Ήρωες που άφησαν ιστορία...

Rocky Balboa cover-poster
Rocky Balboa

Μια φορά και έναν καιρό…

Μάλλον όχι… Στη Φιλαδέλφεια, ήταν μια φορά, ένας ταλαντούχος νεαρός πυγμάχος που λόγω της κακής ανατροφής του και των πολλών δυσκολιών που αντιμετώπιζε κατέληξε να γίνει μπράβος. Ο νεαρός αυτός προπονούταν σε ένα συνοικιακό γυμναστήριο που διατηρούσε ένας παλαίμαχος πυγμάχος. Εκεί δεν είχε περίοπτη θέση, καθώς στην ηλικία μεγάλωνε και προοπτικές δεν φαινόταν να έχει… Μια ημέρα λοιπόν, ο παγκόσμιος πρωταθλητής αποφασίζει να δώσει σε έναν άσημο την ευκαιρία στο όνειρο του τίτλου, ο άσημος αυτός πυγμάχος δίνει μια αξιοπρεπέστατη αλλά και αξιομνημόνευτη μάχη, που χάνει εν τέλει στα σημεία οριακά. Η συνέχεια είναι αντάξια του αμερικάνικου ονείρου… Κερδίζοντας τη δεύτερη μάχη τίτλου γίνεται αυτός ο παγκόσμιος πρωταθλητής και στη συνέχεια ακολουθεί μια λαμπρότατη καριέρα που θρύλο λαϊκό τον κάνει, μύθο του αθλήματος και πρότυπο του Αμερικάνου ήρωα.

Ο Rocky στο ρίνγκ με τον Σοβιετικό πρωταθλητή Drago
Ο Rocky Balboa την ώρα του αγώνα με τον πρωταθλητή της Σοβιετικής Ένωσης Drago
Ποιο είναι το όνομα αυτού;

Μα νομίζω πως ήδη όλοι καταλάβατε πως μιλώ για τον περιβόητο, τον ανυπέρβλητο, το σιδερένιο άλογο, τον Ιταλό επιβήτορα, Rocky Balboa! Τον διασημότερο ανάμεσα σε όλους τους κινηματογραφικούς μποξέρ και έναν πασίγνωστο ήρωα που άφησε ιστορία…

Ο Rocky, γόνος ιταλοαμερικάνικης οικογένειας ρωμαιοκαθολικών γεννημένων στις 26/4/1946 στην πόλη της αδελφικής αγάπης, τη Φιλαδέλφεια. Αγωνιζόταν στα πρώτα χρόνια της καριέρας του ως ερασιτέχνης και στη συνέχεια ως επαγγελματίας με πενιχρά, συμπληρωματικά εισοδήματα στο χαμηλότερο επίπεδο, διατηρώντας ένα μέτριο ρεκόρ και πληρώνοντας μετά τους αγώνες του ακόμη και για το ντους που θα έκανε. Όταν του δόθηκε η ευκαιρία στα πλαίσια ενός αγώνα, που προοριζόταν για διαφήμιση και φάρσα, να διεκδικήσει τον τίτλο αγωνίστηκε με τα χρώματα του high school, που πήγε μα ποτέ δεν κατάφερε να τελειώσει. Στον αγώνα αυτό το κέρδος του μπορεί να μην ήταν ο τίτλος, αλλά κατάφερε να ανακάμψει το ηθικό και να επανέλθουν οι ελπίδες του για μια σοβαρή καριέρα. Μα πολύ περισσότερο με τα χρήματα τα οποία κέρδισε κατάφερε να παντρευτεί την πολυαγαπημένη του Adrian, αδερφή του παιδικού, αλκοολικού και τσαμπουκά φίλου του, Poly.

Ο Rocky είναι ένας ήρωας που σημάδεψε τη δεκαετία του ’80 με τεράστιες εισπρακτικές επιτυχίες και έγινε ένας εκ των λαοφιλέστερων της μεγάλης οθόνης. Την πρώτη του εμφάνιση στα κινηματογραφικά ρίνγκ την έκανε το 1976 με την ταινία «Rocky: Τα χρυσά γάντια». Έπειτα ακολούθησαν σε διάστημα δεκατεσσάρων ετών άλλες τέσσερις συνέχειες και το 2006 ήρθε και η πέμπτη.

O Micky προπονητής του Rocky Balboa
O Micky προπονητής του Rocky Balboa

Αν είστε οπαδός του Rocky και σας πει κάποιος πως οι ταινίες αυτές πάσχουν από ποιότητα, μπορείτε να απαντήσετε τα εξής ακόλουθα ώστε τον αποστομώσετε:

  1. Καμία απολύτως ταινία του Rocky δεν γυρίστηκε σε διάστημα μικρότερο του ενός έτους, κάτι που σημαίνει πως σε αντίθεση με τις περισσότερες χολιγουντιανές παραγωγές που τα γυρίσματα τους διαρκούν από δύο έως πέντε μήνες, εδώ δεν έχουν γίνει σκηνοθετικά λάθη!
  2. Η σκηνοθεσία αλλά και το σενάριο του Σταλόνε για πρωτοεμφανιζόμενο κυριολεκτικά και μεταφορικά «σπάνε κόκαλα» και αυτός είναι ο λόγος όπου η αμερικάνικη ακαδημία εκτίμησε δεόντως ειδικά την πρώτη ταινία της σειράς. Αν και το όσκαρ της σκηνοθεσίας πήγε στον «διεκπεραιωτή» σκηνοθέτη John Avinchen που είχε επιβάλει το στούντιο στο Σταλόνε για να του επιτρέψει να πρωταγωνιστήσει στο δικό του σενάριο.
  3. Δεν βραβεύτηκε μόνο στα Oscar αλλά η πρώτη ταινία κέρδισε συνολικά 20 βραβεία διεθνώς και μέχρι σήμερα (!!!), ανάμεσα τους μάλιστα και την Χρυσή σφαίρα «Καλύτερης Δραματικής Ταινίας» και αμέτρητες υποψηφιότητες…
  4. Η σειρά των ταινιών απέφερε στα ταμεία 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια στα ταμεία μόνο από τα εισιτήρια, είναι μια από τις δέκα εμπορικότερες ταινίες σε DVD όλων των εποχών και μια από τις πέντε σε Blue – Ray.

