανικά. Τελικά ήταν ο Γκέοργκ Κούλεκαμπφ (Georg Kulenkampf) αυτός που στις 26 Νοεμβρίου 1937 έφερε τις νότες του χαμένου κοντσέρτου στην επιφάνεια. Αυτό έγινε  σε συνεργασία με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου και τις «ευλογίες» της Κρατικής Βιβλιοθήκης της Πρωσίας. Οι ίδιοι συντελεστές πραγματοποίησαν και την πρώτη ηχογράφηση του κοντσέρτου μερικούς μήνες μετά την ιστορική Παγκόσμια Πρώτη. Για την Ιστορία το σπαρτίτο για βιολί και πιάνο το έγραψε ο Πωλ Χίντεμιτ. Ακολούθησε και μια δεύτερη συναυλία τον επόμενο χρόνο, στο Λονδίνο, όπου δόθηκε η ευκαιρία στην Yelli d’Aranyi να ερμηνεύσει το έργο.

 Η ανάλυση

Το Κοντσέρτο για βιολί του Ρόμπερτ Σούμαν αποτελείται από τρία μέρη και ακολουθεί την κλασική γραμμή γρήγορο μέρος-αργό-γρήγορο. Το πρώτο μέρος, με τη ρυθμική ένδειξη In kräftigem, nicht zu schnellem Tempo, θυμίζει υφολογικά περισσότερο συμφωνία με συμμετοχή βιολιού παρά κοντσέρτο. Από τα πρώτα μέτρα της εισαγωγής το ανήσυχο πνεύμα του Φλορεστάν δηλώνει «παρών». Τα αμείλικτα τρίηχα ογδόων, τα απαιτητικά για την ορχήστρα γκλισάντι, οι τολμηρές μετατροπίες και όλα αυτά που έκαναν το Ρόμπερτ Σούμαν μεγάλο και αναγνωρίσιμο, βρίσκονται εκεί.  Μετά τη σύντομη εισαγωγή το βιολί κάνει την εμφάνισή του. Πρωταγωνιστής και συμμετέχων με την ορχήστρα ταυτόχρονα. Συνδιαλέγεται με την ορχήστρα χωρίς να την επισκιάζει απόλυτα. Έχουμε σαφώς να κάνουμε με ένα Συμφωνικό Κοντσέρτο.

Κατά την έκθεση, το πρώτο θέμα είναι φυσικά γραμμένο στην  τονική ρε ελάσσονα και το αντιθετικό δεύτερο φα μείζονα (στην επανέκθεση στη ρε μείζονα). Τα δύο θέματα είναι μεν αντιθετικά ως προς το στυλ, ωστόσο στο τμήμα της ανάπτυξης αποφεύγονται οι  «συγκρουσιακές» καταστάσεις από το συνθέτη. Στο τέλος της επανέκθεσης δεν υπάρχει η αναμενόμενη καντέντσα, γεγονός που ενισχύει τους θιασώτες της «Συμφωνικής Λογικής» στα κοντσέρτα του Σούμαν.

Το σύντομο δεύτερο μέρος, Langsam, λειτουργεί σαν ένα ιντερμέδιο ανάμεσα στα δύο γρήγορα μέρη. Γραμμένο στη σι ύφεση μείζονα, ξεκινάει με μια πολύ λυρική μελωδία από το σόλο βιολί, το οποίο πρωταγωνιστεί σχεδόν σε ολόκληρο το μέρος, μέχρι το τέλος. Το θέμα του μέρους το συναντάμε ελαφρά παραλλαγμένο στο έργο Geistervariationen για πιάνο (της ιδίας περιόδου).

Μέσα από μια μεταβατική ενότητα, το κοντσέρτο περνάει στο τρίτο μέρος, Lebhaft, doch nicht schnell, ένα ευρηματικό ροντό γραμμένο στη ρε μείζονα. Εντύπωση προκαλεί ο αξιοπρόσεκτος χαρακτήρας Πολωνέζας, ο οποίος άλλοτε δίνει στο έργο ένα χαρακτήρα ρυθμικό και δεξιοτεχνικό, άλλοτε έντονα χιουμοριστικό, άλλοτε συμβάλει στη δημιουργία ευρηματικών διαλογικών μερών.

Η αποτίμηση σε σχέση με το υπόλοιπο έργο του Ρόμπερτ Σούμαν

Γραμμένο σαν/ως ο «απόηχος» της Συμφωνίας του Ρήνου το συμφωνικό αυτό έργο παρέμεινε για 80 χρόνια στην αφάνεια δίχως να υπήρχε κάποιος μουσικός λόγος για να συμβεί κάτι τέτοιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το μεταγενέστερο Κοντσέρτο για βιολί (1873) του Albert Dietrich, προσωπικού φίλου του Σούμαν φέρει ομοιότητες που σχεδόν ….προκαλούν την έννοια της σύμπτωσης. Ο Dietrich ήταν ένας εκ των τριών συνθετών που έγραψαν σε πνεύμα ομαδικότητας την περίφημη Σονάτα για βιολί και πιάνο F.A.E. ( δηλαδή πάνω στις νότες Φα, Λα και Μι, ορμώμενοι από το ακρωνύμιο της φράσης  Frei aber einsam.). Οι άλλοι δύο συνθέτες ήταν ο Σούμαν και ο Μπραμς. Η σονάτα είχε γραφεί για τον Γιόαχιμ. Ήταν δηλαδή μία συλλογική σύνθεση, καρπός εργασίας των παραπάνω συνθετών.

Το Κοντσέρτο για βιολί του Ρόμπερτ Σούμαν δεν είναι το μόνο μη πιανιστικό τέτοιο έργο του συνθέτη. Υπάρχουν ακόμα το κοντσέρτο για τσέλο, η φαντασία για βιολί,  το κομμάτι κοντσέρτου για τέσσερα κόρνα (καθώς και άλλα -μικρότερης κλίμακας- έργα για πιάνο και ορχήστρα). Όλα λιγότερο δημοφιλή από το αριστουργηματικό του κοντσέρτο για πιάνο. Αυτό παραμένει ακόμα και σήμερα ως ένα ερωτηματικό: Γιατί δεν παίζεται  αυτό το κοντσέρτο ενώ όλα είναι γραμμένα τελικά με τόση ακρίβεια και σαφήνεια;
Πως δικαιολογείται μέχρι σήμερα, ένα κοντσέρτο ενός statesman της εποχής του, να μην επιλέγεται στα προγράμματα συναυλιών;
Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο -ως προς το συγκεκριμένο έργο- μέχρι και σήμερα.

(Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη γενέθλια επέτειο του Ρόμπερτ Σούμαν, 8 Ιουνίου 1810)

Πηγές:


  • Daverio, John: Robert Schumann, Grove Music Online.
  • The Cambridge Companion to the Concerto, Cambridge University Press, ed. Simon P. Keefe, New York, 2005.
  • Κύκλος Σούμαν. Τομέας Εκδόσεων Μεγάρου Μουσικής Αθηνών,2007.

0 134
όταν σφίγγουν το χέρι logo
Το logo της μουσικής παράστασης όταν σφίγγουν το χέρι

Η μουσική παράσταση « Όταν σφίγγουν το χέρι », που πραγματοποιήθηκε στην μουσική σκηνή Κρεμλίνο, ήταν ένα από τα πιο συγκινητικά αφιερώματα στον Μίκη Θεοδωράκη. Κάθε αφιέρωμα αλλά και κάθε αναφορά στον Μίκη Θεοδωράκη δεν μπορεί παρά να γεννήσει συναισθήματα. Αν μη τι άλλο, είναι ένα όνομα  συνδεδεμένο με την χώρα και την ιστορία της, ένα συνώνυμο της ελευθερίας και του αγώνα για αυτήν. Η σπουδαιότητα, δεν είναι όμως μόνο λόγω  της πολιτικής ιστορικής σημασίας του ονόματος του, αλλά και λόγω των μουσικών που μας έχει χαρίσει. Μουσικές που θυμίζουν, νοσταλγούν, επαναστατούν και ερωτεύονται. Ήταν αυτός, που  έβαλε στα σπίτια την μελοποιημένη ποίηση και που έντυσε μουσικά τις ιστορικές στιγμές της νεότερης Ελλάδος.

Η παράσταση όταν σφίγγουν το χέρι

Η μουσική σκηνή του Κρεμλίνο, αποτελεί ένα πρόσφατο στέκι του Πειραιά. Ένας πολυχώρος πολιτισμού, που έχει φιλοξενήσει πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες του μουσικού στερεώματος. Η επιλογή της συγκεκριμένης μουσικής σκηνής για την παράσταση δεν ήταν τυχαία. Ο χώρος άνετος, ατμοσφαιρικός, με λυτή διακόσμηση , και πολύ εξυπηρετικό προσωπικό.

kremlino
Άποψη του χώρου όπου φιλοξενήθηκε η παράσταση όταν σφίγγουν το χέρι

Η ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης, η Ζωή Παπαδοπούλου και τα Κίτρινα Ποδήλατα συνεργάστηκαν , παράγοντας ένα συγκινητικό και αξιόλογο μουσικό αποτέλεσμα. Η παράσταση, κάνοντας μια αναδρομή στην ζωή του μεγάλου συνθέτη και στην μουσική του καριέρα, ξεκινά με το ορχηστικό κομμάτι «οι χαρταετοί από την γειτονιά των αγγέλων». Ένα κομμάτι ιδιαίτερα γνωστό και ίσως το πλέον κατάλληλο για την απόδοση μιας ρετρό ατμόσφαιρας στην παράσταση. Στην σκηνή αρχικά, εμφανίστηκαν και οι δυο ερμηνευτές όπου τραγούδησαν κομμάτια πιο νοσταλγικά όπως το «σου είπα ψέματα πολλά». Η μικρή αυτή εισαγωγή έκλεισε με το «είμαστε δυο», προκαλώντας μέσα σε μόλις δεκαπέντε λεπτά  μια ευρεία γκάμα συναισθημάτων στο κοινό.

όταν σφίγγουν το χέρι
Οι δυο ερμηνευτές επί σκηνής ( φωτογραφίες για το Artic.gr,Κατερίνα Μπούκα)
Οι μουσικοί

Η παράσταση συνεχίστηκε με τους ερμηνευτές να εναλλάσσονται πάνω στην σκηνή, ενώ πάντα σταθερή έμενε η ορχήστρα, προσφέροντας έναν καταπληκτικό ήχο. Ήταν μια παράσταση άρτια, όπου η δουλειά των συντελεστών δικαιώθηκε με το αποτέλεσμα. Λάθη δεν υπήρξαν, ο ήχος εξαιρετικός και το δέσιμο αρμονικό. Η συνεργασία των ερμηνευτών στα τραγούδια που είπαν από κοινού, ήταν εκπληκτικά συγχρονισμένη, ικανή να μεταφέρει σε άλλες εποχές. Εποχές ίσως όχι ζηλευτές για τις καταστάσεις, άλλα σίγουρα για το πάθος των ανθρώπων. Εξάλλου το « όταν σφίγγουν το χέρι » πρεσβεύει όλα τα παραπάνω. Η ισχύς εν τη ενώσει. Και αυτό είναι κάτι που φαίνεται πως οι συντελεστές της παράστασης το έκαναν κτήμα τους.

Η παράσταση διήρκεσε σχεδόν ένα τρίωρο με αμείωτο ενδιαφέρον. Το πρόγραμμα των τραγουδιών  εναλλάσσονταν ανάμεσα σε δημιουργίες του Μίκη Θεοδωράκη για το σινεμά ως και την μελοποιημένη ποίηση και τους «Λιποτάκτες» του 1962. Η Ζωή Παπαδοπούλου αποδεικνύεται μέσα από τις ερμηνείες της μια σημαντική λαϊκή φωνή. Ερμηνεύει με τον δικό της τρόπο τις πιο λαϊκές δημιουργίες του Μίκη, χωρίς αυτές να χάσουν ούτε λίγο από την μεγαλοπρέπεια τους. Τα κίτρινα ποδήλατα εκτελούν με επαναστατική νότα τραγούδια όπως το «ποιος την ζωή μου» και το «γελαστό παιδί».  Είναι αξιοσημείωτη, όμως, από την πλευρά τους και η ερμηνεία τραγουδιών όπως «της ξενιτιάς» και του «φτωχογειτονιά», με μια δυναμική μη αναμενόμενη από ένα ροκ συγκρότημα.

