Τα μεγάλα βραβεία του κινηματογράφου

Φεστιβάλ Καννών 2017
Το Φεστιβάλ Καννών έρχεται για να γιορτάσει την 70η επέτειό του!

Το Φεστιβάλ Καννών είναι το γνωστότερο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το οποίο μας χαρίζει κάθε χρόνο μοναδικές στιγμές. Φέτος, μάλιστα, γιορτάζει τα 70 χρόνια λάμψης και 7ης τέχνης! Η διοργάνωση του Φεστιβάλ Καννών 2017 θα πραγματοποιηθεί από τις 17 έως και τις 28 Μαΐου. Αναμένουμε να δούμε τις εκπλήξεις αλλά και τον εορτασμό της χαρμόσυνης αυτής επετείου. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα έχετε την ευκαιρία να πληροφορηθείτε για ό, τι θα μας απασχολήσει στο φετινό Φεστιβάλ Καννών.

Φεστιβάλ Καννών- Η ιστορία του

Το Φεστιβάλ Καννών είναι ένα δρώμενο που κάθε χρονιά προκαλεί συζητήσεις, τόσο στη Γαλλική Ριβιέρα όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο. Για να μιλήσουμε ωστόσο για τον θεσμό αυτό, πρέπον θα ήταν να γνωρίζουμε την ιστορική του διαδρομή.

Το Φεστιβάλ Καννών λοιπόν έκανε «πρεμιέρα» ως διοργάνωση το 1939, με προεδρεύοντα τον Λουί Λυμιέρ. Η παγκόσμια πρώτη του ήταν ιδιαίτερα ατυχής, καθώς συνέπεσε με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και την κήρυξη πολέμου της Γαλλίας στη Γερμανία. Το Φεστιβάλ ανέκυψε το 1946, οπότε και έγινε η πρώτη ολοκληρωμένη διοργάνωσή του. Τις χρονιές 1948 και 1950 το Φεστιβάλ Καννών ακυρώθηκε λόγω οικονομικών δυσχερειών, ενώ το 1951 καθιέρωσε ως εποχή διοργάνωσής του την Άνοιξη. Άλλη μία αξιοσημείωτη στιγμή στην ιστορική πορεία του Φεστιβάλ Καννών είναι το 1968· Το Φεστιβάλ ξεκίνησε υπό φυσιολογικές συνθήκες στις 10 Μαΐου, διεκόπη ωστόσο εννιά μέρες αργότερα, λόγω της φοιτητικής εξέγερσης του Μάη του ’68. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής παραιτήθηκαν των υποχρεώσεών τους και αρκετοί σκηνοθέτες απέσυραν τις ταινίες τους από το Φεστιβάλ. Το μεσημέρι, λοιπόν, της 19ης Μαΐου, οι Louis Malle, François Truffaut, Jean-Luc Godard, Claude Berri, Milos Forman, Roman Polanski και Claude Lelouch απέτρεψαν την προβολή της ταινίας “Peppermint frappe” με το να κρεμαστούν από την κουρτίνα της σκηνής ώστε να την κρατήσουν κλειστή! Έπειτα από αυτά τα γεγονότα του 1968, το Φεστιβάλ Καννών άλλαξε όψη και προσέγγισε με πιο ελεύθερο τρόπο τη μοντέρνα κουλτούρα. Μέσα λοιπόν από την πάροδο των χρόνων το Φεστιβάλ εξελίχθηκε και, κάπως έτσι, φτάνει φέτος να γιορτάζει την 70η επέτειο διοργάνωσής του.

Ο Χρυσός φοίνικας
Ο Χρυσός φοίνικας
Τα βραβεία

Οι κατηγορίες βραβείων τα οποία απονέμονται κάθε χρόνο στο Φεστιβάλ Καννών, είναι οι εξής:

  • Χρυσός Φοίνικας (Palme d’Or), βραβείο για την καλύτερη ταινία
  • Μέγα βραβείο(Grand Prix), βραβείο για την δεύτερη καλύτερη ταινία του φεστιβάλ
  • Βραβείο της Επιτροπής(Prix du Jury), βραβείο για την τρίτη καλύτερη ταινία του φεστιβάλ
  • Χρυσός Φοίνικας Μικρού μήκους ταινίας, (Palme d’Or du court métrage) βραβείο για την καλύτερη ταινία μικρού μήκους
  • Βραβείο Γυναικείου ρόλου(Prix d’interprétation féminine)
  • Βραβείο Ανδρικού ρόλου(Prix d’interprétation masculine)
  • Βραβείο Σκηνοθεσίας(Prix de la mise en scène)
  • Βραβείο σεναρίου(Prix du scénario)
  • Βραβείο Επιτροπής
Φεστιβάλ Καννών 2017
Το Φεστιβάλ Καννών έρχεται για να γιορτάσει την 70η επέτειό του!
Οι υποψηφιότητες για τον Χρυσό Φοίνικα του 2017

Οι ταινίες που συμμετέχουν στο διαγωνισμό είναι οι εξής:

– “Loveless” του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ

– “Good Time” των Μπένι Σάφντι και Τζος Σάφντι

– “You were never really here” της Λιν Ράμσεϊ

– “L’ Amant double” του Φρανσουά Οζόν

– “Jupiter’s Moon” του Κορνέλ Μουντρούτσο

– “A gentle creature” του Σεργκέι Λόζνιτσα

– “The killing of a sacred deer” του Γιώργου Λάνθιμου

– “Radiance” της Ναόμι Καουάσε

– “Le jour d’ après” του Χονγκ Σανγκσού

– “Le Redoutable” του Μισέλ Χαζαναβίσιους

– “Wonderstruck” του Τοντ Χέινς

– “Happy end” του Μίχαελ Χάνεκε

– “Rodin” του Ζακ Ντουαγιόν

– “Les proies” της Σοφία Κόπολα

– “120 battements par minute” του Ρομπέν Καμπιλό

– “Okja” του Μπονγκ Τζουν-Χο

– “In the Fade” του Φατίχ Ακίν

– “The Meyerowitz stories” του Νόα Μπάουμπαχ

Η υποψηφιότητα του Γιώργου Λάνθιμου

Με μεγάλη μας χαρά, διαβάζοντας τη λίστα των υποψηφίων, διαπιστώσαμε πως ο Γιώργος Λάνθιμος διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών 2017. Η ταινία που διαγωνίζεται έχει τον τίτλο “The killing of a sacred deer”. Πρόκειται για τη δεύτερη αγγλόφωνη ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, με συνεργάτη πάλι τον σεναριογράφο Ευθύμη Φιλίππου και πρωταγωνιστές αυτή τη φορά τους Κόλιν Φάρελ, Νικόλ Κίντμαν και Αλίσια Σιλβερστόουν. Η νέα ταινία φαίνεται ότι είναι εμπνευσμένη από αρχαία τραγωδία του Ευριπίδη και αφορά έναν χειρουργό, που προσπαθεί να εντάξει στην οικογένειά του έναν έφηβο, γεγονός που θα ταράξει την ιδεατή ζωή του.

Φεστιβάλ Καννών 2017 Λάνθιμος
Ο δικός μας Γιώργος Λάνθιμος διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα με την ταινία του «The kiling of a sacred deer»

Να θυμίσουμε πως ο Γιώργος Λάνθιμος είχε αποσπάσει το 2015 το ειδικό βραβείο της επιτροπής για το “Lobster”.  Ευχόματε, είτε βραβευθεί είτε όχι, να μας κάνει για ακόμη μια φορά περήφανους!

 

Η κριτική επιτροπή

Η κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ Καννών δεν είναι σταθερή, αλλά ορίζεται κάθε χρόνο. Όπως κάθε χρόνο, λοιπόν, έτσι και φέτος είχαμε τη σχετική επίσημη ανακοίνωση (στις 25 Απριλίου) η οποία μας ενημέρωσε για τη σύνθεση της φετινής επιτροπής.

Φεστιβάλ Καννών 2017 Almodovar
Ο αγαπημένος σκηνοθέτης Pedro Almodovar θα είναι ο πρόεδρος της φετινής επιτροπής

Ειδικότερα, με πρόεδρο τον Ισπανό σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ, την κριτική επιτροπή της φετινής επετειακής κινηματογραφικής διοργάνωσης πλαισιώνουν ο Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Πάολο Σορεντίνο, η Γερμανίδα σκηνοθέτις και σεναριογράφος Μάρεν Άντε, η Αμερικανίδα ηθοποιός Τζέσικα Τσαστέιν, η Κινέζα ηθοποιός Φαν Μπινγκμπινγκ, ο Αμερικανός ηθοποιός Γουίλ Σμιθ, η Γαλλίδα συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός Ανιές Ζαουί, ο Γάλλος συνθέτης Γκαμπριέλ Γιαρέντ και ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Παρκ Τσαν-Γουκ.

 

Φεστιβάλ Καννών 2017- Όλες οι προβολές

  • Ταινία έναρξης

Les Fantômes d’Ismaël (Arnaud Desplechin)

  • Διαγωνιστικό Τμήμα

(BPM) Beats Per Minute (Robin Campillo)
The Beguiled (Sofia Coppola)
The Day After (Hong Sang-soo)
A Gentle Creature (Sergei Loznitsa)
Good Time (Benny & Josh Safdie)
Happy End (Michael Haneke)
In the Fade (Fatih Akin)
Jupiter’s Moon (Kornél Mundruczó)
The Killing of a Sacred Deer (Yorgos Lanthimos)
Redoubtable (Michel Hazanavicius)
Loveless (Andrey Zvyagintsev)
The Meyerowitz Stories (Noah Baumbach)
Okja (Bong Joon-ho)
Radiance (Naomi Kawase)
Wonderstruck (odd Haynes)
You Were Never Really Here (Lynne Ramsay)

  • Un Certain Regard

Barbara (Mathieu Amalric)
April’s Daughter ( Michel Franco)
Beauty and the Dogs (Kaouther Ben Hania)
Before We Vanish (Kiyoshi Kurosawa)
Closeness (Kantemir Balagov)
The Desert Bride (Cecilia Atan and Valeria Pivato)
Directions (Stephan Komandarev)
Dregs (Mohammad Rasoulof)
Jeune Femme ( Léonor Serraille)
L’Atelier (Laurent Cantet)
Lucky (Sergio Castellitto)
The Nature of Time (Karim Moussaoui)
Out (György Kristóf)
Western (Valeska Grisebach)
Wind River (Taylor Sheridan)

Φεστιβάλ Καννών 2017 2
Οι Κάννες είναι έτοιμες να υποδεχθούν το 70ο κατά σειρά Φεστιβάλ, από τις 17 έως και τις 28 Μαΐου
  • Εκτός διαγωνιστικού

Blade of the Immortal (Takashi Miike)
How to Talk to Girls at Parties (John Cameron Mitchell)
Visages, Villages (Agnès Varda & JR)

  • Mεταμεσονύχτιες προβολές

A Prayer Before Dawn (Jean-Stéphane Sauvaire)
The Merciless (Byun Sung-hyun)
The Villainess (Jung Byung-gil)

  • Ειδικές προβολές

12 Jours (Raymond Depardon)
24 Frames (Abbas Kiarostami)
An Inconvenient Sequel (Bonni Cohen & Jon Shenk)
Claire’s Camera (Hong Sang-soo)
Demons in Paradise (Jude Ratman)
Napalm (Claude Lanzmann)
Promised Land (Eugene Jarecki)
Sea Sorrow (Vanessa Redgrave)
They (Anahita Ghazvinizadeh)
Top of the Lake (Jane Campion)
Twin Peaks (David Lynch)

  •  Virtual reality

Carne y Arena (Alejandro G Iñárritu)

 

Εν κατακλείδι, το Φεστιβάλ Καννών είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά δρώμενα. Ας ευχηθούμε φέτος να φτάσουμε πέρα από τη λάμψη και το «φαίνεσθαι» και να απολαύσουμε τη μαγεία της 7ης τέχνης. Μείνετε συντονισμένοι!

Πληροφορίες για το Φεστιβάλ Καννών 2017

Χώρος Υποδοχής
Το Φεστιβάλ υποδέχεται τους επισκέπτες του

Τέχνες, αρχιτεκτονική, μουσική, κινηματογράφος. Η Μπιεννάλε δημιουργήθηκε το 1895 στη Βενετία και με τα χρόνια εξελίχθηκε σε ένα πολυπολιτιστικό φεστιβάλ που καλύπτει πολλούς τομείς και ικανοποιεί καλλιτεχνικές ορέξεις. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου αποτελεί μέρος της Μπιεννάλε· φωτίζει κάθε χρόνο τον ουρανό της Βενετίας με λάμψη, γεμίζει τις κινηματογραφικές αίθουσες με ταινίες – σταθμούς. Το κορυφαίο διεθνές φεστιβάλ το φετινό φθινόπωρο θα σβήσει αισίως το 74ο γενέθλιο κεράκι του συνεχίζοντας να μας προσφέρει « άρτον και θέαμα». Τί και αν οι οιωνοί προμηνύουν ότι το 2082 η Βενετία θα βυθιστεί… έχουμε ακόμη 65 έτη γεμάτα ταινίες μπροστά μας προς τέρψη και θέαση. Ας απολαμβάνουμε λοιπόν.

Ένα φεστιβάλ γεννιέται

Είναι 1932.. Εν τω μέσω μίας εποχής ταραχώδους με ασταθές πολιτικό σκηνικό η 18η Μπιεννάλε ετοιμάζεται να ξεκινήσει, διαφορετική όμως από τις προηγούμενες. Το πρώτο διεθνές φεστιβάλ γεννάται και πλέον ξεκινά μία καινούρια εποχή για την κινηματογραφική βιομηχανία. Η εμπνευσμένη αυτή ιδέα αποδίδεται όχι σε έναν ούτε σε δύο, αλλά σε τρεις ανθρώπους: τον πρόεδρο της Μπιεννάλε, Κόμη Giuseppe Volpi di Misurata, τον γ.γ. της Μπιεννάλε, γλύπτη Antonio Maraini, και τον γ.γ. του Διεθνούς Ινστιτούτου του Εκπαιδευτικού Κινηματογράφου, Luciano De Feo, με τον τελευταίο να αναλαμβάνει τη διεύθυνση του φεστιβάλ.