    Rocky Balboa poster
    Ο Rocky Balboa σε αφίσα της πρώτης ταινίας
  5. Η σειρά εξακολουθεί να έχει διαχρονικές πρωτιές και διακρίσεις όπως:
  • Ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα και δημοφιλή soundtrack στην ιστορία του κινηματογράφου.
  • Την δημοφιλέστερη και πλέον αναγνωρίσιμη φιγούρα στην ιστορία του κινηματογράφου, που είναι ο Rocky σε στάση αναμονής πάνω στο ρινγκ με προτεταμένες τις γροθιές του.
  • Το επίσης δημοφιλέστερο πλάνο στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, που είναι η στιγμή που ο Rocky ανεβαίνει τα σκαλιά της εθνικής πινακοθήκης της Philadelphia και πανηγυρίζει με τα χέρια ψηλά υπό τον ήχο των Survivor στο “the eye of the tiger”. Όσπου αυτό έγινε και άγαλμα και κοσμεί τον προαυλιακό χώρο του μουσείου…
  1. Διότι από ένας κινηματογραφικός ήρωας μετετράπη σε κορυφαίο λαϊκό ήρωα και θρύλο των Η.Π.Α. για περισσότερα από είκοσι χρόνια. Ο Rocky Balboa είναι ίσως ο ορισμός του κινηματογραφικού ήρωα που άφησε ιστορία και του αξίζει σαφώς μια θέση στο πάνθεον μαζί με ήρωες όπως ο James Bond και ο Charlot…
  2. Επίσης διότι η σειρά περιέχει μια πληθώρα σκηνοθετικών τεχνικών με travelling, flash back, πολλά αξιόλογα gross plan και ένα σενάριο που σε συνδυασμό με το εξαιρετικό πάντοτε μοντάζ αλλά και την αξιόλογη φωτογραφία υποχρεώνει κάθε πολέμιο της να παραδεχτεί πως είναι μια αξιοσέβαστη, καλοπροσεγμένη και αξιόλογη ταινία.
Soundtrack from Rocky

IMDB

Το άρθρο γράφτηκε για το περιοδικό MONTAZ τον Μάιο του 2012

Ο Όρσον Γουέλς ως Τσαρλς Φόστερ Κέιν

Ο Όρσον Γουέλς ως Τσαρλς Φόστερ Κέιν

O Charles Foster Kane, o χαρακτήρας στην καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ, το αριστούργημα του 1941 «Πολίτης Κέιν», ξεχωρίζει για την πολυτάραχη ζωή του και την αμφιλεγόμενη προσωπικότητά του, ενώ η ερμηνεία του Orson Welles στον ομώνυμο ρόλο του χάρισε την υποψηφιότητα για το Oscar Α΄ Ανδρικού Ρόλου…

 

 

 

 

 

  

Η ζωή του


Ο μικρός Charles Kane με την οικογένειά τουΓεννήθηκε στην περιοχή Little Salem του Colorado, το 1862 ή το 1863. Η οικογένεια του ήταν φτωχή, ωστόσο, η τύχη της αλλάζει, μετά την απόκτηση ενός ορυχείου γεμάτο με χρυσό. Το 1871, η μητέρα του οκτάχρονου Charles τον βάζει υπό την προστασία ενός τραπεζίτη από τη Νέα Υόρκη, του Walter Parks Thatcher. Έτσι, το παιδί φεύγει από το σπίτι του και μεγαλώνει μέσα σε ένα περιβάλλον όπου δεν του λείπει τίποτα. Όταν ενηλικιώνεται, δεν είναι λίγες οι φορές που κατηγορεί τον Thatcher ότι τον απομάκρυνε από την οικογένειά του. Στην προσπάθειά του να λάβει ανώτερη μόρφωση, το μόνο που καταφέρνει είναι να αποβληθεί από τέσσερα μεγάλα πανεπιστήμια: το Harvard, το Yale, το Princeton και το Cornell.

Η επαγγελματική του σταδιοδρομία ξεκινά με μια εφημερίδα που ανήκει στον Thatcher, την New York Inquirer. Πιστεύει πως θα έχει πολύ πλάκα να διευθύνει μια εφημερίδα. Μάλιστα, η πρώτη σελίδα της εφημερίδας μετά την ανάληψή της διεύθυνσης από τον ίδιο, περιλαμβάνει τις αρχές που θα ακολουθήσει. Βέβαια, δεν μένει καθόλου πιστός σε αυτές τις αρχές. Επιμένει να χρησιμοποιεί δικά του χρήματα για την χρηματοδότηση της εφημερίδας, ακόμα και αν αυτό τον οδηγεί συχνά σε απώλεια τεράστιων ποσών. Εκτός από την Inquirer, η οποία κυκλοφορεί σε αρκετές μεγάλες πόλεις της Αμερικής, ο Kane ελέγχει δύο συνδικάτα εφημερίδων και ένα ραδιοφωνικό δίκτυο.

Κάνει ένα αποτυχημένο γάμο με την ανιψιά του Προέδρου των ΗΠΑ, Emily Monroe Norton. Παράλληλα, κατεβαίνει για Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης. Χάνει στις εκλογές αφού η παράνομη σχέση του με τη νεαρή τραγουδίστρια Susan Alexander βγαίνει στο φως της δημοσιότητας.

Παντρεύεται ξανά, αυτή τη φορά τη Susan Alexander και προσπαθεί να την προωθήσει ως μεγάλη τραγουδίστρια της όπερας. Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια για καριέρα, η Alexander κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, θέτοντας έτσι ένα τέλος στο μέλλον που είχε ονειρευτεί ο Kane για εκείνη. Το ζευγάρι μετακομίζει στο μέγαρο του Kane στην Φλόριντα, το φημισμένο Xanadu. Η Susan δεν αντέχει την μονότονη ζωή εκεί και τελικά αφήνει τον Kane. Εκείνη την εποχή, η παγκόσμια οικονομική ύφεση, χτυπά την αυτοκρατορία του Kane και τον αναγκάζει να την πουλήσει στο Thatcher.