όταν σφίγγουν το χέρι
Τα κίτρινα ποδήλατα στην παράσταση όταν σφίγγουν το χέρι (φωτογραφίες για το Artic.gr,Κατερίνα Μπούκα)
Το κοινό

Ένας ακόμα θετικός παράγοντας του συνόλου της παράστασης ήταν το κοινό. Η ενέργεια του δεν σε έκανε να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ένα stage του Πειραιά. Αντιθέτως, η συμμετοχή τους, και η θέρμη με την οποία αγκάλιαζαν τα τραγούδια αντιστοιχούσε σε δυναμική χιλίων ατόμων. Ως προς της ηλικίες ήταν χαρμόσυνη έκπληξη το ότι δεν ήταν παρούσα μόνο η γενιά του πολυτεχνείου. Παρέες νέων, ζευγάρια και οικογένειες, άλλα και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας συμπλήρωναν το παζλ εκείνης της βραδιάς.

Προς το τέλος της μουσικής παράστασης, οι δυο τραγουδιστές έκαναν μια συγκινητική ερμηνεία του άξιον εστί. Και πώς αλλιώς, αφού πλέον το τραγούδι αυτό μπορεί να θεωρηθεί ένας δεύτερος εθνικός ύμνος. Το φινάλε έγινε από την ορχήστρα με τον γνωστό «Ζορμπά», κατευνάζοντας λίγο τα φορτισμένα συναισθήματα και δημιουργώντας μια πιο εύθυμη ατμόσφαιρα.

όταν σφίγγουν το χέρι
Στιγμιότυπο από την παράσταση όταν σφίγγουν το χέρι ( φωτογραφίες για το Artic.gr, Κατερίνα Μπούκα)
Επίλογος

Η παράσταση « όταν σφίγγουν το χέρι », παρά την αρτιότητα του περιεχομένου της, δεν ήταν ένα μουσικό δρώμενο  από την οποίο έφευγες χαρούμενος. Και ίσως δεν ήταν αυτός ο σκοπός. Η μουσική είναι τέχνη και η τέχνη δεν έχει αυτοσκοπό την διασκέδαση. Είναι συγκίνηση, αφύπνιση, και ξεβόλεμα από την πνευματική νωθρότητα. Ίσως οι καιροί δεν έχουν αλλάξει τόσο, ίσως το έλλειμμα ελευθερίας να παίρνει άλλες μορφές αλλά να παραμένει. Για αυτό και τα τραγούδια του Μίκη διακρίνονται από διαχρονικότητα και καθολικότητα. Ελπίδα, πίστη, και επαγρύπνηση . Το βράδυ θα ‘ρθουνε ξανά. . .

 

Ιστότοπος Μίκη Θεοδωράκη

Ιστότοπος μουσικής σκηνής Kremlino

0 53
Ο Βαγγέλης Γερμανός και η Κρινιώ Νικολάου στο Μποέμ Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
Ο Βαγγέλης Γερμανός και η Κρινιώ Νικολάου στο Μποέμ Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Την Παρασκευή 7 Μαΐου στη σκηνή του Μποέμ, ο Βαγγέλης Γερμανός και η Κρινιώ Νικολάου παρουσίασαν τραγούδια αγαπημένα μέσα από ρεπερτόριό τους και όχι μόνο. Το Artic.gr δε μπορούσε να λείπει από ένα πολλά υποσχόμενο live όπως αυτό.

Ο Βαγγέλης Γερμανός και η Κρινιώ Νικολάου στο Μποέμ

Ο Βαγγέλης Γερμανός και η Κρινιώ Νικολάου στο Μποέμ Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
Ο Βαγγέλης Γερμανός και η Κρινιώ Νικολάου στο Μποέμ – Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Ένα μαγαζί γεμάτο με κόσμο περίμενε ανυπόμονα να ξεκινήσει το live. Το κοινό, ανάμεικτα ηλικιακά group, είτε επρόκειτο για νοσταλγούς των 70s, είτε για θαυμαστές των καλλιτεχνών, είτε για ανθρώπους που αγαπούν την ποιοτική ελληνική μουσική. Γύρω στις 11, η Κρινιώ Νικολάου κι ο Βαγγέλης Γερμανός, με τις κιθάρες τους στα χέρια, ξεκίνησαν να τραγουδούν «Μείνε εδώ» από το ρεπερτόριο της Κρινιώς. Τους δύο ερμηνευτές συνόδευε ο κιθαρίστας Σίμος Κοκαβέσης.

Ο μουσικός και ερμηνευτής Βαγγέλης Γερμανός - Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
Ο μουσικός και ερμηνευτής Βαγγέλης Γερμανός – Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Τρεις συγχρονισμένες κιθάρες και δύο μελωδικές φωνές ταξίδεψαν το κοινό του Μποέμ σε άλλες εποχές. Τραγούδια όπως «Η βροχούλα», «Η αγάπη είναι φως» και «Η σημαδούρα» δημιούργησαν μια ζεστή ατμόσφαιρα στο χώρο. Οι καλλιτέχνες, ήρεμοι και ευδιάθετοι μπέρδεψαν τα ρεπερτόριά τους, «μίλησαν» με το κοινό και χάρισαν μια μοναδική βραδιά. Εκτός από δικά τους τραγούδια σαν το «Που το πας», «Η Μπανιέρα»  του Βαγγέλη Γερμανού και το «Σου κάνω ένα δώρο» της Κρινιώς Νικολάου, ερμηνεύθηκαν και άλλα τραγούδια «έκπληξη». Ο λόγος για το »Je veux» της Zaz και το «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη και τα δύο από την ξεχωριστή φωνή της Κρινιώς.

Η καλλιτέχνις Κρινιώ Νικολάου - Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
Η καλλιτέχνις Κρινιώ Νικολάου και ο κιθαρίστας Σίμος Κοκαβέσης – Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
Η ιστορία ως εδώ – Ο Βαγγέλης Γερμανός μας συστήνεται

Με θυμάμαι στα σπάργανα
να ψελλίζω ρεμπέτικα
στα σκαλιά τεμπελιάζοντας
και στο βάθος τα κύματα.

Η κιθάρα το πάθος μου
γητεμένος απόλυτα
μαθητεύω στα έντεκα
στον τυφλό μου το μέντορα.

Τραγουδάκια, παιξίματα
χωρισμοί και σμιξίματα
ζωγραφίζω το μύθο μου
στο βυθό αλητεύοντας.

Είμαι δηλαδή
του νερού παιδί
μέσα μου βλέπω
μονάχα θάλασσα…

Η καλλιτέχνης Κρινιώ Νικολάου

Η Κρινίω Νικολάου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Στην ηλικία των επτά ετών ο πατέρας της, την  πήγε στο Ωδείο Αθηνών για να μάθει πιάνο. Πολύ γρήγορα η μουσική έγινε και δική της αγάπη… θεωρία, αρμονία, πιάνο,σύνθεση, τραγούδι.. Το 1992, βρέθηκε με φίλους μουσικούς να παίζει σε μικρούς χώρους, αναζητώντας νέα μονοπάτια έκφρασης που σύντομα συνοδεύονταν από δικές της μουσικές και τραγούδια. Μία από αυτές τις βραδιές έγινε αφορμή για να γνωρίσει τον Γιάννη Σπανό και να έχει την πρώτη της σημαντική συνεργασία, τραγουδώντας μαζί του, δικές του δημιουργίες.