Με δειλά, ασταθή βήματα και προσπαθώντας να βρει την σφραγίδα του το φεστιβάλ κάνει την πρεμιέρα του στο κοινό στις 6 Αυγούστου με την ταινία « Δρ. Τζέκυλ και Κ. Χάιντ» του R. Mamoulia να κάνει ποδαρικό στη Μπιεννάλε. Και αυτή ήταν απλά η αρχή·  τα μεγαλύτερα και αναγνωρισιμότερα ονόματα του χώρου εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη και οι ταινίες, που γεμίζουν το πρόγραμμα του φεστιβάλ, φέρουν την υπογραφή των εμπείρων σκηνοθετών της εποχής. Παρότι ήταν απόν το διαγωνιστικό μέρος, διεξάγεται ψηφοφορία μεταξύ των επισκεπτών (εκτιμώνται στους 25.000!) για την ανάδειξη καλύτερης ταινίας και καλύτερου σκηνοθέτη.

Τιμώντας την ονομασία της Μπιεννάλε (διετής) το δεύτερο φεστιβάλ λαμβάνει χώρα το 1934 εγκαινιάζοντας το διαγωνιστικό κομμάτι μεταξύ ταινιών από 19 συμμετέχουσες χώρες. Επιτροπή δεν έχει ακόμη ιδρυθεί, με αποτέλεσμα τα βραβεία να δίνονται από τον ίδιο τον πρόεδρο αφουγκραζόμενος πρώτα κοινό και ειδικούς. Το φεστιβάλ  λόγω της εντυπωσιακής του απήχησης ξεκινά να διεξάγεται από τον επόμενο χρόνο ετησίως (με εξαιρέσεις κυρίως κατά την περίοδο του Β’ΠΠ). Τόσο οι συμμετοχές όσο και οι επισκέπτες ολοένα και πληθαίνουν οδηγώντας όχι μόνο στον ορισμό διεθνούς εξειδικευμένης επιτροπής, αλλά και στη δημιουργία ειδικά διαμορφωμένου χώρου για την προβολή ταινιών στο Λίντο της Βενετίας.

 

Το Λίντο το σούρουπο
Η έδρα του φεστιβάλ- το νησί Λίντο πρωταγωνιστεί κάθε Σεπτέμβριο
Πτώση- άνοδος και πάλι από την αρχή

Με την Ιταλία ως έναν από τους βασικούς πυλώνες του Άξονα  υπήρχε στα χρόνια του πολέμου μια πρόδηλη εύνοια προς τις συμμαχικές του δυνάμεις. Η τέχνη έχει κάνει στην άκρη, για λογαριασμό της πολιτικής, μία τακτική που έριξε σε δυσμένεια το φεστιβάλ πλήττοντας προσωρινά το κύρος του. Εκείνη η περίοδος δεν προσέφερε κάτι το αξιοσημείωτο, πέρα φυσικά από την « παρουσίαση» στο κοινό της κατηγορίας Αναδρομή, με πρώτη αφιερωμένη στο γαλλικό κινηματογράφο. Η φωτιά της Μπιεννάλε μπορεί τότε απλά να σιγόκαιγε, δυνάμωσε όμως ξανά με τη βοήθεια του ιταλικού νεορεαλισμού που άνοιξε ξανά το δρόμο της σε ηθοποιούς και σκηνοθέτες.

Στα χρόνια που ακολουθούν, οι ασιατικές συμμετοχές έχουν σταθερά ανοδική πορεία εμφυσώντας στο φεστιβάλ μια ανάσα διεθνισμού με ποικιλία σε ταινίες και εναλλαγές σε τεχνικές, ενώ οι ευρωπαϊκές κυριαρχούσες τάσεις φωνάζουν αλλαγή· ανεξάρτητος βρετανικός κινηματογράφος, γαλλικό νέο κύμα, νέα ιταλικά σκηνοθετικά ταλέντα.Στον αέρα αυτόν της αλλαγής ταίριαξε ο Luigi Chiarini, που υπό τη διεύθυνσή του η Μπιεννάλε ξέφυγε από τα τετριμμένα και τόλμησε το αδιανόητο έως τότε· « έκλεισε τα αυτιά» στις εξωτερικές πιέσεις και τις πολιτικές σειρήνες , έστρεψε το βλέμμα μακριά από τις επικρατούσες, αλλά κερδοφόρες  κινηματογραφικές τάσεις, ασπάζοντας αυστηρότερο κριτήριο επιλογής και αγκαλιάζοντας νέους ελπιδοφόρους δημιουργούς· τους τελευταίους τόλμησε να τους συναγωνίσει με τρανταχτά ονόματα που την αξία τους την είχαν προ πολλού αποδείξει.

Είναι 1969 και η Μπιεννάλε πέφτει. Η επίσημη γραμμή κάνει λόγο για κακή επίγευση, που άφησε  το φεστιβάλ κατά την περίοδο του πολέμου. Οι φήμες, όμως, χωρίζονται στα δυο: από τη μία μιλάνε για δυσαρέσκεια που προξένησε η απονομή του Χρυσού Λέοντα στην ταινία του Alexander Kluge “Artists under the big top: Perplexed” την προηγούμενη χρονιά, από την άλλη αναφέρονται σε διαδηλώσεις νέων κατά της γενικότερης εμπορευματοποίησης του φεστιβάλ. Η αναταραχή αυτή προκάλεσε την παύση της απονομής των κορυφαίων βραβείων για μία γεμάτη δεκαετία με δύο μετρημένες εξαιρέσεις: τις τιμητικές βραβεύσεις του John Ford και Charlie Chaplin.

 

Φεστιβάλ και κόκκινο χαλί
Η Μπιεννάλε «βάζει τα καλά της» και ανοίγει τις πόρτες της στο κοινό
Μπιεννάλε – Πορεία προς το σήμερα

Το φεστιβάλ επιστρέφει από την «τιμωρία»  ανανεωμένο, προσαρμοσμένο στην εποχή. Εγκαινιάζει στο χώρο το νέο γερμανικό κινηματογράφο και περίτεχνα τον προωθεί. Αγκαλιάζει τη χολυγουντιανή επιστημονική φαντασία, καλωσορίζει ασυνήθιστες, παγκόσμιες δημιουργίες. Οι σκηνοθέτες τολμούν κλέβοντας τις εντυπώσεις. Ο «Δεκάλογος» εξιστορείται στις «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» την ώρα του «Τελευταίου πειρασμού».  Στην αναζήτηση καινούριων φωνών καλοδέχεται ιδιαίτερες ταινίες προερχόμενες από τις βαλτικές χώρες, τις μεσανατολικές, αλλά και τις ασιατικές. Κίνηση που αρχικά ξαφνιάζει, αλλά τελικώς αναγνωρίζεται ως ορθή.

Η εξερεύνηση είναι καλή, αλλά οι σταθερές αξίες παραμένουν. Το Χόλυγουντ είναι εκεί· έχει φιλμ που κόβουν εισιτήρια, τραβάει φώτα που ζαλίζουν, αναδεικνύει ηθοποιούς – είδωλα. Είναι μαζί, στις αίθουσες προβολής, στις συνεντεύξεις τύπου. Οι εκδηλώσεις διαδέχονται η μία την άλλη, με εκθέσεις που εντυπωσιάζουν και βραδινά πάρτυ που καταλήγουν σε πρωινά. Παρά τη φαινομενική ασυμβατότητα με την Μπιεννάλε, ταιριάζουν· απλά ταιριάζουν. Το κύρος κανενός δε θίγεται και ο κόσμος ενθουσιάζεται με το μακροχρόνιο πάντρεμα. Οι επισκέπτες πληθαίνουν, οι συμμετοχές φιλμ αυξάνονται με γοργούς ρυθμούς και το Λίντο « στριμώχνει» κάθε χρόνο περί τις 50.000 κόσμου, που έρχεται να δει και να απολαύσει.

 

Κόκκινο χαλί - Μπιεννάλε
Οι σταρ ποζάρουν- τα φλας αστράφτουν
Καλωσορίζοντας το αύριο

Προσπαθώντας να ενισχύσει παραγωγούς και εταιρείες παραγωγής, αλλά και να τους βοηθήσει στην «αλίευση» νέων ταλέντων ανεξαρτήτως ύφους, η Μπιεννάλε δημιούργησε για πρώτη φορά το 2012 την Αγορά Κινηματογράφου Βενετίας. Προσφέρει τη δυνατότητα στους αγοραστές να παρακολουθήσουν δείγματα ταινιών και να κάνουν  χρηματική προσφορά σε αυτή που θα τους κεντρίσει το ενδιαφέρον·  αυξάνει τη διαφημιστική δύναμη των συμμετεχουσών ταινιών μέσα από την προκαταβολική ενημέρωση της πλοκής των· αναγνωρίζει την υπεραξία των τεχνικών και καλλιτεχνικών συντελεστών προσφέροντας αναλυτικό κατάλογο με τις λεπτομέρειες της ταινίας. Ομάδες της κινηματογραφικής παγκόσμιας βιομηχανίας έχουν δείξει εμπιστοσύνη στον καινούριο αυτό θεσμό δίνοντας κάθε χρόνο το « παρών» στη διοργάνωση, συμμετέχοντας σε συνέδρια και εκδηλώσεις και με στόχο φυσικά την προώθηση των συμφερόντων τους.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα η Μπιεννάλε καινοτομεί. Ξεφεύγει από τα συνηθισμένα δεχόμενη το καινούριο. Συνειδητοποιεί ότι εκτός από τη μεγάλη οθόνη υπάρχει και η μικρή και η πιο μικρή. Με την τεχνολογία να πρωταγωνιστεί, πλέον οι δημιουργοί βρίσκουν χώρο έκφρασης στα ντοκυμαντέρ, στις τηλεοπτικές σειρές, στις ιντερνετικές σειρές. Από την άλλη, υπερισχύει πια στους κινηματογραφικούς συντελεστές και τις εταιρείες παραγωγής η ανάγκη συμπαραγωγής και συγχρηματοδότησης  όχι μόνο ολοκληρωμένων έργων, αλλά κυρίως εμπνευσμένων προσχεδίων. Κάπως έτσι εγκαινιάζεται η Γέφυρα Παραγωγής Βενετίας. Εκεί που τα χρήματα παλιά τελείωναν και μία προσπάθεια έμενε ημιτελής, τώρα τα πράγματα αλλάζουν και δίνεται η δυνατότητα ολοκλήρωσης ενός οράματος με καλύτερη διεθνή διανομή.

 

Χρυσός Λέων
Ο Χρυσός Λέων ξεπροβάλλει δυναμικά και εντυπωσιάζει
Πίσω στα θρανία

Μερικά χρόνια μετά την έλευση του νέου αιώνα, η Μπιεννάλε αποφασίζει και δημιουργεί ένα κολέγιο, στο οποίο δημιουργοί- σκηνοθέτες προσκαλούνται, μετά από σκληρή επιλογή, να συνεργαστούν με έμπειρους ειδικούς και εκπαιδευτές  λαμβάνοντας τα φώτα τους πάνω στη σκηνοθετική ολοκλήρωση με ανεπτυγμένο το αισθητήριο κριτήριο, κυρίως όσον αφορά χαμηλού προυπολογισμού ταινίες. Η εξειδίκευση μεταλαμπαδεύεται και η νέα γενιά  μαθαίνει από τους εμπειρογνώμονες. Δέκα ημέρες εντατικών εργαστηρίων περνάνε και οι τυχεροί τρεις από τους αρχικούς δώδεκα υποψηφίους θα κληθούν να λάβουν, εκτός από περαιτέρω εξειδίκευση, δικαίωμα να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο φεστιβάλ και φυσικά χρηματοδότηση.

Αποδεχόμενη το μέλλον και τις τάσεις του, η Μπιεννάλε προχώρησε στην εγκαινίαση τμήματος αφορώντος  στην εικονική πραγματικότητα. Πολλοί τολμηροί και πρωτοπόροι σκηνοθέτες ξεφεύγουν από τα κλασικά,  αποτολμούν και πειραματίζονται με την τεχνολογία, οδηγώντας τη σκηνοθεσία και την αφήγησή της σε πρωτόγνωρο επίπεδο.Το κολέγιο εικονικής πραγματικότητας προσφέρει στους εννέα επιλεγέντες σκηνοθέτες την ευκαιρία να μάθουν δίπλα σε εμπειρογνώμονες του χώρου, βαθείς γνώστες της τεχνολογίας. Η επιμόρφωση επικεντρώνεται βασικά σε σχέδια εικονικής πραγματικότητας, σύντομης διάρκειας, 10-20 λεπτών, και φυσικά στην ανάλογη χρηματοδοτική ενημέρωση και μετέπειτα ενίσχυση.

 

Η Μπερλινάλε τη νύχτα
Η Μπερλινάλε καλωσορίζει τους επίδοξους επισκέπτες της

Φώτα, λάμψη, κόκκινο χαλί. Η Μπερλινάλε, το κινηματογραφικό φεστιβάλ του Βερολίνου σε λίγους μήνες «ανοίγει τις πόρτες της» και είναι έτοιμη να σκορπίσει χρυσόσκονη στο φιλοθεάμον κοινό. Συμμετέχοντες, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι ξεσκονίζουν από τώρα τα καλά τους για να είναι έτοιμοι. Ο Φεβρουάριος άλλωστε είναι κοντά…

Γένεσις

Το τέλος του Β’ ΠΠ βρίσκει το Βερολίνο ρημαγμένο τοπίο, ξεπεσμένο από το  πάλαι ποτέ κύρος του. Αμερικανοί που καταλάμβαναν μέρος του Βερολίνου μετά τη λήξη του πολέμου απεφάσισαν να χρηματοδοτήσουν και να εγκαινιάσουν ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ  ύστερα από πρόταση του αξιωματικού του αμερικανικού στρατού και ειδικού στον κινηματογράφο  Oscar Martay με σκοπό να επαναφέρουν τη «διαλυμένη» από τον πόλεμο πόλη στο περασμένο κλίμα της δόξας της. Η πρόταση αυτή εγκρίθηκε από επιτροπή που περιελάμβανε μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου, αλλά και μέλη της γερμανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, στις 9 Οκτωβρίου του 1950, και ο καταξιωμένος ιστορικός κινηματογράφου  Alfred Bauer κατέλαβε τη θέση του διευθυντού της Μπερλινάλε.