Ο Kane αποφασίζει να αποτραβηχτεί στο Xanadu  και μένει εκεί, μόνος, μακριά από τη ζωή και τους φίλους του. Πεθαίνει λόγω προχωρημένης ηλικίας, το 1941.

 

Ο ρόλος


Ο Kane σε νεαρή ηλικίαΟ Orson Welles και οι συνεργάτες του επηρεάστηκαν από πολλές και διαφορετικές προσωπικότητες της εποχής για να δημιουργήσουν τον χαρακτήρα του Kane.

Την μεγαλύτερη επιρροή άσκησε ο μεγιστάνας των μέσων, William Randolph Hearst. Οι ομοιότητες με τον Kane είναι αρκετές: πολλοί από τους λόγους του Kane στην ταινία είναι ίδιοι με αντίστοιχους του Hearst ενώ ο Kane ξοδεύει αρκετά χρήματα για να αγοράζει πράγματα τα οποία δεν χρησιμοποιεί, όπως έκανε και ο Hearst.

Επίσης, ο βιομήχανος Samuel Insull, o οποίος γεννήθηκε σε φτωχή οικογένεια ενώ σε μεγάλη ηλικία παντρεύτηκε μια στάρλετ του Broadway και προσπάθησε να προωθήσει την καριέρα της, ήταν ακόμη μια «πηγή» πληροφοριών για τη ζωή του Kane. Παρόμοια γεγονότα συνέβησαν στη ζωή του επιχειρηματία Harold McCormick. Τέλος, ο Welles δανείστηκε για τον χαρακτήρα του το επώνυμο του φίλου του, ηθοποιού, Whitford Kane.

Ο συνεργάτης του Welles και ένας εκ των συγγραφέων του σεναρίου της ταινίας, ο Herman J. Mankiewicz χρησιμοποίησε τον ίδιο τον Welles ως έμπνευση για τον χαρακτήρα. Για παράδειγμα, τα λόγια του Kane στην ταινία για το πώς πρέπει να διευθύνεται μια εφημερίδα είναι τα ίδια που είπε ο Welles πάνω στο πως πρέπει να γυρίζεται μια ταινία. Επίσης, ο Mankiewicz ήταν πολύ συχνός επισκέπτης στο πολυτελές Hearst Castle του μεγιστάνα William Randolph Hearst, οπότε μπορούσε να συμπεριλάβει άνετα στιγμιότυπα από τη ζωή του στο σενάριο.

Βέβαια, ο Hearst δεν ενθουσιάστηκε καθόλου με τον τρόπο που παρουσιάζεται η ζωή του στην ταινία, γι’ αυτό θέλησε να εξαφανίσει το φιλμ και να καταστρέψει την καριέρα του Welles.

 

Ο χαρακτήρας


Ο Kane σε μεγαλύτερη ηλικίαΗ αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα για το ποιος πραγματικά ήταν ο «πολίτης» Kane. Τον γνωρίζουμε στο νεκρικό του κρεβάτι, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή. Ακολουθούν οι εντυπώσεις που είχαν για αυτόν τα διάφορα πρόσωπα που πέρασαν από τη ζωή του, οι φίλοι, οι σύζυγοι και οι συνεργάτες του. Έστω, όμως, και έτσι, αποσπασματικά, είναι σίγουρο ότι αποφασιστικό ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του Charles Kane αποτέλεσε η απομάκρυνση από το οικογενειακό περιβάλλον σε ηλικία οκτώ ετών. Ο Kane θα αναπτύξει μια επιθετικότητα προς τον κηδεμόνα του, τον Thatcher και θα τον κατηγορεί συνεχώς ότι του στέρησε την οικογένειά του. Αυτή η αγάπη που δεν βίωσε από τους οικείους του, έχει ως αποτέλεσμα να γίνει  ένας σκληρός άνθρωπος, ο οποίος οδηγεί τις σχέσεις του με τους ανθρώπους στην καταστροφή.

Η ανατροφή του σε ένα υπερβολικά πολυτελές περιβάλλον και τα πολλά χρήματα που διαθέτει έχουν ως αποτέλεσμα να μην γίνει ένα παραγωγικό μέλος της κοινωνίας. Είναι εκείνος που ελέγχει τα πάντα, είναι εκείνος που δεν ενδιαφέρεται για τις κοινωνικές νόρμες, αφού με τα χρήματά του έχει την δυνατότητα να πετυχαίνει πάντα ότι επιθυμεί.

 

Xanadu


Xanadu, το μέγαρο του KaneΤο μέγαρο του Charles Foster Kane πήρε το όνομά του από την αρχαία ομώνυμη πόλη, η οποία ήταν γνωστή για την μεγαλοπρέπειά της. Χτίστηκε στη Florida πάνω σε ιδιωτικό βουνό, ενώ το ποσό των χρημάτων, το οποίο δαπανήθηκε για την κατασκευή του, παραμένει άγνωστο. Το πολυτελές οίκημα είναι γεμάτο με κάθε λογής πράγματα, με πίνακες, αγάλματα ενώ περιλαμβάνει γήπεδο γκολφ, κανάλι με γόνδολες, έναν κανονικό ζωολογικό κήπο και ένα ενυδρείο. Περικλείεται από σιδερένιο φράχτη ενώ η είσοδος έχει το αρχικό του ιδιοκτήτη, το γράμμα “K”.

Αυτό το μέρος, παρά τα πολλά που έχει να προσφέρει στον Kane καταλήγει να γίνει μια φυλακή τόσο για τον ίδιο, όσο και για τους ανθρώπους που είναι κοντά του. Μετά το θάνατο του Kane, η ιδιοκτησία εγκαταλείπεται ενώ τα αντικείμενα βγαίνουν σε δημοπρασία.