Την επόμενη χρονιά, συνάντησε τον Κώστα Χατζή, ο οποίος της ζήτησε να συμμετάσχει στις παραστάσεις, που ετοίμαζε μετά από απουσία πολλών χρόνων. Επόμενη μεγάλη συνεργασία έρχεται με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, να συμμετάσχει στις καλοκαιρινές του συναυλίες. Το 1996-1997 την βρίσκει δίπλα στον Δημήτρη Μητροπάνο σε ένα πρόγραμμα που είχε τεράστια επιτυχία στο ΖΟΟΜ στην Πλάκα. Ακολουθούν συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά και μία εξίσου επιτυχημένη σειρά εμφανίσεων τον επόμενο χειμώνα στο «Άλσος». Ο Δημήτρης Μητροπάνος τραγουδάει μαζί της το κομμάτι σε δική της μουσική με τίτλο «Το χατίρι», επισφραγίζοντας με το δικό του μοναδικό τρόπο μία μεγάλη επιτυχία.

Το 2003 παρουσιάζει μία νέα μουσική ενότητα, η οποία περιέχει 5 καινούργια τραγούδια και έχει τον τίτλο «Ό,τι αγαπήσαμε αντέχει». Πρόκειται για μία δουλειά, που ολοκληρώνεται την επόμενη χρονιά σε ένα άλμπουμ με 13 τραγούδια με τίτλο,«Από τα μάτια χρώμα»!

Η επόμενη δισκογραφική της δουλειά έχει τον τίτλο «Μ ένα φιλί». Μέσα σε αυτό το άλμπουμ υπάρχει και μελοποίηση του ποιήματος «Το κάλεσμα της τέχνης». Το 2013-2014 συνεργάζεται με τον Σταμάτη Κραουνάκη στην ομάδα σπείρα –σπείρα στην παράσταση η «Μεγάλη αγκαλιά». Το 2015 συμμετέχει στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο όπου ο Νίκος Μουρατίδης γράφει και σκηνοθετεί την μουσικοθεατρική παράσταση «ΜΕΛΙΝΑ Darling» Τον Απρίλιο του 2016 παρουσιάζει και ερμηνεύει ένα καινούργιο τραγούδησε μουσική δική της και σε στίχους του Γ.Κρητικού το «Παλιά μου τέχνη». Τον Αύγουστο του 2016 παρουσιάζει το νέο τραγούδι «Δεν είσαι ράτσα είσαι φάτσα» σε στίχους της Ρεββέκας Ρούσση και μουσική δική της.

Μπάμπης Τσέρτος - «Της Καρδιάς Τα Πάθη» σε μουσική Ανδρέα Κατσιγιάννη - Νέα κυκλοφορία
Μπάμπης Τσέρτος - «Της Καρδιάς Τα Πάθη» σε μουσική Ανδρέα Κατσιγιάννη - Νέα κυκλοφορία

Την Παρασκευή 31 Μαρτίου στη μουσική σκηνή του Ρυθμός Stage πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του νέου δίσκου του Μπάμπη Τσέρτου με τίτλο «Της Καρδιάς Τα Πάθη». Στην παρουσίαση παρευρέθηκε η αδερφή του αγαπημένου ερμηνευτή Νάντια Καραγιάννη, ο Γιώργος Νταλάρας, καθώς και άλλοι καλλιτέχνες. Το Artic.gr δε θα μπορούσε να λείπει από εκεί!

«Ο Μπάμπης Τσέρτος και οι μουσικοί του» Φωτογραφία: Από την Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
«Ο Μπάμπης Τσέρτος και οι μουσικοί του» Φωτογραφία: Από την Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
Λίγα λόγια για το δίσκο «Της Καρδιάς Τα Πάθη»

Ο δίσκος κυκλοφορεί από την Spider Music και μέσα σε αυτόν ο Μπάμπης Τσέρτος συνεργάζεται με το συνθέτη Ανδρέα Κατσιγιάννη. Ο Ανδρέας Κατσιγιάννης υπογράφει και τα 12 νέα τραγούδια του cd, έχοντας παράλληλα και την επιμέλεια της ενορχήστρωσής τους.

Στον δίσκο συμμετέχει και ο Γιάννης Πάριος ερμηνεύοντας το τραγούδι «Δεν Πάει Άλλο Πιο Κάτω». Τους στίχους υπογράφουν οι: Νίκος Αναγνωστάκης, Λίνα Δημοπούλου, Σπήλιος Ζαχαρόπουλος, Οδυσσέας Ιωάννου, Κώστας Καρτελιάς, Χρήστος Παγώνης, Δημήτρης Παπακωνσταντίνου, Τάσος Χαλκιάς και Ηλίας Κατσούλης.

Η παρουσίαση

Η παρουσίαση ξεκίνησε με τον εκπρόσωπο της δισκογραφικής εταιρίας Spider Music να μιλά για το δίσκο και κυρίως για τους συντελεστές του. Μίλησε για την κούραση και την προσπάθεια που κατέβαλαν όλοι και κυρίως ο Μπάμπης Τσέρτος και ο Ανδρέας Κατσιγιάννης. Με λόγο σύντομο αλλά πυκνό, ευχαρίστησε τους μουσικούς και τους στιχουργούς που συμμετείχαν στη δημιουργία. Έπειτα, έδωσε τις ευχές του λέγοντας χαρακτηριστικά για τα τραγούδια: «Εύχομαι να βρούνε το χώρο τους, να ριζώσουν στη μνήμη μας, να μας θυμίζουν πράγματα». Αμέσως, ο λόγος πέρασε στον Ανδρέα Κατσιγιάννη, συνθέτη και ενορχηστρωτή των τραγουδιών του δίσκου.