Η έμπνευση του Martay ήταν μεγαλειώδης, το αποτέλεσμα όμως ξεπέρασε κάθε φαντασία. Ούτε καν οι ίδιοι οι ιδρυτές του δε θα μπορούσαν να διανοηθούν ότι δημιουργώντας τη Μπερλινάλε στην πραγματικότητα ξεκινούσαν ένα θεσμό· ένα φεστιβάλ που θα γινόταν με το χρόνο ένα από τα πιο περίβλεπτα και ευυπόληπτα κινηματογραφικά φεστιβάλ,  που θα συγκέντρωνε ετησίως τους περισσότερους  επισκέπτες  και θα « μετρούσε» εκατοντάδες συμμετοχές.

 

Αίθουσα προβολής ταινιών
Ο κόσμος τακτοποιείται στις θέσεις λίγο πριν την προβολή της ταινίας

Για να καταφέρουν εν τη γενέσει της Μπερλινάλε να προσελκύσουν κόσμο, απεφάσισαν οι ιδρυτές της να «ανοίξουν» το φεστιβάλ με μία ταινία που «μετρούσε» ήδη πάνω από μία δεκαετία ζωής. Δεν πρόκειται για άλλη από τη « Ρεμπέκα» ( 1940) του A. Hitchcock, μία αριστουργηματική ταινία που οι περισσότεροι Βερολινέζοι δεν είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν παρά μετά το πέρας του πολέμου και με την πρωταγωνίστριά της J. Fontaine να αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο της Μπερλινάλε.

Εξαρχής  ως βραβείο του φεστιβάλ ορίστηκε η Χρυσή Άρκτος. Η επιλογή δεν ήταν τυχαία, καθώς η αρκούδα αποτελεί το οικόσημο της σημαίας του Βερολίνου.

Αέρας αλλαγής

Η Μπερλινάλε για τα πρώτα 27 χρόνια ζωής της λάμβανε χώρα στις αρχές του Ιουνίου. Ο Bauer, ανήσυχος  για τη μικρή χρονική απόσταση που υπήρχε με το φεστιβάλ των Καννών (ξεκινούσε τον Μάιο), προσπαθούσε για χρόνια να πετύχει τη μετακίνηση του φεστιβάλ. Η αλλαγή επήλθε μόλις το 1978 υπό τη διευθυντική καθοδήγηση του Wolf Donner, όπου και η Μπερλινάλε ξεκινά να διεξάγεται στις αρχές Φεβρουαρίου.

Η Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεως Παραγωγών Κινηματογράφου (FIAPF) έθεσε ορισμένους κανόνες στη Μπερλινάλε, μέχρι αυτή να μπορέσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη της FIAPF και να αναχθεί σε πρωτοκλασάτο φεστιβάλ. Αρχικά τόνισε την ανάγκη αλλαγής της κριτικής επιτροπής( τον πρώτο χρόνο αποτελείτο από μέλη της γερμανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας) και τα βραβεία πλέον θα δίνονταν από το ίδιο το κοινό. Όταν τελικώς έλαβε την αναγνώριση της FIAPF το 1956, τα μέλη της κριτικής επιτροπής της Μπερλινάλε προέρχονταν από διεθνώς αναγνωρισμένους ειδικούς, γεγονός που παραμένει ως και σήμερα.

 

Χρυσή Άρκτος
Το κορυφαίο βραβείο του φεστιβάλ έτοιμο να γνωρίσει τον ιδιοκτήτη του

Με τη  διεθνή αναβάθμιση της Μπερλινάλε αναγκαστικά έπρεπε να επέλθει και η ανάλογη αναβάθμιση στα απονεμόμενα βραβεία της. Ούτως ειπείν,την ίδια χρονιά  το βραβείο της Αργυρής Άρκτου έπαψε να δίνεται στη δεύτερη καλύτερη ταινία,αλλά αποσχίστηκε τελείως από τη «μεγάλη της αδελφή»- τη Χρυσή Άρκτο- και  άρχισε να απονέμεται στον καλύτερο σκηνοθέτη, α’ ανδρικό και γυναικείο ρόλο. Έπαψε να  τιμάται μόνο η ταινία στο σύνολό της και ο παραγωγός αυτής , αλλά αναγνωρίστηκαν και πλέον βραβεύονται και οι ξεχωριστές πτυχές που απαρτίζουν κάθε ταινία.

Κάποιες  γνωστότερες στο ευρύ κοινό σπουδαίες ταινίες, που τιμήθηκαν με το κορυφαίο βραβείο της Χρυσής Άρκτου, είναι οι ακόλουθες: « Οι 12 ένορκοι» , « Άγριες φράουλες», « Ο άνθρωπος της βροχής», « Λογική και ευαισθησία», « Η λεπτή κόκκινη γραμμή», “Magnolia”.

Μπερλινάλε – Κατηγορίες ταινιών

Η Μπερλινάλε περιλαμβάνει διάφορες κατηγορίες ταινιών, διαφορετικές μεταξύ τους, τις σημαντικότερες από τις οποίες θα αναφέρουμε παρακάτω:

  • Διαγωνισμός: Στην κατηγορία αυτή διαγωνίζονται ολοκληρωμένες ταινίες και προβάλλονται νέες παραγωγές από όλα τα μέρη του κόσμου. Είναι η κατηγορία με την περισσότερη λάμψη, αφού όλα τα μεγάλα και διάσημα ονόματα του χώρου επιλέγουν και τιμούν το φεστιβάλ είτε με τη συμμετοχή τους είτε απλά με την εμφάνισή τους.
  • Πανόραμα: Ανεξάρτητες ως επί το πλείστον παραγωγές, νεωτεριστικού τύπου, που πραγματεύονται κατά βάση αμφιλεγόμενα και ριζοσπαστικά θέματα.
  • Φόρουμ: Πειραματικές ταινίες, ντοκυμαντέρ πολιτικού και μη περιεχομένου με εκφραστές κυρίως νέους εκπροσώπους του χώρου.
  • Ταινίες μικρού μήκους: ριζοσπαστικές προσεγγίσεις για επίκαιρα ζητήματα απασχολούν συνήθως τις ταινίες της κατηγορίας.
Αφίσα της Μπερλινάλε
Το νόημα όλου του φεστιβάλ σε μια αφίσα
  • Γενιά: Ταινίες για τις νεώτερες ηλικίες. Είτε στρέφονται γύρω από παιδιά είτε και οι ίδιοι οι δημιουργοί μπορούν να ανήκουν σε μικρότερες ηλικίες.
  • Perspektive Deutsches Kino: Γερμανικές ταινίες που αποτελούν το μέλλον του γερμανικού κινηματογράφου όπως παρουσιάζονται από τη νέα γενιά δημιουργών.
  • Αναδρομή- Homage: Αφιέρωμα σε ταινίες παλαιότερες συγκεκριμένης κατηγορίας. Κάθε χρόνο το θέμα που γιορτάζεται είναι διαφορετικό, με το κυριάρχο θέμα στη Μπερλινάλε του 2017 να είναι οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Στο Homage τώρα το αφιέρωμα αφορά σημαντικούς σκηνοθέτες, ηθοποιούς και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα του χώρου.
Ταλέντα της Μπερλινάλε-Ευρωπαϊκή κινηματογραφική αγορά

Κάθε χρόνο, κατά τη διάρκεια ζωής της Μπερλινάλε, ένα χειμερινό σχολείο ανοίγει τις πόρτες του και υποδέχεται νέα ταλέντα, προερχόμενα από τον κινηματογραφικό χώρο και τη δραματουργία, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Τα άτομα που γίνονται δεκτά φτάνουν τα 250 ετησίως και απολαμβάνουν ιδιαίτερα προνόμια, όπως να διδάσκονται σε εργαστήρια από φτασμένους καλλιτέχνες και δημιουργούς, να παρακολουθούν σεμινάρια, αλλά και να παρουσιάζουν οι ίδιοι τη δική τους δουλειά μπροστά σε επαγγελματίες.

Κάποια από τα γνωστά ονόματα, που έχουν τιμήσει τα ταλέντα της Μπερλινάλε με την παρουσία τους, είναι οι Paul Verhoeven, Holly Hunter, Isabella Rossellini, Tilda Swinton κ.ά.

 

Αστέρες στο φεστιβάλ
Πανοραμική λήψη διαφόρων αστέρων ενώ καταφθάνουν στη Μπερλινάλε

Κάποιες από τις εργασίες των συμμετεχόντων που ξεχωρίζουν παραδίδονται για παρουσίαση στην αγορά συμπαραγωγής της Μπερλινάλε, όπου και έχουν τη δυνατότητα χρηματοδότες και παραγωγοί να γνωρίσουν το νέο αίμα στον κινηματογράφο και να προχωρήσουν, εάν φυσικά το κρίνουν σκόπιμο, στη χρηματοδότηση κάποιας ελπιδοφόρας εργασίας.

Εκτός όμως από τον ιδεαλισμό, στον κινηματογράφο κυριαρχεί και η ανάγκη εμπορευματοποίησης της δημιουργίας. Άλλωστε χωρίς την απαραίτητη χρηματοδότηση ένα αριστούργημα δε θα βρει ποτέ το δρόμο του από το συρτάρι στη μεγάλη οθόνη. Με αυτό το σκεπτικό η Μπερλινάλε κινήθηκε ώστε μέσα από την ευρωπαϊκή κινηματογραφική αγορά να φέρει σε επαφή παραγωγούς, σπόνσορες, εταιρείες διανομής με δημιουργούς που ενδιαφέρονται  να διαπραγματευθούν τα δικαιώματα των έργων τους,  να τα πουλήσουν ή απλά να παραχωρήσουν μέρος των δικαιωμάτων τους αυτών σε μεγάλες εταιρείες παραγωγής.

Ελληνική πορεία στο φεστιβάλ

Η Ελλάδα δε θα μπορούσε να απόσχει από αυτή τη φαντασμαγορική γιορτή του κινηματογράφου. Μετράει 100 συμμετοχές στο διαγωνισμό, είτε καθαρής ελληνικής παραγωγής είτε συμπαραγωγής με άλλη χώρα, έχοντας κατορθώσει να αποσπάσει 5 βραβεία στα 65 χρόνια ζωής της Μπερλινάλε. Ο Νίκος Κούνδουρος το 1965 έφυγε  με το βραβείο της Αργυρής Άρκτου στην αγκαλιά του για την καλύτερη σκηνοθεσία στην ταινία του «Μικρές Αφροδίτες», ενώ η ταινία του Κώστα Φέρρη « Ρεμπέτικο», του 1984, απέσπασε το βραβείο της Αργυρής Άρκτου.

Κάννες 2016
Ο αειθάλης Ken Loach είχε πει ότι δεν θα κάνει άλλη ταινία μετά το Jimmy’s Hall που είδαμε πρόπερσι να διαγωνίζεται στο Φεστιβάλ των Καννών.

Ολοκληρώθηκε η Τελετή Λήξης για τις Κάννες 2016 και η Κριτική Επιτροπή του Τζορτζ Μίλερ και των Αρνό Ντεπλεσέν, Κίρστεν Ντανστ, Βαλέρια Γκολίνο, Μαντς Μίκελσεν, Λάζλο Νέμες, Βανέσα Παραντί, Καταγιούν Σαχάμπι και Ντόναλντ Σάδερλαν έδωσε τις επιλογές της.

Μεγάλο νικητής της βραδιάς αποδείχτηκε ο Κεν Λόυτς , ο αειθαλής σκηνοθέτης κέρδισε για δεύτερη φορά τον Χρυσό Φοίνικα με την ταινία «I, Daniel Blake» / «Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ». ( Είχε κερδίσει το ίδιο βραβείο το 2006 με το «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι») Η ταινία πραγματεύεται τις παράδοξες διαδικασίες της γραφειοκρατίας, που περνούν οι άνθρωποι στην Μεγάλη Βρετανία για να λάβουν το στεγαστικό ή κοινωνικό επίδομα, που τους αναλογεί. Κεντρικοί ήρωες είναι ένας 59χρονος ξυλουργός και μια ανύπαντρη μητέρα.

Κάννες 2016
O Ken Loach (κέντρο) νικητής του Χρυσού Φοίνικα, με τον κινητή του Grand Prix, Καναδό σκηνοθέτη Xavier Dolan (αριστερά) και την νικήτρια της Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας, Φιλιππινέζα ηθοποιό Jaclyn Jose (δεξιά).

Από την παραλαβή του Χρυσού Φοίνικα πάντως, δεν έλειψαν και οι αναφορές στην ελληνική κρίση, καθώς  ο Κεν Λόυτς υπογράμμισε πως ο πολιτικοποιημένος κινηματογράφος είναι πιο επίκαιρος από ποτέ, και πως εκείνος παραμένει ένας ενθουσιώδης οπαδός του σινεμά των ανθρώπινων αγώνων, εφόσον θεωρεί πως η έβδομη τέχνη μας κάνει να βλέπουμε τον κόσμο πιο καθαρά.