Ο Kane απομακρύνεται από τη ζωή που έχτισε και καταλήγει σε ένα μέρος μακριά από όλους όσους τον κατακρίνουν για τις αποφάσεις του. Στο Xanadu, έχει την δυνατότητα να είναι αυτός ο «κύριος». Όλα τα υλικά αγαθά που γεμίζουν τα δωμάτια εκεί, προσπαθούν να γεμίσουν το δικό του κενό, το οποίο δημιουργήθηκε από την έλλειψη αγάπης και από την απομάκρυνση των ανθρώπων από τη ζωή του.

 

Rosebud


Το αγαπημένο έλκηθρο του μικρού Charles KaneΠοιο ήταν το νόημα πίσω από την τελευταία λέξη που είπε ο Kane, λίγο πριν φύγει από τη ζωή; Κρατώντας στα χέρια του μια γυάλινη μπάλα με ψεύτικο χιόνι, ψιθύρισε “Rosebud”. Η λέξη αναφέρεται στο έλκηθρο που είχε ο Kane ως παιδί και αναγκάστηκε να αποχωριστεί όταν έφυγε από την οικογένεια του. Το έλκηθρο καταλήγει στην πυρά, στο τέλος της ταινίας. Ο Herman J. Mankiewicz μετέφερε τις δικές του μνήμες στο σενάριο αφού ο ίδιος, ως παιδί, είχε ένα αγαπημένο ποδήλατο το οποίο κλάπηκε και δεν το αντικατέστησε ποτέ.

Άλλες πηγές επιχειρούν ξανά μια σύνδεση με τον William Randolph Hearst. Λέγεται πως “Rosebud” ήταν το παρατσούκλι που είχε δώσει στη μητέρα του Hearst ένας φίλος της οικογένειας.

 

  

 

Βιβλιογραφία 

 en.wikipedia. org
el.wikipedia.org
blogs.psychcentral.com

 

 

 

 

O Jacques Tati ως Monsieur Hulot

O Jacques Tati ως Monsieur HulotΤο alter ego που δημιούργησε ο Jacques Tati, την δεκαετία του ’50, μπορεί να αντλεί την έμπνευση του από κλασικούς κωμικούς, όπως ο Charlie Chaplin και ο Buster Keaton, ωστόσο, καταφέρνει να αναδείξει ένα νέο, μοντέρνο είδος κωμωδίας ενώ έχει επηρεάσει πολλούς μεταγενέστερους σκηνοθέτες και ηθοποιούς…

 

  

 

 

  

 

 

Jacques Tati


 Ο Jacques Tati ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και κωμικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Αν και προοριζόταν να συνεχίσει την επιχείρηση του Ρώσου πατέρα του, o οποίος ήταν συντηρητής έργων τέχνης, το ταλέντο του στη μίμηση τον οδήγησε σε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο. Πλέον, θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του σύγχρονου κινηματογράφου.

 

O ήρωας


Σκηνή από την ταινία «Οι διακοπές του κύριου Ιλό»Με τα λόγια του ίδιου του Tati: «Ο Hulot είναι σεληνιασμένος. Κάποιος με το κεφάλι του στο φεγγάρι. Ήθελα να παρουσιάσω με τον χαρακτήρα του κυρίου Hulot έναν άνθρωπο που μπορείς να τον συναντήσεις στον δρόμο, όχι ένα χαρακτήρα του music hall. Δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι αστείος». Σύμφωνα με τον δημιουργό του, ο Hulot είναι ένα συνονθύλευμα πολλών χαρακτήρων. Ένας αστός ανάμεσα σε τόσους άλλους.

Φορά μονίμως καπέλο και καμπαρντίνα, κρατά μια ομπρέλα ενώ στα χείλη του έχει μια πίπα. Το παντελόνι του φτάνει πάνω από τον αστράγαλο. Είναι μεσήλικας, εργένης, τζέντλεμαν και αδέξιος. Αν και η εμφάνιση του παραπέμπει σε κλόουν, ωστόσο είναι ακριβώς το αντίθετο, δεν κάνει τους άλλους να γελάνε, παρά στέκεται με σοβαρότητα στη μέση ενός γελοίου κόσμου. Χορεύει αντί να περπατά, μουρμουρίζει αντί να μιλά. Εμφανίζεται από το πουθενά και δεν γνωρίζουμε που καταλήγει, είναι ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν, με ένα αβέβαιο μέλλον. Μονίμως έκπληκτος, μονίμως χαμένος.

 Οι γρήγορες κινήσεις του δεν στοχεύουν στην παρακολούθηση των συμβάντων γύρω του παρά τονίζουν την αδυναμία του να επηρεάσει ή να επηρεαστεί από την πραγματικότητα. Η σιωπή του δείχνει την αδυναμία του να επικοινωνήσει, μια αδυναμία που πηγάζει από την ντροπή ή το φόβο του.

Τελικά, ο Monsieur Hulot είναι ο καθημερινός άνθρωπος, του οποίου η ορμή  ανακόπτεται από τα εμπόδια που συναντά στο δρόμο του.

 

Η κριτική της κοινωνίας


Σκηνή από την ταινία «Ο θείος μου»Ο Tati γύρισε συνολικά μόνο έξι μεγάλες ταινίες, σε τέσσερις από τις οποίες υποδύεται τον Monsieur Hulot. Ο ίδιος έλεγε για το έργο του: «Δεν διατυπώνω μηνύματα. Θέλω να εκφράσω αυτό που οδηγεί στη συμπίεση της προσωπικότητας και σε έναν ολοένα και πιο μηχανοποιημένο κόσμο.» Με τον δικό του «ελαφρύ» τρόπο σχολιάζει την αλλοτρίωση του ανθρώπου και της κοινωνίας.