«Ο Ανδρέας Κατσιγιάννης μιλά για το δίσκο» Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
«Ο Ανδρέας Κατσιγιάννης μιλά για το δίσκο» Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Ο συνθέτης, αφού είπε κι εκείνος λίγα λόγια για το δίσκο, «στάθηκε» στους στιχουργούς. Αφιέρωσε τα λίγα λεπτά που είχε στη διάθεσή του για να μιλήσει για τη συνεργασία μαζί τους και για τα τραγούδια που δημιούργησαν μαζί. Ο Μπάμπης Τσέρτος με τη σειρά του ευχαρίστησε τον κόσμο και έδωσε το σύνθημα για να ξεκινήσει το τραγούδι!

«Ο ερμηνευτής Μπάμπης Τσέρτος» Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
«Ο ερμηνευτής Μπάμπης Τσέρτος» Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Ο Μπάμπης Τσέρτος με την ορχήστρα του, ερμήνευσε όλα τα τραγούδια του δίσκου. «Γυναίκα μάγισσα» , «Σε τόπους μακρινούς», «Μονοψήφιες ώρες», «Δεν πάει άλλο πιο κάτω» που συμμετέχει ο Γιάννης Πάριος, «Της ψυχής μου τα λούσα», «Πλάνος και εγώ», «Κύμα», «Τι τα θελες», «Φεγγάρι στο ξενύχτι μου», «Φευγαλέες αιχμαλωσίες», «Άμα δε χάσεις μια ζωή», «Της καρδιάς τα πάθη». Από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς ήταν όταν σηκώθηκε ο Σπήλιος Ζαχαρόπουλος (φίλος του ερμηνευτή και του συνθέτη αλλά και στιχουργός του τραγουδιού) και χόρεψε ζεϊμπέκικο στο τραγούδι «Δεν πάει άλλο πιο κάτω». Έτσι ολοκληρώθηκε η παρουσίαση του δίσκου και το πρώτο μέρος της βραδιάς.

«Ο Σπήλιος Ζαχαρόπουλος χορεύει το τραγούδι: Δεν πάει άλλο πιο κάτω» Τους στίχους του τραγουδιού τους έχει γράψει ο ίδιος. Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
«Ο Σπήλιος Ζαχαρόπουλος χορεύει το τραγούδι: Δεν πάει άλλο πιο κάτω» Τους στίχους του τραγουδιού τους έχει γράψει ο ίδιος. Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Μετά το διάλειμμα λίγων λεπτών, οι μουσικοί μαζεύτηκαν στη σκηνή και μαζί με τον αγαπημένο ερμηνευτή χάρισαν στον κόσμο μια μοναδική εμπειρία, με τραγούδια γνωστά, παλιά κι αγαπημένα τραγούδια.

«Ο Ανδρέας Κατσιγιάννης παίζει σαντούρι, ενώ ο Μπάμπης Τσέρτος ερμηνεύει» Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
«Ο Ανδρέας Κατσιγιάννης παίζει σαντούρι, ενώ ο Μπάμπης Τσέρτος ερμηνεύει» Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
Πληροφορίες

 

0 36
Λ. Παπαδόπουλος-Γ. Γιοκαρίνης
Παρακαλουθήσαμε τη παράσταση που έδωσαν οι Λ. Παπαδόπουλος, Γιοκαρίνης, Μηλιώκας και Ζιώγαλας στο Ρυθμός Stage και σας παρουσιάζουμε το κλίμα που επικράτησε από την εμφάνιση των τεσσάρων εξαιρετικών καλλιτεχών Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Οι Λ. Παπαδόπουλος, Γιοκαρίνης, Μηλιώκας και Ζιώγαλας εμφανίστηκαν στο Ρυθμός Stage και το Artic.gr παρακολούθησε την παράσταση ώστε να σας μεταφέρει το κλίμα. Τα τέσσερα «νέα παιδιά κοντά» στα 30 ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα και εχθές έκαναν στάση στο φιλόξενο Ρυθμός Stage. Ένα γεμάτο πρόγραμμα στο οποίο: «Η Γυριστρούλα Ευλαμπία που έγινε Σταρ του σινεμά, έβαλε ρούχα που πλύθηκαν μαζί και έχουνε γίνει ροζ, βάφει τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσες το σκάει με το νοσταλγό του Ροκ εν Ρολ, αλλάζει το όνομά της σε Βασιλική και είναι στο θάλαμο 9 για το καλό της».

Το χρονικό της παράστασης μιας «πρωτοεμφανιζόμενης και νεανικής» μπάντας!

Στο κατάμεστο Ρυθμός Stage λίγο μετά της 22.30 τα φώτα χαμήλωσαν και ξεκίνησε η μουσική. Οι τέσσερις «νέοι» καλλιτέχνες εμφανίστηκαν επί σκηνής και ο Νίκος Ζιώγαλας πήρε το μικρόφωνο και έκανε ένα δυνατό ξεκίνημα με το αγαπημένο κομμάτι «Μην ξαναρθείς απ τη δουλειά». Πριν καλά-καλά κοπάσει το χειροκρότημα ο Γ. Γιοκαρίνης ξεκίνησε στα πλήκτρα (τα οποία ως ήταν αναμενώμενο δεν αποχωρίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια των παραστάσεων)με το γνωστό «Τσικαμπούμ» και ο κόσμος τον συνόδευσε μελωδικά μέχρι τέλους.

Ξεσηκωτικός όπως πάντα ήταν ο Λάκης Παπαδόπουλος ο οποίος παρέλαβε τη σκυτάλη με τη «Γυριστρούλα» του που δεν σταματά να τον ταλαιπωρεί, ενώ την τετράδα συμπλήρωσε ο Γ. Μηλιώκας ο οποίος ερμήνευσε (αφού πρώτα το αφιέρωσε) το πολυαγαπημένο του «Να δεις που θα μας πουν και μ@λ@κες», τραγούδι στο οποίο η συμμετοχή του κοινού ήταν κάτι παραπάνω από δυναμική.

Λ. Παπαδόπουλος-Γιοκρίνης, Μηλιὠκας,Ζιώγαλας
Οι Λ. Παπαδόπουλος, Γιοκαρίνης, Μηλιώκας και Ζιώγαλας εμφανίστηκαν στο Ρυθμός Stage και το Artic.gr παρακολούθησε την παράσταση και σας μεταφέρει το κλίμα. Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Ο Λ. Παπαδόπoυλος και ο Γ. Μηλιώκας αποχώρησαν και τα ηνία της παράστασης πήρε ο Γ. Γιοκαρίνης με το Ν. Ζιώγαλα. Ο δεύτερος ερμήνευσε το «Πόσα μου φύλαγες» που είχε δημιουργήσει μαζί με το Σ. Φάμελλο αλλά και το γνωστό «Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα» ή αλλιώς ένα «τραγούδι του δρόμου» όπως το ονόμασε και ο ίδιος.