Συγκεκριμένα δήλωσε στις Κάννες 2016 : «Ο κόσμος μας αυτή τη στιγμή κινδυνεύει, από τις ιδέες που αποκαλούμε νεοφιλελευθερισμό που απειλεί να μας φτάσει στην καταστροφή, στη δυστυχία εκατομμυρίων ανθρώπων, από την Ελλάδα ως τη Βραζιλία. Το σινεμά έχει πολλές παραδόσεις και μία από αυτές είναι να καταγράφει τη διαμαρτυρία των ανθρώπων,  τους ανθρώπους ενάντια στην εξουσία«. Και στην συνέχεια κατέληξε, κάνοντας νύξη στην άνοδο ακροδεξιών καθεστώτων σε περιόδους πολιτικής κρίσης: «Κινδυνεύουμε ν’ απελπιστούμε κι όταν υπάρχει τόση απελπισία, η ακροδεξιά παίρνει την εξουσία – πρέπει να πιστέψουμε ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός κι απαραίτητος».

Το φεστιβάλ Καννών 2016, πέρα από τις δεξιώσεις και τα γκαλά, έδωσε και ένα δικό του αγωνιστικό κοινωνικοπολιτικό στίγμα.

Η νίκη του Κεν Λόουτς διέψευσε όλα τα προγνωστικά και αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη.

Δείτε το teaser trailer της ταινίας  I, Daniel Blake :

IMDb

Οι νικητές για τις  Κάννες 2016:
  • Βραβείο Σκηνοθεσίας: Εξ ημισείας στον Κριστιάν Μουντζίου για το «Bacalaureat» και τον Ολιβιέ Ασαγιάς για το «Personal Shopper»
  • Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής: «It’s Only the End of the Worl» του Ξαβιέ Ντολάν
  • Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας: Σαχάμπ Χοσεϊνί για το «Salesman» του Ασγκάρ Φαραντί
  • Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας: Ζακλίν Χοσέ για το «Ma’ Rosa» του Μπριγιάντε Μεντόζα
  • Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου: Ασγκάρ Φαραντί για το «The Salesman»
  • Βραβείο της Επιτροπής: «American Honey» της Άντρεα Άρνολντ
  • Χρυσή Κάμερα: «Divines» της Ούντα Μπενιαμίνα
  • Χρυσός Φοίνικας Μικρού Μήκους Ταινίας: «Timecode» του Χουάνχο Χιμένες
  • Τιμητικός Χρυσός Φοίνικας: Ζαν Πιέρ Λεό
  • Χρυσή Κάμερα (για καλύτερο ντεμπούτο): Divines, Χούντα Μπενιαμίνα
  • Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους: Timecode, Χουάνιο Χιμένεζ
  • Ειδική διάκριση για μικρού μήκους ταινία: The Girl Who Doanced with the Devil, Ζοάο Πάουλο Μιράντα Μαρία
  • Queer Χρυσός Φοίνικας (Μεγάλου Μήκους): Les Vies de Thérèse, Σεμπαστιέν Λιφσίτς
  • Queer Χρυσός Φοίνικας (Μικρού Μήκους): Gabber Lover, Άννα Καζενάβ-Καμπέ

Νικητές Oscar 2016
Νικητές Oscar Α' και Β' Ανδρικού -Γυναικείου Ρόλου

Στη 88η απονομή των Oscar, όλοι ασχοληθήκαν με το νέο τίτλο του Leonardo DiCaprio, ως ο φετινός νικητής Oscar Α΄ Ανδρικού Ρόλου, ωστόσο πολλοί αναρωτηθήκαν ποιοι είναι στα αλήθεια οι νικητές και οι ηττημένοι των φετινών Oscar. Η εξέλιξη της απονομής δημιούργησε αντιδράσεις που ποικίλουν, άλλοι υποψήφιοι εξέπληξαν με την κατάληξη των πραγμάτων, άλλοι επιβεβαίωσαν τα προγνωστικά, ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που έκανα τον κόσμο να παραληρεί ή να αγωνιά για την υποψηφιότητα τους.

Ο Leonardo DiCaprio επιτέλους κέρδισε το Oscar Α’ Ανδρικού Ρόλου
O Leonardo DiCaprio και το Oscar του
Ο Leonardo DiCaprio για πρώτη φορά νικητής Oscar

Στο παιχνίδι που είχε στηθεί γύρω απο το τα φαβορί της 88η απονομής των Oscar, ο Leonardo DiCaprio ήταν αυτός που μονοπώλησε το ενδιαφέρον του κοινού, έχοντας δημιουργήσει εκατοντάδες αστεία γύρω απο το όνομα του. Ύστερα από 6 συνεχόμενες υποψηφιότητες, όπου είχε καταλήξει να βλέπει καθιστός έναν συνάδελφό του να του παίρνει το Oscar μέσα από τα χέρια, ο Leonardo DiCaprio κέρδισε το Oscar Ά Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία « The Revenant». Παρά το γεγονός πως περίμενε μία δεκαετία αυτή στιγμή προτίμησε να χρησιμοποιήσει τον ευχαριστήριο λόγο του για πολιτικούς λόγους και να ευαισθητοποιήσει τη διεθνή κοινή γνώμη απέναντι στην κλιματική αλλαγή: «Η ταινία είναι για τη σχέση ενός ανθρώπου με τη Φύση» είπε, ο 41χρονος νικητής Oscar A’ Ανδρικού ρόλου. Και προσέθεσε: «Η κλιματική αλλαγή υπάρχει – συμβαίνει αυτήν την ώρα. Είναι η μεγαλύτερη απειλή για όλα τα είδη και πρέπει να δουλέψουμε τώρα. Πρέπει να στηρίζουμε ηγέτες από όλον τον κόσμο που δεν μιλούν για τις μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά που μιλούν για όλη την ανθρωπότητα, να μιλήσουμε για τους ιθαγενείς και τα δισεκατομμύρια των μη προνομιούχων που θα επηρεαστούν περισσότερο από την κλιματική αλλαγή. Για τα παιδιά των παιδιών μας και για όλους εκείνους που οι φωνές τους πνίγηκαν από τις πολιτικές της απληστίας. Σας ευχαριστώ όλους για αυτό το απίστευτο βραβείο σήμερα. Ας μην πάρουμε τον πλανήτη για δεδομένο. Εγώ δεν παίρνω αυτή τη βραδιά ως δεδομένη»

Ωστόσο στο Press Room των Oscars, όταν o νικητής Oscar πλέον, Leonardo DiCaprio ρωτήθηκε από μία γαλλίδα δημοσιογράφο τι θα έλεγε για το Oscar, εκείνος με ενθουσιασμό απάντησε γελώντας: « Νιώθεις απίστευτα!», και συμπλήρωσε « Είμαι απίστευτα ευγνώμων γι’ αυτό», μην μπορώντας να κρύψει την χαρά που νιώθει για την βράβευση του.

Ο Alejandro González Iñárritu έγινε ο πρώτος Μεξικανός νικητής Oscar Σκηνοθεσίας
O Alejanrdo G. Inarritu - νικητής Oscar Σκηνοθεσίας
Ο Alejandro González Iñárritu κέρδισε το δεύτερο συνεχομένο Oscar Σκηνοθεσίας

Ο Μεξικανός σκηνοθέτης που είχε πέρσι βραβευτεί με το ίδιο βραβείο για την ταινία «The Birdman», κερδίζει για δεύτερη συνεχόμενη φορά το Oscar σκηνοθεσίας για την ταινία «The Revenant» και γίνεται ο πρώτος Μεξικανός σκηνοθέτης βραβευμένος με Oscar. Στον ευχαριστήριο λόγο του, τον οποίο συνέχισε παρά τις προσπάθειες που έκανε η ορχήστρα να τον κόψει μετά το πέρας των 45 δευτερολέπτων που αναλογούν σε κάθε βραβευμένο, ο νικητής Oscar σκηνοθεσιας Iñárritu είπε: « Ήρθε η ώρα η γενιά μας να αποτινάξει τις προκαταλήψεις του παρελθόντος και να κάνει σίγουρο μια και για πάντα πως το χρώμα του δέρματος θα είναι τόσο άσχετο για εμάς όσο και το μήκος των μαλλιών μας.» Κλείνοντας αφιέρωσε το βραβείο στον πατέρα του.

Στο τέλος της βραδιάς στο Press Room των Oscar ρωτήθηκε για το πώς είναι να αποτελεί ο σκηνοθέτης που έδωσε στον Leonardo DiCaprio το Oscar που όλος ο κόσμος περίμενε εδώ και χρόνια. Ο Iñárritu με αφοπλιστικότητα απάντησε: «Νομίζω πως η διατύπωση της ερώτησης είναι λανθασμένη, όλα συνδέονται μεταξύ τους, η ταινία είναι μία ομαδική συνεργασία, όταν ο Leo νίκησε είναι σαν να νικήσαμε όλοι οι συντελεστές της ταινίας, γιατί όταν νικάει η διεύθυνση φωτογραφίας, βραβεύεται φωτογραφίζοντας την ερμηνεία του ηθοποιού, το μακιγιάζ, τη φωτογραφία, την γκαρνταρόμπα. Το ίδιο συμβαίνει και όταν νίκησα εγώ. Όλα σε μια ταινία είναι αλληλοσυνδεόμενα.»

Σαρμίν Ομπέιντ-Τσινόι –  Νικήτρια Oscar Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ και πολιτική ακτιβίστρια
Η Sharmeen Obaid-Chinoy κέριδε το Oscar Ντοκιμαντέρ
H Sharmeen Obaid-Chinoy με το «A Girl in the River: The Price of Forgiveness» κέρδισε το Oscar Ντοκιμαντέρ και επηρέασε τα πολιτικά πράγματα στην χώρα της

H δημοσιογράφος, ακτιβίστρια και σκηνοθέτης από το Πακιστάν με το «A Girl in the River: The Price of Forgiveness» κέρδισε το Oscar Ντοκιμαντέρ και μας αφηγήθηκε τα εγκλήματα τιμής που γίνονται σε βάρος πολλών κοριτσιών στο Πακιστάν από άντρες της οικογενείας τους, που πιστεύουν πως έχουν ατιμάσει το όνομα τους. Η Τσινόι που έχει ξαναπροταθεί για Oscar με το ντοκιμαντέρ «Saving Face» (έχεις ως θέμα τις επιθέσεις με οξύ στα πρόσωπα γυναικών)  έκανε τον πιο συγκινητικό, φεμινιστικό και βαθιά πολιτικό λόγο την απονομής: «Να τι μπορεί να συμβεί όταν αποφασισμένες, δυνατές γυναίκες ενώνουν δυνάμεις.. Από τη Σάμπα, τη γυναίκα του ντοκιμαντέρ μου που από θαύμα σώθηκε και τόλμησε να μοιραστεί μαζί μας την ιστορία της, μέχρι τις παραγωγούς του ΗΒΟ Σίλα Νέβινς και Λίζα Χέλερ, αλλά και τη δημοσιογράφο Τίνα Μπράουν που μας στήριξε από την πρώτη μέρα. Το αφιερώνω σε όλους τους υπέροχους, γενναίους άντρες εκεί έξω που ωθούν τα κορίτσια τους να πάνε σχολείο, να σπουδάσουν, να δουλέψουν και εργάζονται ενεργά για μία πιο δίκαιη κοινωνία για τις γυναίκες…» Τέλος, με περηφάνια δήλωσε « Ο Πρωθυπουργός του Πακιστάν είπε ότι θα αλλάξει το νόμο που αφορά τους «φόνους τιμής», επειδή είδε την ταινία μας. Αυτή είναι η δύναμη του σινεμά.»

Ο Sylvester Stallone o μεγάλος ηττημένος των Oscar
Ο Sylvester Stallone έχασε το Oscar Β' Ανδρικού Ρόλου
Ο Sylvester Stallone συνοδευομένος απο την γυναίκα του στην 88η απονομή των Oscar

Ο παλαίμαχος star ήταν ένα απο τα βασικά φαβορί για το Oscar Β’ Ανδρικού για την ταινία «Creed» και μάλιστα το Oscar αυτό θεωρούταν ένας άτυπος φόρος τιμής στον αγαπητό σε όλους Rocky Balboa για την μακρόχρονη προσφορά του στον χώρο του θεάματος, ωστόσο το χρυσό αγαλματίδιο βρέθηκε στα χέρια του Mark Rylance για την ερμηνεία του στη ταινία «Bridge of Spies». Ο Stallone δέχθηκε την παρηγοριά του συμπρωταγωνιστή του στους αναλώσιμους και παλιού του φίλου, Arnold Schwarzenegger, που με video- μήνυμα του στα social media δήλωσε πως ακόμα και αν έχασε γι’ αυτόν θα είναι πάντα ο καλύτερος. Ο ηθοποιός δεν έκρυψε ωστόσο την δυσαρέσκεια του, όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους πως νιώθει που έχασε την θέση του νικήτη Oscar A’ ανδρικού ρόλου.

H Lady Gaga έχασε το Οσκαρ, αλλά έδωσε μια από τις καλύτερες μουσικές εμφανίσεις του Dolby Theatre
Η Lady Gaga στα Oscars
Η Lady Gaga ήταν για πρώτη φορά υποψήφια για Oscar με το τραγούδι «Till it Happens to You» για το ντοκιμαντέρ «The Hunting Ground» – Το ερμηνεύει επί σκηνής

Η Lady Gaga ήταν για πρώτη φορά υποψήφια για Oscar με το τραγούδι «Till it Happens to You» για το ντοκιμαντέρ «The Hunting Ground» που εξερευνά τα περιστατικά βιασμών ανάμεσα στους φοιτητές των ΗΠΑ. Το τραγούδι αυτό, το ερμήνευσε ζωντανά στη σκηνή του Dolby Theatre, περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που είχαν υπάρξει θύματα σεξουαλικής βίας στο παρελθόν, και προλογίστηκε από τον αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν. Η ίδια μπορεί να έχασε το Oscar, αλλά έκανε μια εξαιρετική performance για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για καίρια θέματα των πανεπιστημιακών κοινοτήτων, όπως η σεξουαλική κακοποίηση, οι διακρίσεις και το bullying.