Στην πρώτη ταινία που συστήνει τον χαρακτήρα του Monsieur Hulot στο κοινό, στο “Les vacances de Monsieur Hulot” (στα ελληνικά: Οι διακοπές του κύριου Ιλό) παρακολουθούμε τις αναγκαστικές αυγουστιάτικες διακοπές του ήρωα στη Βρετάνη. Στο υπόβαθρο ασκείται κριτική στην υψηλή κοινωνία, σε όλους αυτούς που δεν μπορούν να χαρούν το καλοκαίρι εξαιτίας των υποχρεώσεων τους.

Η επιτυχημένη δεύτερη ταινία με ήρωα τον Hulot, το “Mon Oncle” (O Θείος μου) του 1958 βρίσκει τον ήρωα, έναν άνθρωπο της παραδοσιακής εποχής, να προσπαθεί να ενταχθεί στις νέες συνθήκες. Αυτή τη φορά, η κριτική του Tati στρέφεται προς τον καταναλωτισμό και την αναπτυσσόμενη μοντερνιστική αρχιτεκτονική που ήταν συνηθισμένη στα προάστια του Παρισιού, στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Σχολιάζει, επίσης, την κοινωνία της αυτοματοποίησης και των παράλογων εφευρέσεων που παγιδεύουν τον άνθρωπο και τον γλωσσολογικό δομισμό που γνώριζε μεγάλη άνθηση εκείνη την εποχή.

Η τρίτη ταινία, το “Playtime” του 1967 δεν επικεντρώνεται καθαρά στο monsier Hulot, αλλά στους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Σε αυτή την περίπτωση, σε μια ομάδα Αμερικανών τουριστών, οι οποίοι μαζί με τον Hulot χάνονται στο Παρίσι του μέλλοντος, εκεί όπου όλα είναι σύγχρονα και δεν υπάρχει χώρος για αστεία. Σήμερα, η ταινία αυτή θεωρείται ως η καλύτερη του Tati αν και μνημονεύεται κυρίως για την σκηνοθεσία της και όχι για την κοινωνική κριτική που ασκεί. Μια ολόκληρη πόλη, που αργότερα, πήρε την ονομασία “Tativille” χτίστηκε για τις ανάγκες της ταινίας.

Η τέταρτη και τελευταία ταινία με τον διάσημο ήρωα, το “Trafic” (ελληνικά: Ο κύριος Ιλό στο χάος της κυκλοφορίας) του 1971 παρουσιάζει τον Hulot ως βιομηχανικό σχεδιαστή που δουλεύει για μια εταιρεία οχημάτων. Κατά τη διάρκεια μιας έκθεσης, τα πράγματα δεν πάνε όπως αναμένεται. Εδώ, επαναλαμβάνεται η  κριτική του Tati στην σύγχρονη κοινωνία, ενώ η αναφορά στο χάος της κυκλοφορίας δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο προφητική.

 

H αισθητική της κωμωδίας


Σκηνή από την ταινία «Playtime»Σε μια εποχή που η κωμωδία στην Γαλλία είχε τον Lui de Funes και τον Bourvil, ο Tati θέλησε να αλλάξει του όρους.  Καταρχήν, το στοιχείο που κυριαρχεί είναι η παντελής έλλειψη πρόζας. Η κωμωδία δεν πηγάζει από τους αστείους διαλόγους, αλλά από τα οπτικά gags, τα οποία δεν είναι, αλλά φαίνονται να συμβαίνουν εντελώς συμπτωματικά. Το χιούμορ έρχεται μέσα από την αντίθεση μεταξύ του Hulot με το περιβάλλον. Ως σκηνοθέτης, ο Tati συνεργάζεται με ερασιτέχνες ηθοποιούς και τους τοποθετεί στο ντεκόρ σαν μαριονέτες. Η μικρότητα του ανθρώπου τονίζεται μέσα από το στήσιμο ηθοποιών και αντικειμένων ώστε να μοιάζουν με μινιατούρες.

 

Επιρροές


Το σπίτι των Powerpuff Girls εμπνεύστηκε από την Villa ArpelΟ σκηνοθέτης David Lynch έχει επηρεαστεί από τον Tati και τον θεωρεί έναν σπουδαίο καλλιτέχνη. Θεωρεί αριστούργημα το “Mon Oncle”. Έχει αναφερθεί στα διαφορετικά επίπεδα στα οποία τοποθετείται η δράση στα έργα του Tati και στο πως ο θεατής δεν χάνει ποτέ τα επεισόδια αυτής της δράσης.

Ο Steven Spielberg τίμησε με τον τρόπο του την ταινία “Playtime”,στο φιλμ του 2004 “The Terminal”. Όπως ο Tati, o Spielberg γυρίζει σκηνές με μεγάλη διάρκεια, ενώ ο κεντρικός χαρακτήρας του φιλμ χρησιμοποιεί ότι υπάρχει διαθέσιμο στον κόσμο γύρω του για να γελάσει. Το τεράστιο σκηνικό, μέσα στο οποίο λαμβάνει χώρα η ταινία θυμίζει την τεράστια πόλη που χτίστηκε για την ταινία του Tati.

Ο Βρετανός κωμικός Rowan Atkinson βάσισε τον γνωστότερο χαρακτήρα του, τον Mr. Bean στον Monsieur Hulot. Όπως ο Hulot, έτσι και ο Mr. Bean μιλάει σπάνια ενώ οι συνηθισμένες καταστάσεις φαίνονται στα μάτια του «βουνό». Άλλοι ηθοποιοί που επηρεάστηκαν από την κωμωδία του Tati ήταν ο Jerry Lewis και ο Peter Sellers.

Το σπίτι στο οποίο μένουν οι χαρακτήρες στο κινούμενο σχέδιο “Powerpuff Girls” οφείλει την αρχιτεκτονική του στην Villa Arpel της ταινίας “Playtime”.