Συγκινησιακό έγινε το κλίμα όταν ο Γ. Γιοκαρίνης αφιέρωσε το τραγούδι «Ρέγγε και Λακέρδαι» στον εκλιπόντα Σάκη Μπουλά ο οποίος μάλιστα είχε γράψει και τους στίχους του συγκεκριμένου τραγουδιού ενώ ο κόσμος έδωσε ένα δυνατό χειροκρότημα στη μνήμη του αξέχαστου καλλιτέχνη. Ο ίδιος συνέχισε με το εξαιρετικό και πολυαγαπημένο «Αλλάξανε τα γούστα σου» δίνοντας τα όλα επί σκηνής και ξεσηκώνοντας ξανά το κόσμο ύστερα από τη φορτισμένο κλίμα που επικράτησε.

Η συνέχεια μιας επιτυχημένης εμφάνισης

Τη σκυτάλη πήρε ο Λ. Παπαδόπουλος και Γ. Μηλιώκας, όπως και σε κάθε εμφάνιση έτσι και εδώ δεν έλειψαν τα καθιερωμένα ανέκδοτα με το γνωστό ντράμερ των «παιδιών» να παίρνει τη σκυτάλη στο ήμισυ της παράστασης. Τότε έκανε την είσοδο του στη σκηνή ο Γ. Μηλιώκας ερμηνεύοντας αγαπημένα κομμάτια, είπε δικά του ανέκδοτα αλλά και τις δικές του καυστικές-σατυρικές «ψαλμωδίες». Ύστερα συνεχίσαμε με τραγούδια… Γρήγορα παίζει η μουσική και ο Γιάννης Μηλιώκας αφιερώνει το επόμενο κομμάτι σε ένα πολύ καλό του φίλο και στα ηχεία ακούμε το γνωστό του άσμα «Με το μ@λ@κα» με το κόσμο όρθιο να συνοδεύει το τραγουδιστή έως το πέρας του κομματιού, το οποίο σήμανε και την επιστροφή του Λ. Παπαδόπουλου στη σκηνή. Ο Λ. Παπαδόπουλους ισχυρίστηκε πως «η ζωή του είναι άχαρη, τσίχλα δίχως ζάχαρη» και συνέχισε με το αγαπημένο τραγούδι «Τα μικρά μπαλκόνια» που δημιούργησε ένα κλίμα συγκίνησης στο κοινό το οποίο τραγούδησε το κομμάτι μαζί του.

Λ. Παπαδόπουλος
Παρακαλουθήσαμε τη παράσταση που έδωσαν οι Λ. Παπαδόπουλος, Γιοκαρίνης, Μηλιώκας και Ζιώγαλας στο Ρυθμός Stage και σας παρουσιάζουμε το κλίμα που επικράτησε από την εμφάνιση των τεσσάρων εξαιρετικών καλλιτεχών Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Η συνέχεια δόθηκε με γνωστά και αγαπημένα τραγούδια των καλλιτεχνών όπως την «Οδοντόβουρτσα» του Λ. Παπαδόπουλου, την Ευλαμπία του Γ. Γιοκαρίνη, το «φλασάκι» και τη Βασιλική του Ν. Ζιώγαλα και πολλά ακόμα αγαπημένα έργα τους. Το κλείσιμο έγινε με τους τέσσερις «νέους» επί σκηνής να τραγουδούν και τον κόσμο να ανταποδίδει με ένα ζεστό χειροκρότημα στο φιλόξενο χώρο Ρυθμό Stage.

Πληροφορίες

Χορηγός Επικοινωνίας

Artic.gr
Artic.gr

0 74
Ο Μίμης Πλέσσας και ο Μαυρίκιος Μαυρικίου παρουσίασαν το δίσκο «Διασκευές» στο Μικρό Παλλάς
Φωτογραφία: Μαυρίκιος Μαυρικίου, Μίμης Πλέσσας, Λουκίλα Καρρέρ - Πλέσσα Από την Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Ο νέος και ταλαντούχος ερμηνευτής, μουσικός και ενορχηστρωτής Μαυρίκιος Μαυρικίου μαζί με το μεγάλο μαέστρο Μίμη Πλέσσα παρουσίασαν το δίσκο «Διασκευές». Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε με επιτυχία το απόγευμα της Δευτέρας 13 Μαρτίου στο Μικρό Παλλάς.

Πρόκειται για ένα δίσκο παλιό και καινούργιο ταυτόχρονα. Ο Μαυρίκιος Μαυρικίου πήρε το πλούσιο μουσικό έργο του Μίμη Πλέσσα, το αποδόμησε και προκάλεσε τον εαυτό του να το διασκευάσει. Μια γεύση από το αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι παρευρέθηκαν στην εκδήλωση. Στο πάνελ της παρουσίασης καθόντουσαν ο Μαυρίκιος Μαυρικίου και ο Μίμης Πλέσσας και δίπλα τους η Λουκίλα Καρρέρ – Πλέσσα και ο εκπρόσωπος της Minos EMI Universal.

Ο Μίμης Πλέσσας και ο Μαυρίκιος Μαυρικίου παρουσίασαν το δίσκο «Διασκευές» στο Μικρό Παλλάς
Φωτογραφία: Το πάνελ της παρουσίασης
Από την Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Η παρουσίαση ξεκίνησε με τη σύζυγο του Μίμη Πλέσσα και στιχουργό τριών από τα τραγούδια του δίσκου, Λουκίλα Καρρέρ – Πλέσσα να μιλά για το πως η συνάντηση του μαέστρου με ένα ακόμη νέο ταλέντο κατέληξε σε μια τόσο μεγάλη συνεργασία. Μίλησε για τη διαχρονικότητα και την ικανότητα του έργου του συζύγου της να ενώνει τους ανθρώπους αλλά και το ταλέντο του νεαρού Μαυρίκιου. Αυτά κατά τη γνώμη της είναι και τα δύο σημαντικότερα συστατικά σε αυτή τη συνεργασία. Μετά την κυρία Καρρέρ – Πλέσσα το λόγο πήρε ο εκπρόσωπος της Minos EMI Universal, ο οποίος αναφέρθηκε στην πρώτη επαφή της δισκογραφικής με το Μαυρίκιο Μαυρικίου και φυσικά είπε δυο λόγια για τη συνεργασία του Πλέσσα με το Μαυρικίου.