Ο Sam Smith κερδίσε το Oscar και έχασε την αξιοπιστία του στις ιστορικές του γνώσεις
Ο Sam Smith κέρδισε το Oscar Τραγουδιού
Ο Sam Smith κέρδισε το Oscar Τραγουδιού με το «Writing’s on the Wall» και δήλωσε την υποστήριξη του προς την LGBT κοινότητα

Ο τραγουδιστής Sam Smith καταφέρε να γίνει νικητής Oscar με το τραγούδι «Writing’s on the Wall», το οποίο αφιέρωσε στην LGPT κοινότητα, με την ευχή να μπορούν να σταθούν κάποτε και τα μέλη της σαν ίσοι με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ωστόσο αυτοπαρουσιάστηκε λανθασμένα, ως ο πρώτος «ανοιχτά» γκέι νικητής Oscar . Πριν από αυτόν, έχουν προηγηθεί ουκ ολίγοι, γνωστοί για τις ομοφυλοφιλικές τους προτιμήσεις, νικητές Oscar στις κατηγορίες μουσικής και τραγουδιού. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους εξής: Dustin Lance Black, Elton John, Stephen Sondheim και Melissa Lou Etheridge.

Η Jenny Beavan ήταν η νικήτρια του Oscar Κουστουμιών, αλλά δεν χειροκροτήθηκε λόγω του κουστουμιού που επέλεξε να φορέσει στην απονομή
Η Jenny Beaven και η Cate Blanchett στα Oscar 2016
Η Jenny Beaven και η Cate Blanchett σε πλήρη ενδυματολογική αντίθεση στην 88η απονομή των Oscar

Η Jenny Beaven αποτελεί μία απο τις πιο γνωστές επαγγελματίες στον χώρο της κινηματογραφικής ένδυσης με συμμετοχές σε ταινίες, όπως η «Περηφάνια και Προκατάληψη» και «Επιστροφή στο Howards End». Στις περισσότερες ταινίες της τα ρούχα που έχει δημιουργήσει θεωρούνται κομψοτεχνήματα και η ίδια είναι για δεύτερη φορά νικήτρια Oscar σε αυτή την κατηγορία. Παρά το γεγονός λοιπόν, πως είναι ειδικός στην βρετανική δαντέλα επέλεξε να φορέσει ένα απλό μαύρο σύνολο μοτοσικλετιστή, με τζάκετ γνωστής αλυσίδας ρούχων. Φυσικά, αυτό ήρθε σε πλήρη αντίθεση με τις κομψές τουαλέτες από μεγάλους οίκους και τα ακριβοπληρωμένα σμόκιν των υπόλοιπων που παρευρίσκονταν στην τελετή και οδήγησε στο γεγονός να εισπράξει ένα σχεδόν ανύπαρκτο χειροκρότημα, καθώς και τα αποδοκιμαστικά βλέμματα των αντρών προσκεκλημένων. Η ιδιά όταν ρωτήθηκε γι’ αυτή την αντίδραση με χιούμορ απάντησε: « Έχω ρούχα να βάλω, αλλά το ντύσιμό μου στα Όσκαρ ήταν μια συνειδητή επιλογή. Είμαι Βρετανή με ελαφρώς rebel χαρακτήρα. Ανέκαθεν ήμουν. Αλλά, με έχετε δει πώς είμαι! Είμαι κοντή και χοντρή και θα έδειχνα γελοία με ένα φόρεμα. Αυτό που φορούσα στα βραβεία Όσκαρ ήταν ένας φόρος τιμής στο Mad Max – ένα είδος στολής μοτοσικλετιστή. Σκέφτηκα, «Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, ή αν δεν μπορείς να δείχνεις σαν αυτούς, τότε γιατί να μην προσπαθήσεις να κάνεις κάτι λίγο διασκεδαστικό;» Η απάντηση της Beaven συγκινεί και προκαλεί θαυμασμό, αν αναλογιστεί κανείς την πίεση που έχουν δεχτεί πολλές νεαρές κοπέλες από την κοινωνία του θεάματος, ώστε να δείχνουν υπερβολικά αδύνατες και υπέρκομψες σε κάθε πτυχή της ζωής του. Μια τάση που πολλές φορές έχει οδηγήσει τις απλές καθημερινές κοπέλες που έχουν ως πρότυπα τους αστέρες του Hollywood, να αντιμετωπίζουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, καθώς και προβλήματα υγείας, όπως η μάστιγα της εποχής μας, η νευρική ανορεξία. Ένα ηχηρό χειροκρότημα στην κ. Beaven λοιπόν.

Η Jenny Beaven και η Cate Blanchett στη 88η τελετή των Oscar
Η Jenny Beaven στα Oscar με κουστούμι μοτοσικλετιστή, ως φόρος τιμής στην ταινία «Mad Max» για την οποία βραβεύτηκε.

Τα φετινα Όσκαρ (2016)

Η 88η τελετή των βραβείων Όσκαρ είναι γεγονός.. τα κόκκινα χαλιά στρώθηκαν, το Dolby Theater του Λος Αντζελες άνοιξε τις πόρτες του και ο φετινός -παλιός γνώριμος από την απονομή του 2005- παρουσιαστής και κωμικός Chris Rock φόρεσε το σμόκιν του.Τα φετινά Όσκαρ έκρυβαν, όπως και κάθε χρόνο αρκετές εκπλήξεις και απουσίες, καθώς και μικρές αλλαγές. Αρχικά, ξαναήρθε στην επιφάνεια το hashtag #OscarsSoWhite για τον πολύ απλό λόγο ότι όλες οι υποψηφιότητες για ηθοποιούς, σκηνοθέτες ή παραγωγούς έχουν δοθεί σε λευκούς, λευκούς και λευκούς. Μάλιστα πολλοί καλλιτέχνες αφρικάνικης καταγωγής εξέφρασαν την δυσαρέσκεια τους και μιλήσαν για ρατσισμό εκ μέρους της ακαδημίας. Οι διοργανωτές του show έκαναν μια μικρή αλλαγή για το συνηθώς κουραστικό κομμάτι των βραβείων, την ανάγνωση της λίστας ευχαριστιών. Στα φετινά βραβεία, κάθε υποψήφιος κατέθεσε στην αρχή την δική του λίστα με τις ευχαριστίες του και αν τελικά ήταν αυτός που κέρδισε το Όσκαρ, τα ονόματα εμφανίστηκαν στο κάτω μέρος της τηλεοπτικής οθόνης, με αποτέλεσμα ο νικητής να είχε περισσότερο χρόνο να μιλήσει χωρίς βιασύνη και πίεση. Μία από τις πιο όμορφές στιγμές των φετινών Όσκαρ ήταν η παρουσίαση της Lady Gaga από τον Αμερικανό αντιπρόεδρο, η οποία τραγούδησε το τραγούδι «Till it happens to you» με σκοπό να ευαισθητοποιήσει το κοινό για τις σεξουαλικές επιθέσεις που γίνονται στις φοιτητικές κοινότητες των ΗΠΑ. Φυσικά, αδιαμφησβήτητος νικητής της χρονιάς ήταν o Μεξικανός σκηνοθέτης Inarritu, που σάρωσε με κάθε τρόπο τα φετινά βραβεία. Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως για κάθε ηττημένο υποψήφιο των βραβείων, υπήρχε μία σακούλα- δώρο, αξίας 200.000 $.

 

[3:40]  Στη σκηνή του Dolby Theatre, ο Κρις Ροκ με καυστικό χιούμορ μονολογεί για το ρατσισμο που αντιμετωπίζουν πολλοί μαύροι ηθοποιοί.

[3:48] Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου «Spotlight»

[3:52] Βραβείο Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου «The Big Short» Το βιβλίο στο οποίο στηρίζεται το σενάριο είναι το «The Big Short» του Μάικλ Λιούις.

[4:00] Ο Κρις Ροκ συνεχίζει να καυτιριάζει με ένα σατυρικό βίντεο την απουσία μαύρων ηθοποιών.

[4:02] Η Σάρα Σίλβερμαν παρουσιάζει το πρώτο υποψήφιο τραγούδι, το «Writing’s on the Wall» από το «Spectre» και μιλάει για τις κακές συνηθείες και τα γούστα του γνωστού γυναικά Mr. Bond.

alicia-vikander-the-danish-girl-oscars-2016

[4:12] Βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου στην Αλίσια Βικάντερ για το «The Danish Girl» που κέρδισε το πρώτο της Όσκαρ με την πρώτη της συμμετοχή.

[4:21] Βραβείο Όσκαρ Κοστουμιών στην Τζένι Μπεβάν για το «Mad Max: Fury Road»

[4:24] Βραβείο Οσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης στον Κόλιν Γκίμπσον και παλι στο «Mad Max: Fury Road»

[4:27] Τελικά ο Mad Max τα σάρωσε τα Όσκαρ με Βραβείο ‘Οσκαρ Μακιγιάζ και Κομμώσεων, ως το τρίτο του βραβείο φέτος και έπεται συνέχεια.

[4:38] Βραβείο Όσκαρ Φωτογραφίας στον Εμάνουελ Λουμπέσκι για το «The Revenant», που με την ισπανική του προφορά το αφιερώνει στον αγαπημένο του φίλου Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου.

[4:42] Το «Mad Max: Fury Road» συνεχίζει στο ίδιο μήκος κλίματος και κερδίζει το τέταρτο βραβείο του Όσκαρ, για το Μοντάζ στη Μάργκαρετ Σίξελ, γυναίκα του ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη της ταινίας Τζορτζ Μιλλερ.

mad-max-oscar-winner-2016

[4:49] 5ο Όσκαρ για το «Mad Max: Fury Road», για Μοντάζ και Μιξάζ Ηχου στους Μαρκ Μαντζίνι και Ντέιβιντ Γουάιτ

[4:53] Το Mad Max έφτασε στις 6 νίκες!

[4:59] Βραβείο Οσκαρ Ειδικών Οπτικών Εφέ στο «Ex Machina» στους Αντριου Γουάιτχερστ, Πολ Νόρις, Μαρκ Αρντινγκτον και Σάρα Μπένετ.

oscar-winner-short-film

[05:08] Βραβείο Οσκαρ Μικρού Μήκους Animation, «Bear Story» (Historia De Un Oso) στον Γκαμπριέλ Οσόριο και Πάτο Εσκάλα, και το χρυσό αγαλματίδιο ακουμπάει πρώτη φορά τα χέρια χιλιανής παραγωγής.

[05:12] Βραβείο Οσκαρ Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων στο «Τα Μυαλά που Κουβαλάς», που χαρίζει στην Pixar την 13η νίκη της.

[05:19] Ο The Weeknd τραγουδαει «Earned It», από το «Fifty Shades of Grey».

oscar-winner-2006-b-best-actor

[5:31] Βραβείο Οσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου στον Μαρκ Ράιλανς για το «Bridge of Spies», που δηλώνει πόσο ευτυχισμένος νιώθει με το επαγγελμά του.

A-Girl-in-the-River-oscar-2016

[5:40] Βραβείο Οσκαρ Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ «A Girl in the River: The Price of Forgiveness» της Σαρμίν Ομπέιντ-Τσινόι, που μας αφηγείται ιστορίες για τα εγκλήματα τιμής στο Πακιστάν.

[5:43] Βραβείο Οσκαρ Ντοκιμαντέρ στο «Amy» του Ασίφ Καπάντια.

poleodimos-greek-oscar-winner

[06:08] Βραβείο Οσκαρ Μικρού Μήκους Ταινίας, «Stutterer» των Μπέντζαμιν Κλίρι και Σερίνα Αρμιτατζ. Aνάμεσα στα άτομα που απαρτίζουν τη δημιουργική ομάδα της ταινίας βρίσκεται και ένας Έλληνας, o σκηνοθέτης, φωτογράφος και διευθυντής φωτογραφίας, Michael Paleodimos, ο οποίος άφησε την χώρα μας για να ακολούθησει το επάγγελμα που αγαπούσε. Ζει στο Λονδίνο και έχει ήδη στα σκαριά δύο ταινίες μικρού μήκους.

[06:10] Βραβείο Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας για της ούγγρικης παραγωγής ταινία «Ο Γιος του Σαούλ» του Λάζλο Νέμες.

morricone-ennio-oscar-2016

[06:20] Βραβείο Όσκαρ Μουσικής στον Ενιο Μορικόνε για το «Hateful Eight», και γίνεται ο γηραιότερος νικητής των Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής. Λέει τις ευχαριστίες του στα ιταλικά.

[06:28] Βραβείο Όσκαρ Τραγουδιού στο «Writing’s on the Wall », των Τζίμι Νέιπς και Σαμ Σμιθ για το «Spectre». O Σαμ Σμιθ αφιερώνει το βραβείο στην LGPT κοινότητα και αυτόπαρουσιάζεται ως ο πρωτός ανοιχτά γκέι βραβευμένος υποψήφιος.

the-revenant-oscar-2016

[06:38] Ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου κάνει παλι το θαύμα του και κερδίζει το Όσκαρ σκηνοθεσίας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με το «The Revenant».

[06:47] Βραβείο Οσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου στην Μπρι Λάρσον για το «Room», που ξεχώριζε με διαφορά για την ερμηνεία της φέτος.

Leonardo DiCaprio accepts the Oscar for Best Actor for the movie "The Revenant" at the 88th Academy Awards in Hollywood, California February 28, 2016. REUTERS/Mario Anzuoni - RTS8H1M

[06:54] Και όμως το κράτησε …   το Οσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για πρώτη φορά στα χέρια του Λεονάρντο ΝτιΚάπριο!

oscar-winner-spotlight-2016

[07:00] Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας στο «Spotlight»

Κάπως έτσι έκλεισε η φετινη απονομή των Oscar 2016, με το outsider «Mad Max: Fury Road» να μετράει 6 νίκες, τον Μεξικανό Ινιάριτου να δείχνει πως δεν χρειάζεται να είσαι Αμερικανός για να επιτύχεις στην Ακαδημία και με μια έντονη αίσθηση πως ήρθε η στιγμη η γενιά μας να αποτινάξει τις προκαταλήψεις που βασίζονται στο χρώμα του δέρματος. Και φυσικά ο Leonardo DiCaprio πήρε επιτέλους το Oscar.