 

 

 

Βιβλιογραφία 


en. wikipedia. org

el. wikipedia. org

www. kathimerini.gr

www.tovima.gr

camerastyloonline.wordpress.com

cinephilia.gr

vallysdiary.blogspot.gr

 

 

Ο V στην ταινία "V for Vendetta"

Ο V στην ταινία "V for Vendetta"

Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο. O άνδρας με το τραυματικό παρελθόν που θέλει να ξεχάσει. Αυτός είναι ο V, ένας από τους πιο αινιγματικούς χαρακτήρες που πέρασαν ποτέ από την μεγάλη οθόνη. “Remember, remember, the 5th of November…”, προτρέπει, να μην ξεχάσουμε ποτέ την 5η Νοεμβρίου. Την ημέρα που θα πάρει επιτέλους την εκδίκησή του.

 

 

 

 

Ο V στο comic


Εξώφυλλο του κόμικ "V for Vendetta"

Ο V είναι ο κύριος χαρακτήρας στα δέκα τεύχη του comic “V for Vendetta” του Alan Moore, το οποίο κυκλοφόρησε από το 1982 ως το 1989 από την DC Comics, σε εικονογράφηση του David Lloyd. Η ιστορία η οποία διαδραματίζεται στο comic τοποθετείται χρονολογικά την δεκαετία του 1990, στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία έχει καταστραφεί από ένα πυρηνικό πόλεμο.

Ο V ως χαρακτήρας αποτελεί ένα αίνιγμα χωρίς λύση καθώς δεν μας αποκαλύπτεται ποτέ η ταυτότητά του. Το όνομά του προέρχεται από τον λατινικό αριθμό “V”, τον αριθμό του δωματίου στο οποίο κρατούνταν κατά τη διάρκεια ενός ιατρικού πειράματος της φασιστικής κυβέρνησης. Το πείραμα οδήγησε σε θάνατο τους υπόλοιπους συμμετέχοντες, όχι, όμως, τον ίδιο. Η αντίδραση του οργανισμού του ήταν τελείως διαφορετική και αξιοθαύμαστη αφού απέκτησε ισχυρή αντοχή και δύναμη.

Ο V εξελίσσεται σε αναρχικό επαναστάτη που φορά πάντοτε μια μάσκα του Guy Fawkes για να κρύψει το πρόσωπό του. Κύριος σκοπός του είναι να καταστρέψει την κυβέρνηση και να αφυπνίσει τον λαό, οδηγώντας τον στην επανάσταση. Είναι εξαιρετικά μορφωμένος, ενώ χρησιμοποιεί στην ομιλία του το μέτρο με το οποίο ο Shakespeare έγραφε τα έργα του, τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο

Παράλληλα, σώζει τη ζωή, μιας 16χρονης κοπέλας, της Evey, η οποία έχει χάσει τους γονείς της εξαιτίας της κυβέρνησης, και γίνεται ο προστάτης της.

 

στην ταινία


Το 2006, η Warner Bros. γύρισε την ομώνυμη ταινία που βασίστηκε στο comic, σε σκηνοθεσία του James McTeigue και παραγωγή των Andy και Larry Watchovski και Joel Silver.

Αρχικά, ο ρόλος του V είχε προσφερθεί στον James Purefoy, ωστόσο ο ηθοποιός αποχώρησε μετά από έξι εβδομάδες γυρισμάτων καθώς δεν μπορούσε να φορά την μάσκα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Τελικά,  υποδύθηκε τον επαναστάτη o Hugo Weaving.

 

Σύγκριση


 Φωτογραφία του V Στο φιλμ, ο χαρακτήρας του V διαφέρει σε αρκετά σημεία από αυτόν του comic.

Καταρχήν, στην ταινία, ο V παρουσιάζεται ως μαχητής της ελευθερίας, ο οποίος νοιάζεται για τις αθώες ζωές που χάνονται, ενώ στο comic, ως μια αδίστακτη αναρχική φυσιογνωμία, που θα σκότωνε όποιον έβρισκε εμπόδιο στο δρόμο του. Γενικότερα, οι δημιουργοί της ταινίας προσπάθησαν να δείξουν το ανθρώπινο πρόσωπο του κεντρικού χαρακτήρα, ενώ ο Moore δημιούργησε μια απάνθρωπη και ψυχρή φυσιογνωμία που σπάνια δείχνει τα συναισθήματά της.

Επίσης, στο φιλμ, ο χαρακτήρας έχει παραμορφωθεί από εγκαύματα, δεν θεωρείται άσχημος, όπως στο comic.

Στο comic, o V αλλάζει μάσκα και κοστούμι και βγάζει την μάσκα μία και μόνο φορά, αν και το πρόσωπο του δεν είναι ορατό από τους αναγνώστες, ενώ στην ταινία φορά τα ίδια ρούχα συνεχώς ενώ κανείς δεν βλέπει το πρόσωπό του.

Στην ταινία, παραλληλίζεται η ιστορία του πρωταγωνιστή με αυτή δύο άλλων δημοφιλών χαρακτήρων: του Edmond Dantes, του χαρακτήρα του βιβλίου «Ο Κόμης Μόντε Χρίστο» του Αλέξανδρου Δουμά και του Φαντάσματος από «Το Φάντασμα της Όπερας» του Γκαστόν Λερού. Και οι τρεις χαρακτήρες είχαν τραυματικό παρελθόν και επανέρχονται για να πάρουν εκδίκηση. Επιπλέον, ο V κρύβει το πρόσωπό του όπως το Φάντασμα.

Στην ταινία, ο V προσπαθεί να παρακινήσει τον λαό να επαναστατήσει ενάντια στην φασιστική κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά, στο comic, o V στηρίζεται μονάχα στην Evey η οποία θα συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε ο ίδιος, με την πεποίθηση ότι αν η ιδεολογία του μπορεί να αλλάξει ένα άνθρωπο, μπορεί να επηρεάσει  περισσότερους από έναν. ΄

Όσον αφορά το τέλος του χαρακτήρα, στο comic, ο V πεθαίνει μετά από πυροβολισμό, ενώ στην ταινία αφήνει την τελευταία του πνοή στα χέρια της Evey, μετά από μια μάχη στην οποία τραυματίστηκε θανάσιμα.