Έπειτα, το λόγο πήρε ο μαέστρος. Όντας ένας άνθρωπος που θέλει να μιλάει το έργο του για εκείνον κι όχι εκείνος για το έργο του, δεν είπε πολλά. Με μια δόση χιούμορ στο λόγο του τόνισε τη συμμετοχή της γυναίκας του σε αυτήν τη συνεργασία, αλλά κυρίως το ταλέντο του 24χρονου Μαυρίκιου τον οποίο αν και είχαν αντιμετωπίσει αρχικά με επιφύλαξη, τους απέδειξε το αντίθετο. Μεταξύ άλλων είπε χαρακτηριστικά «Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Όταν είσαι 24 ετών και παίζεις πιάνο, ενορχηστρώνεις, γράφεις μουσική και τραγουδάς, ε βρε αδερφάκι μου πρέπει να είσαι γκαντέμης για να μην κάνεις καριέρα.»

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, οι δημιουργοί του δίσκου για πρώτη φορά «έπαιξαν» κάποια από τα διασκευασμένα τραγούδια, δίνοντας στο ακροατήριο την ευκαιρία να ακούσει πρώτο τις «Διασκευές».  Ο ενθουσιασμός του κοινού ήταν διάχυτος στην αίθουσα, καθώς έντονα χειροκροτήματα την πλημμύριζαν κάθε φορά που τελείωνε κάθε κομμάτι. Φυσικά, άφησαν κάποια κομμάτια για έκπληξη με την υπόσχεση του ότι ακούγοντάς τα κανείς δε θα μείνει παραπονεμένος.

Ο Μίμης Πλέσσας και ο Μαυρίκιος Μαυρικίου παρουσίασαν το δίσκο «Διασκευές» στο Μικρό Παλλάς
Φωτογραφία: Μαυρίκιος Μαυρικίου, Μίμης Πλέσσας
Από την Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Η βραδιά έκλεισε με την ερμηνεία του «Τραγούδια που δεν έχουν εποχές». Ενός τραγουδιού που γράφτηκε από τη Λουκίλα Καρρέρ – Πλέσσα μέσα από τη σύνθεση τίτλων του Πλέσσα. Ενός όμορφου τραγουδιού που με το Μαυρίκιο να το τραγουδά και το Μίμη να το παίζει στο πιάνο, αποθεώνεται.

Ο δίσκος «Διασκευές» περιλαμβάνει

Μίμης Πλέσσας και Μαυρίκιος Μαυρικίου - διασκευές 2017
Μίμης Πλέσσας και Μαυρίκιος Μαυρικίου για την παρουσίαση του δίσκου τους, διασκευές
  1. Ο μαγικός κόσμος του Μίμη Πλέσσα
  2. Στιγμές
  3. Δε λέω στους φίλους την αλήθεια
  4. Θα πιω απόψε το φεγγάρι
  5. Όλα δικά σου μάτια μου
  6. Γλυκά πονούσε το μαχαίρι
  7. Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου
  8. Αν είναι η αγάπη αμαρτία
  9. Απόψε κάποιος θα χαθεί
  10. Το φεγγάρι πανωθέ μου
  11. Έχω στενάχωρη καρδιά
  12. Οι θαλασσιές σου οι χάντρες
  13. Bonus Track Τραγούδια που δεν έχουν εποχές

0 258
Ο Παντελής Θαλασσινός στο KREMLINO την Παρασκευή 17.2 - Φωτογραφίες: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
O Παντελής Θαλασσινός και οι μουσικοί του στο KREMLINO - Φωτογραφίες: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Ο Παντελής Θαλασσινός κατέβηκε στη γενέτειρά του – τον Πειραιά την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου για να δώσει μια εξαιρετική συναυλία στο KREMLINO. Το Artic.gr φυσικά, δε μπορούσε να λείπει από αυτό το γεγονός.

Η συναυλία του Παντελή Θαλασσινού στο KREMLINO

Παρακολουθήσαμε τον Παντελή Θαλασσινό στο KREMLINO την Παρασκευή 17.2 - Φωτογραφίες: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic,gr
Ο Παντελής Θαλασσινός στο KREMLINO την Παρασκευή 17/2 – Φωτογραφίες: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic,gr

Μαζί με τους φίλους του, τον Πέτρο Βαρθακούρη στο κοντραμπάσο, τον Σωτήρη Μαργώνη στο βιολί, το Λευτέρη Χαβουτσά στην κλασική κιθάρα, το Φίλιππο Λευκαδίτη στα κρουστά, το Γιώργο Καρυώτη και τον Ευτύχιο Γιαννακούρα στην ηχοληψία, δημιούργησαν μια όμορφη βραδιά με έντεχνη και παραδοσιακή μουσική. Τη συναυλία άνοιξαν o Παντελής Κυραμαργιός και η καλλιτεχνική κολεκτίβα Πλέγμα. Τραγούδησαν τραγούδια από την προηγούμενη δουλειά τους, αλλά και την «Αρετή». Η «Αρετή» αποτελεί το single προάγγελος του επερχόμενου album τους.

Παρακολουθήσαμε τον Παντελή Θαλασσινό στο KREMLINO την Παρασκευή 17.2 - Φωτογραφίες: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic,gr
O Παντελής Θαλασσινός και οι μουσικοί του στο KREMLINO – Φωτογραφίες: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic,gr

Ο Παντελής Θαλασσινός παρουσίασε τραγούδια γνωστά και άγνωστα και έκανε ένα πέρασμα από τις δουλειές του με τίτλο «Να΄ταν ο Πόλεμος χορός» και «Με δυο ρολόγια». Ερμήνευσε με το δικό του μοναδικό τρόπο τα τραγούδια «Αιχμάλωτοι και σκλάβοι», «Μάνα μου κάνε το σταυρό σου / (Το πατίνι)», «Με δυο πατρίδες» και «Ο Μάρτης Μάρτης μίλησε». Με τη χαρακτηριστική ηρεμία του, ο αγαπημένος ερμηνευτής κρατώντας την κιθάρα του, τραγουδούσε στίχους για τη ζωή, τον άνθρωπο και τα δεινά του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το τραγούδι «Μάνα δε θα ξαναδούμε το Σαβντά». Το τραγούδι αυτό αποτελεί την ιστορία ενός πρόσφυγα που πνίγηκε στη θάλασσα. Ο αδελφός του, μόλις βρήκε στεριά, πήρε τη μάνα του και της είπε πως ο Σαβντά τους χάθηκε για πάντα.