Director Alejandro Inarritu (R) and actor Leonardo DiCaprio hold their Oscars after the end of the awards ceremony at the 88th Academy Awards in Hollywood, California February 28, 2016. REUTERS/Mario Anzuoni

Φεστιβάλ Βερολίνου 2016 – Χρυσή Άρκτος για την ταινία Φωτιά στη Θάλασσα
Η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Βερολίνου 2016, η Αμερικανίδα Μέριλ Στριπ, δήλωσε ότι οι κριτές συγκλονίστηκαν από το ντοκιμαντέρ Φωτιά στη Θάλασσα του Ιταλού ντοκιμαντερίστα Τζιανφράνκο Ρόσι

Τη Χρυσή Άρκτο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2016 κέρδισε η ταινία Φωτιά στη Θάλασσα (Fire At Sea) του Ιταλού ντοκιμαντερίστα Τζιανφράνκο Ρόσι, ο οποίος πριν τρία χρόνια είχε κερδίσει το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία με το παρόμοιας προσέγγισης Sacro GRA. Τώρα, στρέφοντας το φακό του στη μικροσκοπική Λαμπεντούζα, αναδεικνύει με αμεσότητα και ειλικρίνεια την ανθρωπογεωγραφία του νησιού – συμβόλου της σύγχρονης μεταναστευτικής οδύσσειας μιλώντας μας με τρόπο πολιτικό, συναισθηματικό και απόλυτα επίκαιρο.

Το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2016 απέσπασε η ταινία Θάνατος στο Σαράγεβο (Death In Sarajevo), μια ματιά στο σύγχρονο Σαράγεβο του Βοσνίου Ντάνις Τάνοβιτς ενώ το βραβείο Σκηνοθεσίας δόθηκε στην Γαλλίδα Μια Χάνσεν Λαβ για την ταινία L’ avenir με την Ιζαμπέλ Ιπέρ.

Η Δανή ηθοποιός Τρίνε Ντίρχολμ κέρδισε την Αργυρή Άρκτο γυναικείας ερμηνείας για την Kollektivet του Τόμας Βίντερμπεργκ, ενώ ο Τυνήσιος ηθοποιός Μαζίτ Μαστούρα βραβεύθηκε με την Αργυρή Άρκτο ανδρικής ερμηνείας για την ταινία Hedi του Μοχάμεντ Μπεν Ατια.

Φεστιβάλ Βερολίνου 2016 - Τα μεγάλα βραβεία
Το Φεστιβάλ Βερολίνου 2016 ήταν μια διοργάνωση με καθαρά πολιτικό χρώμα, γεγονός που σφράγισε και τις επιλογές των βραβείων

Το βραβείο σεναρίου δόθηκε στον Πολωνό Τόμας Βασιλέφσκι για την ταινία United States of Love του ιδίου, η Αργυρή Άρκτος καλλιτεχνικής συμβολής δόθηκε στη φωτογραφία της κινέζικης ταινίας Chang Jang Tu και τέλος η οκτάωρη ασπρόμαυρη ταινία Νανούρισμα για ένα πικρό μυστήριο πήρε το βραβείο Αλφρεντ Μπάουερ.

 

Αναλυτικά τα βραβεία του Φεστιβάλ Βερολίνου 2016

Διαγωνιστικό τμήμα

Χρυσή Άρκτος: Φωτιά στη Θάλασσα του Τζιανφράνκο Ρόσι

Βραβείο της Επιτροπής: Θάνατος στο Σαράγιεβο του Ντάνις Τάνοβιτς

Αργυρή Άρκτος (για ταινία που ανοίγει νέες κινηματογραφικές προοπτικές ): A Lullaby to the Sorrowful Mystery του Λαβ Ντίαζ

Σκηνοθεσία: Μία Χάνσεν – Λαβ (Το Μέλλον)

Καλύτερος Ηθοποιός: Μάιντ Μαστούρ (Hedi)

Καλύτερη Ηθοποιός: Τρίνε Ντίρχολμ (The Commune)

Σενάριο: Τόμας Βασιλέφσκι (United States of Love)

Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος – Διεύθυνση Φωτογραφίας: Τσανγκ Τζιάνγκ Του (Crosscurrent)

 

Μικρού Μήκους

Χρυσή Αρκτος: Batrachian’s Ballad της Λίονορ Τέλες

Αργυρή Αρκτος: A Man Returned του Μαχντί Φλαϊφέλ

 

Διεθνής Ένωση Κριτικών Κιν/φου (FIPRESCI)

Διαγωνιστικό: Θάνατος στο Σαράγιεβο

Πανόραμα: Aloys του Τομπίας Νέλε

Φόρουμ: The Revolution Won’t Be Televised της Ράμα Θιάου

 

Οικουμενική Επιτροπή

Διαγωνιστικό: Φωτιά στη Θάλασσα

Πανόραμα: Οι Πρώτοι, οι Τελευταίοι του Μπουλί Λανέρ

Φόρουμ: Barakah Meets Barakah του Μαχμούτ Σαμπάχ, Les Sauteurs των Αμπού Μπακάρ Σιντιμπέ, Εστεφάν Βάγκνερ, Μόριτζ Σίμπερτ

 

Teddy Award

Kater του Χεντλ Κλάους

Νιότη – Η καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία για το 2015
Θριάμβευσε η ταινία Νιότη του Πάολο Σορεντίνο στα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου στο Βερολίνο

 

Ο Πάολο Σορεντίνο με την ταινία Νιότη (Youth) ήταν ο μεγάλος νικητής της 28ης τελετής απονομής των Βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου για το 2015.

Τα βραβεία που κέρδισε η ταινία Νιότη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το σαββατοκύριακο η τελετή των 28ων Βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, αναδεικνύοντας τη μαγική, σπάνιας ομορφιάς ταινία Νιότη, νικήτρια στις βασικές κατηγορίες:

  • Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας
  • Καλύτερου Σκηνοθέτη (Πάολο Σορεντίνο)
  • και Καλύτερου Άνδρα Ηθοποιού (Μάικλ Κέιν)

Στην ετήσια τελετή απονομής που έγινε στο Βερολίνο, παραβρέθηκε ο Ιταλός σκηνοθέτης της ταινίας Νιότη, Πάολο Σορεντίνο, αλλά και ο 82χρονος, πλέον, πρωταγωνιστής της υπέροχης γλυκόπικρης κωμωδίας, Μάικλ Κέιν.

Νιότη – Η καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία για το 2015
Επιστρατεύοντας ένα εντυπωσιακό καστ, το ιταλικό ταμπεραμέντο του βραβευμένου σκηνοθέτη ενώνεται με την χολιγουντιανή λάμψη για να παραδώσει μία ακόμα εκθαμβωτική δημιουργία υψηλής αισθητικής

Παραλαμβάνοντας το βραβείο Σκηνοθεσίας, ο Σορεντίνο είπε ότι η ταινία Νιότη είναι «μια μικρή ταινία για την αντίληψη της ελευθερίας, μία θεματική πιο επίκαιρη από ποτέ στην Ευρώπη», ενώ ο Κέιν, ο οποίος τιμήθηκε και για το σύνολο της καριέρας του πέρα από το βραβείο για την ερμηνεία του στη Νιότη, δήλωσε από σκηνής: «Είχαν περάσει 50 χρόνια και δεν είχα κερδίσει βραβείο στην Ευρώπη. Και τώρα κέρδισα δύο σε μία βραδιά! Είναι τόσο περίεργο, γιατί συνήθως κάθομαι στο κοινό και χειροκροτώ κάποιον άλλο. Δεν μπορώ να σας πω τι σημαίνει αυτό το βραβείο για μένα». Ο Σορεντίνο, στην δεύτερη αγγλόφωνη ταινία του και μετά την τεράστια, βραβευμένη με Όσκαρ επιτυχία της «Τέλειας Ομορφιάς», συνθέτει μία ταινία-ύμνο σε όλες τις αντιθέσεις που χρωματίζουν την ζωή, γεμάτη χιούμορ, σοφία και εικαστική έμπνευση. Η ταινία προβάλλεται ήδη στους ελληνικούς κινηματογράφους από την Odeon.

 

Λίγα λόγια για την ταινία Νιότη

Ο Φρεντ και ο Μικ, δύο φίλοι που πλησιάζουν τα ογδόντα, είναι σε διακοπές σε ένα όμορφο και πολυτελές ξενοδοχείο στους πρόποδες των Άλπεων. Ο Φρεντ, διάσημος συνθέτης και μαέστρος, είναι πια συνταξιούχος και δεν έχει καμία πρόθεση να επιστρέψει στην σκηνή, παρά τις πιέσεις της βασίλισσας Ελισάβετ, η οποία τον παρακαλεί να διευθύνει μια τελευταία φορά το γνωστότερο έργο του. Ο σκηνοθέτης Μικ, από την άλλη, δουλεύει ακόμη και οραματίζεται τη νέα του ταινία, την οποία και ονειρεύεται ως το αποκορύφωμα της καριέρας του. Οι δύο παλιοί φίλοι ξέρουν ότι ο χρόνος τους είναι μετρημένος και αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν το μέλλον μαζί. Κοιτούν με περιέργεια και τρυφερότητα τις μπερδεμένες ζωές των παιδιών τους, τα κραυγαλέα νιάτα των σεναριογράφων που δουλεύουν με τον Μικ, και τις αξιοπερίεργες στιγμές των διαφόρων ενοίκων του ξενοδοχείου. Αντίθετα με εκείνους, κανείς δεν μοιάζει να ανησυχεί για τον χρόνο που περνά.

 

Δείτε το trailer της ταινίας Νιότη

 

Cannes film festival logo
Cannes film festival logo

Με αφορμή το 68ο Φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στις Κάννες, αυτή την περίοδο, από τις 13 ως τις 24 Μαΐου, κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν για να θυμηθούμε πως γεννήθηκε ο θεσμός και τα βραβεία του καθώς και ορισμένες από τις αξιόλογες ταινίες που προβλήθηκαν και βραβεύτηκαν στη διάρκεια των χρόνων, αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι τους στον κινηματογράφο.

Κάννες – Η ιστορία
Οι stars στις Cannes
Οι stars στις Cannes

«Το Φεστιβάλ είναι ένα ουδέτερο έδαφος, ένας μικρόκοσμος για το πως θα έμοιαζε ο κόσμος αν οι άνθρωποι μιλούσαν την ίδια γλώσσα και επικοινωνούσαν απευθείας ο ένας με τον άλλο». Δεν ξέρουμε κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα σήμερα η ιδέα που είχε ο Ζαν Κοκτό σχετικά με την καλλιτεχνική συνάντηση που πραγματοποιείται κάθε Μάιο.

Αυτό που σίγουρα προσπαθεί να καταφέρει ο θεσμός είναι «να ενθαρρύνει την εξέλιξη του κινηματογράφου σε όλες του τις μορφές και να προάγει ένα πνεύμα συνεργασίας ανάμεσα στις χώρες που παράγουν κινηματογράφο», όπως δηλώνει χαρακτηριστικά στην επίσημη ιστοσελίδα του φεστιβάλ ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, Τιερί Φρεμό.

Από το παρόν, όμως, ας μεταφερθούμε στο παρελθόν για να μάθουμε πως ξεκίνησαν όλα. Η γέννηση του φεστιβάλ προέκυψε ως μια κίνηση ανταγωνισμού. Ο υπουργός Παιδείας και Καλών Τεχνών της Γαλλίας, Ζαν Ζάι, ήθελε να θεσμοθετήσει ένα διεθνές πολιτιστικό γεγονός που θα ανταγωνιζόταν το κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας. Η πρώτη διοργάνωση είχε προγραμματιστεί να λάβει χώρα στις Κάννες, το 1939, με πρόεδρο τον Λουί Λυμιέρ. Τα σχέδια ναυάγησαν με την έκρηξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και τελικά, η πρώτη επίσημη έναρξη του φεστιβάλ έγινε στις 20 Ιανουαρίου του 1946, στο χώρο που στεγαζόταν το καζίνο των Καννών. Αρχικά, λάμβανε χώρα κάθε Σεπτέμβριο και από το 1952 κάθε Μάιο.Οι πρώτες διοργανώσεις ήταν ένα κοινωνικό γεγονός και κάθε ταινία που συμμετείχε κέρδιζε ένα τουλάχιστον βραβείο.

Από την δεκαετία του 1950 και έπειτα, το φεστιβάλ άρχισε να αποκτά διεθνή ακτινοβολία. Τα κόκκινα χαλιά του περπατούσαν διάσημοι κινηματογραφικοί αστέρες όπως ο Κάρι Γκραντ, η Ρόμι Σνάιντερ, ο Κερκ Ντάγκλας, η Γκρέις Κέλι, η Σοφία Λόρεν, ο Αλέν Ντελόν ενώ τα μέσα ενημέρωσης προσέρχονταν όλο και περισσότερο για να καλύψουν το γεγονός.

Από τότε μέχρι σήμερα, έχει περάσει καιρός. Οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ έχουν ως μεγάλο τους πλεονέκτημα την κοσμοπολίτικη Κρουαζέτ που τραβά πάνω της τα διεθνή φώτα της δημοσιότητας. Προσπαθούν να διατηρήσουν τη σύνδεση με το παρελθόν και τις διαχρονικές του αξίες όπως το πάθος για τον κινηματογράφο και την ανακάλυψη νέων ταλέντων ενώ κοιτούν προς το μέλλον με σκοπό την όλο και πιο άμεση δημιουργία και διανομή ταινιών.

Κάννες – Τα βραβεία και οι συμμετοχές
Ο Χρυσός φοίνικας
Ο Χρυσός φοίνικας

Από το 1939 ως το 1954, οι ταινίες που διαγωνίζονταν λάμβαναν το Μεγάλο Βραβείο (Grand Prix). H καθιέρωση του Χρυσού Φοίνικα έγινε από το 1955 και έπειτα και η πρώτη ταινία που το κέρδισε ήταν το «Μάρτυ» (“Marty”) του Ντέλμπερτ Μαν. Εκτός από την καλύτερη ταινία, υπάρχουν βραβεία για αντρικό και γυναικείο ρόλο, όπως επίσης και σκηνοθεσίας, σεναρίου και επιτροπής. Το 1978, καθιερώθηκε το βραβείο Χρυσή Κάμερα (Camera D’Or) που πηγαίνει στην καλύτερη ταινία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη.