 

μάσκα του Guy Fawkes


H μάσκα του Guy FawkesΟ V έχει ως πρότυπο τον επαναστάτη Guy Fawkes. Ποιος, όμως, ήταν ο συγκεκριμένος άνδρας; Ο Guy Fawkes συμμετείχε στην Συνωμοσία της Πυρίτιδας ή αλλιώς Gunpowder Plot που θα γινόταν στην Αγγλία, στις 5 Νοεμβρίου του 1605. Η συνωμοσία περιελάμβανε την απόπειρα δολοφονίας του βασιλιά της Αγγλίας, της οικογένειάς του και μελών της αριστοκρατίας, με την ανατίναξη του Παλατιού του Γουέστμινστερ, που στέγαζε το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Το σχέδιο ξεσκεπάστηκε πριν την ολοκλήρωση του. Ο Guy Fawkes και οι συνεργάτες του πέρασαν από ανακρίσεις με βασανιστήρια και μετά καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν για προδοσία και απόπειρα δολοφονίας.

Δεν θα μπορούσε να μην ταυτίζεται ο V με τον Guy Fawkes καθώς σχεδιάζει και ο ίδιος να ανατινάξει το Κοινοβούλιο στις 5 Νοεμβρίου. Μάλιστα, ο V αντιγράφει όλη την ενδυμασία που φορά ο Fawkes σε αποτυπώσεις τις εποχής εκείνης. Το κοστούμι του αποτελείται από μια περούκα με μαύρα μαλλιά και μια ενδυμασία σε μαύρο χρώμα που περιλαμβάνει καπέλο, κάπα, μπότες, ρούχα και γάντια. Η μάσκα, η οποία εμφανίστηκε αρχικά στο comic και μετά στην ταινία αποτυπώνει το πρόσωπο του Fawkes με μεγάλο χαμόγελο, κόκκινα μάγουλα, μουστάκι και μούσι.

Η λειτουργία της μάσκας έχει πρακτικό και συμβολικό χαρακτήρα. Την φορά για να κρύψει τα σημάδια στο πρόσωπό του, αλλά και να αποκρύψει την ταυτότητά του. Έτσι, ξεφεύγει από την ανθρώπινη υπόσταση του και γίνεται περισσότερο η «ιδέα» της επανάστασης, μια ιδέα την οποία υποστηρίζει με πάθος.

 

Επιρροές


Μέλη των Anonymous με μάσκες Guy FawkesΠολλές είναι οι περιπτώσεις κατά τις οποίες έχει χρησιμοποιηθεί δημόσια η μάσκα του Guy Fawkes, μετά την κυκλοφορία της ταινίας. Η μάσκα έχει γίνει πλέον ένα σύγχρονο σύμβολο επανάστασης, ενάντια στην καταπίεση οποιασδήποτε μορφής. Το 2008, μέλη της ομάδας Anonymous, η οποία αποτελείται από hackers και ακτιβιστές, φόρεσαν τη μάσκα σε δημόσια διαδήλωση, όταν καταφέρθηκαν εναντίον της Εκκλησίας της Σαϊεντολογίας. Το ίδιο έγινε και το 2011 με τους υποστηρικτές του κινήματος “Occupy Wall Street”. Στην Ταϊλάνδη, το καλοκαίρι του 2013, άνθρωποι που διαδήλωναν ενάντια στην κυβέρνηση φόρεσαν τη συγκεκριμένη μάσκα ενώ το πρόσωπο του Guy Fawkes έπαιξε τον δικό του ρόλο στις διαδηλώσεις για την Αραβική Άνοιξη, πάλι το 2011.

 

 

 

 

Βιβλιογραφία 


en.wikipedia.org

el.wikipedia. org
www.ign.com
thatwasnotinthebook.com
theweek.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Φωτογραφία του Ντον Βίτο Κορλεόνε

Φωτογραφία του Ντον Βίτο Κορλεόνε

Ο ισχυρός πατριάρχης της ιταλικής Μαφίας, ο παραδειγματικός οικογενειάρχης μιας πολυμελούς φαμίλιας. Με την ίδια άνεση μπορεί να είναι ένας βίαιος και αδίστακτος εγκληματίας που σκορπά το φόβο και ένας στοργικός πατέρας και σύζυγος που χαρίζει αγάπη. Είναι μια φιγούρα που ξεχωρίζει ανάμεσα στα μέλη των υπόλοιπων οικογενειών που απαρτίζουν τη μαφία λόγω της σοφίας και της εξυπνάδας που του χάρισαν τα χρόνια και οι εμπειρίες και της ευφράδειας του λόγου που διαθέτει. Πριν καταλήξει στη βία, ο Don ρίχνει τα επιχειρήματα στο τραπέζι με σκοπό να πείσει ακόμα και τους χειρότερους εχθρούς του. 

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που καταφεύγουν στη δύναμη και τις γνωριμίες του για να λύσουν τα προβλήματα τους, όταν όλες οι άλλες λογικές μέθοδοι για την επίλυση τους έχουν αποτύχει. Ο Don δεν ζητά από τους φίλους του υπέρογκα ανταλλάγματα για τις χάρες που κάνει. Αυτό που ζητά είναι να μην ξεχνούν και να τον τιμούν αποκαλώντας τον «Νονό».

 

Σύντομη βιογραφία


Γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Σικελίας, το Corleone, στις 7 Δεκεμβρίου του 1891, με το όνομα Vito Andolini. Η σχέση του με τη μαφία ξεκίνησε από μικρή ηλικία, όταν το αδίστακτο χέρι της σκότωσε τον πατέρα του, Antonio Andolini και λίγο αργότερα τον αδελφό του, Paolo.  Οι άντρες της μαφίας ήθελαν να σκοτώσουν και τον Vito, ώστε, να μην πάρει εκδίκηση για τους δύο προηγούμενους θανάτους. Η μητέρα του αγοριού ήταν αυτή που ουσιαστικά του έσωσε τη ζωή και του έδωσε ανεπίσημα το «εισιτήριο» για το μακρινό ταξίδι στην Αμερική, ώστε να αρχίσει μια καινούρια ζωή. Στο σταθμό υποδοχής των μεταναστών, στο Ellis Island, οι υπάλληλοι έγραψαν για πρώτη φορά στα χαρτιά τους το όνομα Vito Corleone, όταν είδαν ένα σημείωμα στα ρούχα του αγοριού που ανέγραφε «Vito Andolini από το Corleone».