Επειδή όμως οι άνθρωποι χρειάζονται την ελπίδα στη ζωή τους, ο Παντελής Θαλασσινός τραγούδησε «Ν’ αγαπάς» και έδωσε ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα στο κοινό. Ακολούθησαν τα αγαπημένα τραγούδια «Ανάθεμά σε», «Ο δικός μου Θεός» και «Στο κάστρο το παλιό».

Την ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς αποτέλεσε η εμφάνιση του γνωστού συνθέτη Γιάννη Νικολάου επί σκηνής. Ο συνθέτης πήρε το μικρόφωνο και μαζί με τον Παντελή Θαλασσινό τραγούδησαν «Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω».

Παντελής Θαλασσινός – Μελλοντικές εμφανίσεις

  • Τοποθεσία: KREMLINO, Καραϊσκου 119, Πειραιάς
  • Ημερομηνία: Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου
  • Έναρξη: 22.30
  • Είσοδος: 12 ευρώ με μπύρα ή κρασί, μειωμένο 10 ευρώ
  • Links: Ιστοσελίδα Καλλιτέχνη

0 355
Ο Γιώργος Περρής μας παρουσίασε την «Ηλιοφάνειά» του στο Θέατρο Άλφα-Ιδέα
Ο ερμηνευτής Γιώργος Περρής - Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Ο διεθνούς φήμης ερμηνευτής Γιώργος Περρής έδωσε μια «μοναδική» συναυλία στο θέατρο Άλφα-Ιδέα την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2017. Το Artic.gr δε μπορούσε να λείπει από τη συναυλία του νέου και ταλαντούχου καλλιτέχνη, τον οποίο μάλιστα τίμησαν με την παρουσία τους μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Ο Γιώργος Περρής τραγουδά για το Αθηναϊκό κοινό στο Θέατρο Άλφα – Ιδέα

Μια αίθουσα κατάμεστη υποδέχτηκε τον Γιώργο Περρή ο οποίος πλημμύρισε την αίθουσα με τη νεανική αύρα του και τη μοναδική φωνή του. Συνοδευόμενος από τέσσερις μουσικούς μας ταξίδεψε στο μαγικό κόσμο του έντεχνου. Ερμήνευσε τραγούδια από τη δική του δισκογραφία αλλά και άλλων καλλιτεχνών. Μας μίλησε για τις εμπειρίες του και τις ιστορίες πίσω από τα τραγούδια του. Τις συνεργασίες του με μεγάλους καλλιτέχνες όπως η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και ο διεθνούς φήμης συνθέτης και μουσικός Michel Legrand . Φυσικά, δε θα μπορούσε να λείπει ο διάσημος ερμηνευτής και συνεργάτης του Γιώργου Περρή, Μάριος Φραγκούλης.

 

Ο Γιώργος Περρής μας παρουσίασε την «Ηλιοφάνειά» του στο Θέατρο Άλφα-Ιδέα
Ο ερμηνευτής Γιώργος Περρής – Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr

Ο Γιώργος Περρής, συστήθηκε στο Αθηναϊκό κοινό, αυτή τη φορά με κάτι καινούριο. Το τραγούδι «Ηλιοφάνεια» αποτελεί ένα εκ των δύο τραγουδιών που ακούγονται για πρώτη φορά ζωντανά σε αυτόν τον κύκλο εμφανίσεων. Το δεύτερο τραγούδι, που έχει τίτλο «Ποιος φοβάται την αγάπη», κυκλοφόρησε μέσα στον Ιανουάριο. Μαζί τους ερμήνευσε και άλλα, όπως το «Μωρό», το «Στης γης την άκρη», «Το γράμμα» και το  «Windmills of your mind». Στη βραδιά αυτή, δεν είχε θέση μόνο η μουσική αλλά και το χιούμορ και η συγκίνηση. Ο Γιώργος Περρής μας αφηγήθηκε με την επεισοδιακή γνωριμία του με το Michael Legrand προκαλώντας μας το γέλιο. Ωστόσο, μας συγκίνησε όταν μίλησε για τον αείμνηστο George Michael και τραγούδησε «Jesus to a child».

Οι συγκινητικές στιγμές δεν είχαν τέλος στο Live αυτό, καθώς ακολούθησε η ανατριχιαστική ερμηνεία του καλλιτέχνη στο τραγούδι «Παράπονο – Ξενιτιά». Ο Γιώργος Περρής δεν έχασε την ευκαιρία να αφιερώσει το τραγούδι «Μια θέση στον ήλιο»  στους καλλιτέχνες που τον τίμησαν με την παρουσία τους. Ο λόγος για τη Μαρινέλλα, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, το Μάριο Φραγκούλη και τον Τάκη Ζαχαράτο.

Ο απολογισμός της βραδιάς

Ο Γιώργος Περρής χάρισε στο κοινό του μια μοναδική εμφάνιση – υπενθύμιση και επιβεβαίωση σε όσους είχαν την παραμικρή αμφιβολία για το ταλέντο του. Στα 33 του χρόνια ο ερμηνευτής ζωντανεύει τα παλιά και φτιάχνει καινούρια ως γνήσιος απόγονος της ελληνικής έντεχνης μουσικής. Αν και όπως δήλωσε ο ίδιος στην αρχή της καριέρας του είχε ένα πρόβλημα ταυτότητας, το ξεπέρασε. Τι κι αν δεν ήταν αρκετά έντεχνος για τους έντεχνους αλλά ούτε αρκετά εμπορικός για τους εμπορικούς; Ο Γιώργος Περρής αποτελεί τρανή απόδειξη το που μπορεί να σε πάει το ταλέντο σου, ειδικά όταν αυτό το ταλέντο δε μπαίνει σε καλούπια.

Ο Γιώργος Περρής μας παρουσίασε την «Ηλιοφάνειά» του στο Θέατρο Άλφα-Ιδέα
Ο ερμηνευτής Γιώργος Περρής μαζί με τους μουσικούς του – Φωτογραφία: Παναγιώτα Καραγιαννίδη για το Artic.gr
Πληροφορίες σχετικά με τις υπόλοιπες εμφανίσεις

  • Ημέρες: 22 Φεβρουαρίου 2017
  • Τοποθεσία: Θέατρο Άλφα-Ιδέα
  • Διεύθυνση: 28ης Οκτωβρίου 37, Αθήνα 104 32
  • Ώρα έναρξης: 20:30
  • Προπώληση εισιτηρίων: Ticket services Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου), www.ticketservices.gr – Τηλεφωνικά: 210-7234567 Στα καταστήματα Forthnet.
  • Links: Ιστοσελίδα του Γιώργου Περρή