Όσο για τις συμμετοχές, υπάρχει το Διαγωνιστικό Τμήμα, το τμήμα για ταινίες εκτός συναγωνισμού. το τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» (“Un certain regard”), το οποίο καθιερώθηκε το 1978 για τις ταινίες των νέων σκηνοθετών και το Cinéfondation για μικρού και μεσαίου μήκους ταινίες που γυρίζονται από κινηματογραφικές σχολές, το οποίο υπάρχει από το 1998. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι μέχρι το 1972, οι ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος επιλέγονταν από τη χώρα προέλευσής τους ενώ έπειτα, το φεστιβάλ άρχισε να επιλέγει το ίδιο τις ταινίες για να υπάρχει μεγαλύτερη ανεξαρτησία.

Τέλος, το 1962 καθιερώθηκε η Διεθνής Εβδομάδα των Κριτικών και το 1969 το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών.

Άγνωστες λεπτομέρειες για τις Κάννες
Κάννες το κόκκινο χαλί - εδώ η Kate Blancet
Κάννες το κόκκινο χαλί – εδώ η Kate Blancet

• Ο Χρυσός Φοίνικας δημιουργήθηκε για να τιμήσει του φοίνικες που υπάρχουν κατά μήκος της Κρουαζέτ.

• Η εξέγερση στην Γαλλία τον Μάη του ’68 δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη την διοργάνωση του φεστιβάλ, το οποίο σταμάτησε πέντε μέρες νωρίτερα από το κανονικό.

• Το 1997, όταν το φεστιβάλ γιόρταζε τα πενήντα του χρόνια, ο Ίνγκμαρ Μπέργκαν έλαβε το τιμητικό βραβείο “Palme Des Palmes” από όλους τους σκηνοθέτες που είχαν βραβευτεί μέχρι τότε με το Χρυσό Φοίνικα.

• Το 2013, έγινε κάτι πρωτοποριακό για τα δεδομένα του φεστιβάλ. Ο Χρυσός Φοίνικας δόθηκε ταυτόχρονα σε σκηνοθέτη και στις δυο πρωταγωνίστριες της ταινίας του. Οι νικητές ήταν ο Αμπντελατίφ Κεσίς και οι πρωταγωνίστριες του φιλμ «Η ζωή της Αντέλ/Μπλε, το Πιο Ζεστό Χρώμα», Αντέλ Εξαρχόπουλος και Λέα Σειντού.

Ταινίες που σημάδεψαν τις Κάννες
La dolce vita
La dolce vita

• La Dolce Vita (Γλυκιά Ζωή) του Φεντερίκο Φελίνι, με τους Μαρτσέλο Μαστογιάννι, Αννίτα Έκμπεργκ

Χρυσός Φοίνικας το 1960. Στιγμές από τη ζωή ενός δημοσιογράφου που αναλαμβάνει να ξεναγήσει μια διεθνή σταρ στην Ρώμη. Εμβληματική σκηνή: το νυκτερινό μπάνιο της Έκμπεργκ στην Φοντάνα Ντι Τρέβι.

• Viridiana του Λούις Μπουνιουέλ με τους Σιλβάνα Κορσίνι,Φερνάντο Ρέι

Χρυσός Φοίνικας το 1961. Η ιστορία της δόκιμης μοναχής Βιριδιάνα που επισκέπτεται τον θείο της, ο οποίος αποπειράται να της κάνει κακό. Το φιλμ προκάλεσε την οργή του Βατικανού και του καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία. Η σκηνή με την παρωδία του Μυστικού Δείπνου φαίνεται ότι σόκαρε τις χριστιανικές αρχές.

• Taxi Driver (Ο Ταξιτζής) του Μάρτιν Σκορσέζε με τους Ρόμπερτ ΝτεΝίρο, Τζόντι Φόστερ

Χρυσός Φοίνικας το 1976. Ένας βετεράνος του Βιετνάμ εργάζεται ως ταξιτζής και αποπειράται να σώσει μια δωδεκάχρονη πόρνη από τους προστάτες της. Για την ιστορία, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο φεστιβάλ εκείνη τη χρονιά ήταν ο Τένεσι Γουίλιαμς.

•Apocalypse Now (Αποκάλυψη Τώρα) του Φράνσις Φορντ Κόπολα, με τους Μάρτιν Σιν, Μάρλον Μπράντο

Χρυσός Φοίνικας το 1979. Η αναζήτηση του λοχαγού Γουίλαρντ για τον συνταγματάρχη Κουρτζ στα ενδότερα της ζούγκλας του Βιετνάμ. Όταν η ταινία παρουσιάστηκε στις Κάννες, δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί. Χαρακτηριστική η σκηνή της επίθεσης με τα ελικόπτερα υπό την μουσική του Βάγκνερ.

• Sex, Lies and Videotape (Σεξ, Ψέματα και Βιντεοταινίες) του Στίβεν Σόντερμπεργκ , με τους Τζέιμς Σπέιντερ, Άντι Μακ Ντάουελ

Χρυσός Φοίνικας το 1989. Μια ταινία για τις σχέσεις των φύλων που προώθησε τις ανεξάρτητες δημιουργίες.

• Piano (Μαθήματα Πιάνου) της Τζέιν Κάμπιον με τους Χόλι Χάντερ, Άννα Πάκουιν,

Χρυσός Φοίνικας το 1993. Η ιστορία μιας μουγκής Σκοτσέζας που ταξιδεύει με την κόρη της στη Νέα Ζηλανδία χωρίς να αποχωρισθεί το αγαπημένο της πιάνο. Πρώτη και τελευταία φορά που ο Χρυσός Φοίνικας πηγαίνει σε γυναίκα σκηνοθέτη.

• Pulp Fiction, του Κουέντιν Ταραντίνο με τους Τζον Τραβόλτα, Σάμουελ Τζάκσον

Χρυσός Φοίνικας το 1994. Οι παράλληλες ιστορίες γραφικών χαρακτήρων όπως δύο πληρωμένων δολοφόνων και της ναρκομανούς συζύγου ενός μαύρου γκάνγκστερ.

• Μια αιωνιότητα και μια μέρα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, με τους Μπρούνο Γκαντζ, Ιζαμπέλ Ρενό

Χρυσός Φοίνικας το 1998. Ένα ταξίδι μνήμης ενός συγγραφέα που πάσχει από ανίατη ασθένεια. Ο Μάρτιν Σκορσέζε, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, απένειμε ομόφωνα το βραβείο στον Αγγελόπουλο, τον μόνο μέχρι σήμερα Έλληνα σκηνοθέτη που έχει βραβευθεί στις Κάννες.

• The pianist (O Πιανίστας) του Ρομάν Πολάνσκι, με τους Έιντριεν Μπρόντι, Τόμας Κρέτσμαν

Χρυσός Φοίνικας το 2002. Η αληθινή ιστορία του Πολωνο-Εβραίου πιανίστα Βλαντισλάβ Σπίλμαν, ο οποίος κατάφερε να επιβιώσει στο γκέτο της Βαρσοβίας χάρη στη φήμη του ως μουσικού.

• Amour (Αγάπη) του Μίκαελ Χάνεκε με τους Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Εμανουέλ Ριβά

Χρυσός Φοίνικας το 2012. Η συγκινητική ιστορία ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που έρχεται αντιμέτωπο με το τέλος της κοινής του διαδρομής.

Το trailer του festival και τα Highlights

Βιβλιογραφία


festival-cannes

Το λογότυπο του φεστιβάλ

«…Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο, μπορεί να εξελιχθεί σ’ ένα μεγάλο, ετήσιο φεστιβάλ της Αθήνας, ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, μια γιορτή όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι». Με αυτά τα λόγια ξεκινούσε, το Σεπτέμβριο του 1995, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας , με την υποστήριξη του μοναδικού κινηματογραφικού περιοδικού στην Ελλάδα, του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ. Από τότε έχει εξελιχθεί, στο μεγαλύτερο κινηματογραφικό γεγονός της πόλης και σε ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ της Μεσογείου και των Βαλκανίων.

 

 

Η ιστορία


 Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας ιδρύθηκε από την αστική, μη-κερδοσκοπική Κινηματογραφική Εταιρεία Αθηνών. Κύριος στόχος του είναι να φωτίσει άγνωστες πτυχές του ποιοτικού ανεξάρτητου κινηματογράφου, τόσο του αμερικανικού, όσο του ευρωπαϊκού, αλλά και του παγκόσμιου, να αναδείξει τις καλύτερες ταινίες της σεζόν και να τις προτείνει στους θεατές και να αποτελέσει μια εκδήλωση-εισαγωγή σε κάθε νέα κινηματογραφική περίοδο, μιας και γίνεται κάθε Σεπτέμβριο.

 

Το κοινό του Φεστιβάλ


Σύμφωνα με μια έρευνα, οι ταινίες που προβάλλονται έχουν ένα κοινό περίπου 50.000 κινηματογραφόφιλων, οι οποίοι θέλουν να ενημερώνονται για όλες τις τάσεις του παγκόσμιου σινεμά και να βλέπουν πρώτοι τις μεγάλες ταινίες που πρόκειται να γίνουν επιτυχίες τους επόμενους μήνες.

Ειδικότερα, το κοινό του Φεστιβάλ είναι δυναμικό ενώ στατιστικά η σύστασή του είναι η εξής:το 42% ανήκει στην ηλικιακή ομάδα 17-24, το 55% στην ομάδα 25-44,το 64% είναι άνδρες και το 36% γυναίκες, το 67% έχει μόρφωση ανωτάτης ή ανωτέρας σχολής, το 6% είναι μόνιμοι κάτοικοι της περιφέρειας κι έρχονται στην Αθήνα για το Φεστιβάλ.

 

Τα τμήματα και τα βραβεία


 Κινηματογραφική αίθουσα στις Νύχτες ΠρεμιέραςΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ: Οι ταινίες που εντάσσονται στο Επίσημο Διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ επιλέγονται με αυστηρά και συγκεκριμένα κριτήρια. Κάθε ταινία πρέπει να αποτελεί είτε το σκηνοθετικό ντεμπούτο, είτε την δεύτερη, είτε την τρίτη δημιουργία του σκηνοθέτη ενώ θα πρέπει να είναι και πανελλήνια πρεμιέρα. Το συγκεκριμένο τμήμα φιλοδοξεί να αναδείξει όλα τα νέα ταλέντα που είναι στον δρόμο τους για να γίνουν οι πιο περιζήτητοι δημιουργοί του αύριο. Τα βραβεία που απονέμονται στο τμήμα αυτό είναι η Χρυσή Αθηνά, το βραβείο σκηνοθεσίας της Πόλης των Αθηνών και το Βραβείο Σεναρίου.

 

ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΜ / ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ: Το τμήμα αυτό είναι αρκετά δημοφιλές και ανέλαβε να ξεναγήσει το κοινό στα πιο ετερόκλητα μουσικά είδη, να συστήσει καλλιτέχνες και νέες μουσικές τάσεις, να αποτίσει φόρους τιμής σε αξέχαστες ή άγνωστες πτυχές της μουσικής ιστορίας. Στο τμήμα εντάσσονται τα καλύτερα ντοκιμαντέρ της χρονιάς, για να βραβευτεί το καλύτερο από μία Διεθνή Επιτροπή καλλιτεχνών που σχετίζονται με τον χώρο της μουσικής και του κινηματογράφου. Τα βραβεία που απονέμονται είναι η Χρυσή Αθήνα και το Βραβείο Κοινού.

 ΠΑΝΟΡΑΜΑ: Εδώ προβάλλονται οι σημαντικότερες ταινίες της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής παραγωγής, οι οποίες έχουν διακριθεί σε μεγάλα φεστιβάλ,αλλά και άγνωστες ανακαλύψεις. Τα θέματά τους είναι σύγχρονα, καταπιάνονται και αναλύουν μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, εξερευνούν νέους αφηγηματικούς δρόμους και πειραματίζονται αισθητικά.

 ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ / ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ: Ένα εντελώς νέο τμήμα είναι το επίσημο διαγωνιστικό τμήμα ελληνικών μικρού μήκους ταινιών. Ειδική κριτική επιτροπή απονέμει τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Β’ και Γ’ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Σεναρίου.

 ΜΟΥΣΙΚΗ & ΦΙΛΜ / ΕΚΤΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ: Πρόκειται για το παράλληλο τμήμα του αντίστοιχου Μουσική & Φιλμ με σκοπό να πλαισιώσει τις προβολές οι οποίες εξαιτίας του Επίσημου Κανονισμού, δεν μπορούσαν να ενταχθούν στο Διαγωνιστικό.

 ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: Αποτελείται από συναρπαστικές, παράδοξες, ιδιόρρυθμες και γοητευτικές εικόνες ενός πολυφωνικού κόσμου, εκπληκτικές ιστορίες της καθημερινότητας που θα ζήλευε και ο πιο προικισμένος σεναριογράφος, αποκαλυπτικές ματιές στη σημερινή πραγματικότητα.

 ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΑ ΟΡΙΑ: Τολμηρές σε θέματα και σύλληψη ταινίες, από δημιουργούς με ταλέντο και φαντασία. Ταινίες ακραίες, είτε σε θεματολογία είτε σε μορφή, πειραματικές ταινίες που ωθούν το σινεμά σε μια εξαντλητική εξερεύνηση των ορίων των μέσων του.

 «ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ»: Ένα από τα πιο διασκεδαστικά τμήματα του φεστιβάλ. Μια ανοιχτή πρόσκληση σε όλους τους ξενύχτηδες σινεφίλ, που υπόσχεται μια σειρά από γεμάτες σασπένς, μεταμεσονύχτιες, ποικίλες προβολές όπως τις τελευταίες ασιατικές ταινίες τρόμου, retro ανατριχίλες και μερικές αμφιλεγόμενες επιλογές από την Αμερική.

 ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ: Εδώ προβάλλονται οι πιο ενδιαφέρουσες μεγάλες ταινίες της χρονιάς που θα δούμε στις κινηματογραφικές αίθουσες την περίοδο που θα ακολουθήσει.

 ΜΙΚΡΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ: Οι καλύτερες ταινίες μικρού μήκους live action ή animation, είτε πρόκειται για τις πρώτες ταινίες νέων δημιουργών είτε για ταινίες δημιουργών που έχουν επιλέξει τη σύντομη διάρκεια ως εκφραστικό τους μέσο.

 ΕΙΔΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ: Το τμήμα αυτό αναδεικνύει άγνωστες πτυχές του κινηματογράφου, όπως άγνωστες μικρού μήκους ταινίες των μεγάλων σκηνοθετών Μάρτιν Σκορσέζε, Τζέιν Κάμπιον και Λαρς φον Τρίερ, κλασικές κωμωδίες των αδελφών Μαρξ που δεν είχαν προβληθεί ποτέ στην Ελλάδα, το έργο του Ιταλού μαέστρου του τρόμου, Ντάριο Αρτζέντο. Κάθε χρόνο, το κοινό γνωρίζει το έργο μεγάλων σκηνοθετών, των οποίων οι ταινίες θεωρούνται πλέον κλασικές και αποτελούν σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου, όπως είναι οι Γιασουτζίρο Όζου, Ζαν Κοκτό, Ζαν Βιγκό, όπως επίσης, γνωρίζει και ανερχόμενους σκηνοθέτες, όπως τους Τομ Τίκβερ, Βάλτερ Σάλες, Φατίχ Ακίν και Ντέιβιντ ΜακΚένζι.

 ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Απονέμεται στον καλύτερο Έλληνα σκηνοθέτη, του οποίου η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους είχε τουλάχιστον μία δημόσια προβολή με εισιτήριο σε κινηματογραφική αίθουσα ή κινηματογραφικό φεστιβάλ σε οποιοδήποτε σημείο της ελληνικής επικράτειας στους μήνες που μεσολάβησαν από το προηγούμενο φεστιβάλ.

 ΒΡΑΒΕΙΑ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ: Απονέμονται στους ηθοποιούς (άντρα ή γυναίκα) που ξεχώρισαν για τις ερμηνείες τους, συμμετέχοντας για πρώτη φορά σε οποιαδήποτε ελληνική ταινία μεγάλου μήκους που προβλήθηκε με εισιτήριο στο ίδιο διάστημα. Μια πολυμελής ανεξάρτητη κριτική επιτροπή από άτομα κύρους όλων των ειδικοτήτων επιλέγει και απονέμει αυτά τα βραβεία.

 

Κανονισμοί


Οι ταινίες που συμμετέχουν στο επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα, προέρχονται από όλες τις γωνιές του πλανήτη και ανήκουν σε διάφορα είδη, όπως μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ, πειραματικό σινεμά. Οφείλουν,  δε, να τηρούν ορισμένες προϋποθέσεις όπως να έχουν διάρκεια 60′ και άνω, να μην έχουν προβληθεί στο παρελθόν στην Ελλάδα, να έχουν ολοκληρωθεί το αργότερο 12 μήνες πριν την ημερομηνία διεξαγωγής του Φεστιβάλ, να μην έχουν συμμετάσχει  σε παλαιότερες διοργανώσεις του Φεστιβάλ.

Για το τμήμα Μουσική και Φιλμ ισχύουν παρόμοιοι όροι όπως να είναι  η ταινία ντοκιμαντέρ σχετικί με οποιοδήποτε είδος μουσικής, με διάρκεια όχι μικρότερη από 45′,  η Επιτροπή που θα κρίνει τις ταινίες θα είναι πενταμελής και θα αποτελείται από εξέχοντες μουσικούς καλλιτέχνες, πρόσωπα της μουσικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας, και γνωστούς δημοσιογράφους.

Επίσης, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας είναι αντίθετο με κάθε μορφή πειρατείας και λαμβάνει όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις για την προστασία των καλλιτεχνικών έργων. Τα υλικά των ταινιών που υποβάλλονται στο Φεστιβάλ τίθενται αποκλειστικά στη διάθεση των μελών του Τμήματος Προγραμματισμού, στον Υπεύθυνο Κίνησης Ταινιών και στο Τμήμα Υποτιτλισμού. Η αντιγραφή και ο δανεισμός δεν επιτρέπονται.

 

Χώροι, εισιτήρια και άλλες εκδηλώσεις


Μια προβολή στις Νύχτες ΠρεμιέραςΟι χώροι στους οποίους προβάλλονται οι ταινίες είναι κινηματογραφικές αίθουσες που βρίσκονται στο κέντρο της πόλης καθώς και η Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

Το φεστιβάλ θέλοντας να στηρίξει τους άμεσα πληγέντες της οικονομικής κρίσης προσφέρεις δωρεάν προσκλήσεις σε κατόχους καρτών ανεργίας.

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ, γίνονται και διάφορες παράλληλες εκδηλώσεις όπως εγκαίνια εκθέσεων, διαλέξεις και συζητήσεις. Πολλοί σκηνοθέτες αλλά και άλλα μέλη της βιομηχανίας και όχι μόνο είναι καλεσμένοι στις προβολές ενώ δεν λείπουν και τα πάρτι με αφορμή τις προβολές ορισμένων ταινιών ή άλλα γεγονότα πάντα σε σύνδεση με τον κινηματογράφο.

 

Προβολές που συζητήθηκαν


 2007: I’m Not There: Τα θυελλώδη έργα και ημέρες του Μπομπ Ντίλαν από τον δαιμόνιο Τοντ Χέινς. Από τον Ρίτσαρντ Γκιρ και τον Κρίστιαν Μπέιλ μέχρι τον Χιθ Λέτζερ και την Κέιτ Μπλάνσετ, οι ετερόκλητοι ηθοποιοί που επιλέγει ο Χέινς αντικατοπτρίζουν τις πολλαπλές μεταμορφώσεις ενός καλλιτέχνη-χαμαιλέοντα.

 Εξιλέωση (Atonement): Καλοκαίρι του 1935 στην αγγλική εξοχή, λίγο πριν ξεσπάσει η καταιγίδα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα δεκατριάχρονο κορίτσι με ασυνήθιστο ταλέντο στη λογοτεχνία θα γίνει μάρτυρας του απαγορευμένου πάθους της αδελφής της και θα σπρωχτεί στη προδοσία. Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ίαν ΜακΓιούαν, η ταινία του Τζο Ράιτ με τους Κίρα Νάιτλι  και Τζέιμς ΜακΑβόι σε μια άψογη ανάπλαση εποχής.

 Ο Ρατατούης (Ratatouille): Ο Ρεμί διαφέρει από τα υπόλοιπα ποντίκια και είναι περήφανος γι αυτό. Στόχος του είναι να γίνει σεφ σε μεγάλο παρισινό εστιατόριο. Μέσα από την φιλία του με τον Λινγκουίνι, καλοσυνάτο αλλά ατάλαντο μάγειρα, ο Ρεμί θα καταφέρει να εισχωρήσει στον κόσμο της υψηλής μαγειρικής, αλλά θα πρέπει να υπερνικήσει ένα βουνό από καινούργια εμπόδια. Η Pixar παραδίδει ένα φιλμ-γλύκισμα, ένα έργο τέχνης που αποτελεί την καλύτερη εκδοχή της «ταινίας για όλη την οικογένεια».

 2008: Vicky, Christina, Barcelona: Δύο νέες και όμορφες Αμερικανίδες, η Βίκι και η Κριστίνα, αποφασίζουν να περάσουν το καλοκαίρι τους κάτω από τον ήλιο της Βαρκελώνης. Σοβαρή και στα πρόθυρα του γάμου η πρώτη, σεξουαλικά απελευθερωμένη η δεύτερη, θα πιαστούν και οι δυο στον ιστό του Χουάν Αντόνιο, ενός αρρενωπού ζωγράφου που παραμένει υπερβολικά δεμένος με την πρώην σύζυγό του. Έχοντας ως μούσες για πρώτη φορά την Καταλανική πρωτεύουσα και τη Πενέλοπε Κρουζ και για τρίτη φορά τη Σκάρλετ Γιόχανσον, ο Γούντι Aλεν παίρνει ένα ερωτικό πολύγωνο και γράφει μερικές από τις πιο απολαυστικές στιχομυθίες του ακόμα και στα ισπανικά.

 2010: Τα παιδιά είναι εντάξει (The Kids Are All Right): Η Τζόνι και ο Λέιζερ βρίσκονται στο τέλος της εφηβείας και μεγαλώνουν στο σπίτι μαζί με την ασυνήθιστη οικογένειά τους: δύο μαμάδες που μοιράζονται το κρεβάτι και τις ζωές τους. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν τα δύο παιδιά αποφασίζουν να μάθουν την ταυτότητα του βιολογικού τους πατέρα και να τον βάλουν στην ζωή τους. Οι Ανέτ Μπένινγκ και Τζούλιαν Μουρ, ερμηνεύουν με εκπληκτική χημεία και γενναιότητα τις μεσήλικες λεσβίες, ζωντανεύοντας κάθε πτυχή της σχέσης τους με το απαραίτητο χιούμορ.

 2011: Ένας χωρισμός (Separation): Μετά από 14 χρόνια έγγαμου βίου, η Σιμίν και ο Ναντέρ θέλουν να χωρίσουν. Ζουν στην Τεχεράνη με την εντεκάχρονη κόρη τους και τον ηλικιωμένο πατέρα του Ναντέρ. Όταν μια μέρα η Σιμίν αποφασίζει να μεταναστεύσουν σε μία χώρα που δίνει περισσότερες ευκαιρίες στις γυναίκες, βρίσκεται αντιμέτωπη με τον Ναντέρ, που θέλει να μείνει στο Ιράν για να προσέχει τον πατέρα του. Το φιλμ του Ασγκάρ Φαραντί είναι το συγκλονιστικό πορτρέτο μιας θρυμματισμένης σχέσης, που ξετυλίγεται ταυτόχρονα ως ενδοσκόπηση στις πατριαρχικές και θρησκευτικές εξουσιαστικές δομές του σύγχρονου Ιράν.

 The Artist: O Τζορτζ Βάλενταϊν είναι ο μεγαλύτερος σταρ στο Χόλιγουντ της δεκαετίας του ’20. Ο ήχος εισβάλλει στο σινεμά και η βιομηχανία πλέον αναζητά και θελκτικές φωνές – έτσι ο Ζορζ παίρνει την κατιούσα. Η Πέπι Μίλερ από την άλλη, είναι μια γοητευτική και φρέσκια νεαρή, που από φαν και κομπάρσα αναδεικνύεται σε μεγάλη σταρ του ομιλούντος σινεμά. Η έλξη που νιώθουν ο ένας για τον άλλο είναι ακαταμάχητη, αλλά θα μπουν σε κάθε λογής περιπέτειες για να μπορέσουν να είναι μαζί. Μια υπέροχη βωβή κομεντί σε άσπρο-μαύρο, που, κλείνει το μάτι στην κινηματογραφική ιστορία, αποδεικνύοντας ότι η αληθινή κινηματογραφική μαγεία βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, μακριά από ειδικά εφέ και ψηφιακές φανφάρες.

 2012: Ψάχνοντας τον Βασιλιά της Σκόνης (Searching for Sugar Man): Το 1968, δύο γνωστοί Αμερικάνοι μουσικοί παραγωγοί ανακαλύπτουν τον Αμερικανο-μεξικάνο Σίξτο Ροντρίγκεζ, και μαγεύονται από τις φολκ καταβολές και τους προφητικούς του στίχους. Κυκλοφορούν μαζί του δύο άλμπουμ, αλλά αμφότερα αποτυγχάνουν εμπορικά με αποτέλεσμα ο Ροντρίγκεζ να χαθεί τελείως από το προσκήνιο. Σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη, στη Νότια Αφρική, ένα μπούτλεγκ του πρώτου του δίσκου περνάει από χέρι σε χέρι και, λόγω της ευρείας αναφοράς των στίχων στις φυλετικές και ταξικές διακρίσεις, γίνεται το σάουντρακ της επανάστασης των νεαρών Νοτιοαφρικάνων ενάντια στο απαρτχάιντ. Δεκαετίες αργότερα, δύο φανατικοί οπαδοί του Ροντρίγκεζ, αποφασίζουν να μην δώσουν σημασία στις φήμες που θέλουν τον μουσικό να έχει αυτοκτονήσει επί σκηνής και ξεκινούν την αναζήτησή του. Η καταγραφή ενός συναρπαστικού ταξιδιού από ήπειρο σε ήπειρο με συνοδοιπόρο τις υπέροχες μελωδίες του Σίξτο. Ενα ντοκιμαντέρ που κλείνει το μάτι στην μυθοπλασία, αποδεικνύοντας ότι η αληθινή ζωή ξεπερνά ακόμη και την πιο τρελή φαντασία.

 2013: Η ζωή της Αντέλ: Μία ιστορία αγάπης, ένα χρονικό ενηλικίωσης και ένα δοκίμιο πάνω στην ερωτική επιθυμία και τη σαρκική απόλαυση ταυτόχρονα. Η Αντέλ είναι μία τυπική μαθήτρια λυκείου μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει την καλλιτέχνιδα Έμα και η σεξουαλική της αφύπνιση μετατρέπεται σε αισθηματική και ερωτική αγωγή. Το αχόρταγο πάθος δομεί μια σχέση που μοιάζει από την αρχή καταδικασμένη, καθώς οι κοινωνικο-οικονομικές διαφορές υφέρπουν στο παρασκήνιο. Ο Αμπντελατίφ Κεσίς  στοχάζεται πάνω στη δύναμη του έρωτα, που δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά φυσικός.

 

 

 

Βιβλιογραφία


 www.aiff.gr