Μεγαλώνοντας στο αμερικανικό έδαφος, ο Vito προσπάθησε να ξεκινήσει μια ήσυχη ζωή, ωστόσο η ενασχόληση με τη μαφία ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη. Το 1914, παντρεύτηκε την Carmela και απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον Santino (Sonny) , τον Frederico (Freddo), τον Michael και την Constanzia (Connie).

 

Το βιβλίο


 

Το 1969, ο συγγραφέας Mario Puzo έγραψε το βιβλίο με τίτλο «Ο Νονός», στο οποίο αφηγείται την ιστορία της σιτσιλιάνικης οικογένειας των Corleone, η οποία κατείχε ηγετικό ρόλο στη μαφία της  Νέας Υόρκης. Εκεί εμφανίζεται για πρώτη φορά ο χαρακτήρας του DonVito Corleone. Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, τα χάρτινα πρόσωπα απέκτησαν μορφή μέσα από την ομώνυμη ταινία που σκηνοθέτησε ο Francis Ford Coppola.

 

Ο Marlon Brando και ο ρόλος


 

Δεύτερη φωτογραφία του Ντον Βίτο ΚορλεόνεΟ χαρισματικός ηθοποιός Marlon Brando ήταν αυτός που ενσάρκωσε τον Don στη μεγάλη οθόνη. Παρά το τεράστιο υποκριτικό του ταλέντο δεν ήταν η πρώτη επιλογή για τον ρόλο από το στούντιο της Paramount που είχε αναλάβει την ταινία, μιας και υπήρχαν διάφορες φήμες που συνόδευαν το όνομά του. Οι ηθοποιοί Orson Welles, Antony Quinn  και Lawrence Olivier ήταν μεταξύ αυτών που είχαν προταθεί για το ρόλο, ενώ οι Burt Lancaster και Frank Sinatra επιθυμούσαν να υποδυθούν τον ισχυρό άντρα.

Τόσο, όμως,ο σκηνοθέτης της ταινίας, όσο και ο συγγραφέας του βιβλίου ήταν πεπεισμένοι ότι ο Brando ήταν η πιο κατάλληλη επιλογή για τον ρόλο, αφού είχε την ικανότητα να μαγνητίζει τα πλήθη με τον τρόπο της ερμηνείας του. Χρειάστηκε ο ηθοποιός να περάσει από οντισιόν για πρώτη φορά στην καριέρα του, για να πείσει τους υπεύθυνους του στούντιο να τον αποδεχτούν. Εκεί, κάνοντας μόνος του το μακιγιάζ για τον χαρακτήρα του, έβαλε βαμβακερό μαλλί στα μάγουλά του (εσωτερικά), αφού ήθελε ο Don να μοιάζει με «μπουλντόγκ».

 

Ατάκες και σκηνές που άφησαν εποχή


 

-“I’m gonna make him an offer he can’t refuse”.

Η φράση αυτή, την οποία απευθύνει ο Don στον Johnny Fontana στην αρχή της ταινίας, ψηφίστηκε ως η δεύτερη καλύτερη ατάκα στις 100 καλύτερες του κινηματογράφου ενώ έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη κουλτούρα.

-“A man who doesn’t spend time with his family can never be a real man”.

Στην ίδια σκηνή, ο Don τονίζει τη σημασία που θα πρέπει να έχει η οικογένεια στην ζωή ενός πραγματικού άντρα.

-Μια καθαρά οικογενειακή στιγμή. Πατέρας και γιος μιλάνε για την οικογένεια και για τις «δουλειές», ενώ προετοιμάζεται η «καρέκλα» του Michael Corleone στην κορυφή της φαμίλιας.

 

 

-Η υποκριτική του Brando φτάνει στο απόγειο της στις σκηνές που ο Don μαθαίνει για το θάνατο του γιου του, Sonny, και αργότερα πηγαίνει στο νεκροτομείο να τον δει.

 

 

 

Ο Don θα μπορούσε να έχει σκοτωθεί από τους άπειρους εχθρούς του. Ωστόσο, ο θάνατος του δεν έγινε κάτω από τέτοιες συνθήκες. Τον πρόδωσε η καρδιά του στον κήπο του σπιτιού του, μια ηλιόλουστη μέρα ενώ έπαιζε με τον εγγονό του, Anthony.

 

 

Πίσω από τις κάμερες


 

Ο Ντον Βίτο Κορλεόνε και μια γάτα -Πολλοί ήταν οι αληθινοί μαφιόζοι που επηρέασαν τη δημιουργία του χαρακτήρα του Vito. Την μεγαλύτερη επιρροή άσκησε ο Ιταλοαμερικανός περιβόητος μαφιόζος Frank Costello. Μάλιστα, ο Brando πήρε την έμπνευση για τη χροιά της φωνής του χαρακτήρα του ακούγοντας την ηχογραφημένη φωνή του Costello.

-Ο Brando για να μεταμορφωθεί σε Vito Corleone έπρεπε να περνά κάθε φορά αρκετή ώρα στην καρέκλα του μακιγιάζ και αυτό γιατί ήταν 46 ετών ενώ ο χαρακτήρας του ήταν αρκετά χρόνια μεγαλύτερος.

-Η γάτα που κρατά ο Don στα χέρια του στην αρχή της ταινίας, όταν κάθεται στο γραφείο του σπιτιού του ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη ο γάμος της κόρης του δεν ήταν μέρος του σεναρίου. Ο Coppola την είδε που τριγυρνούσε στο στούντιο και χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις την έβαλε στα χέρια του Brando.

-Ακόμα και αν δεν εμφανίζεται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο Brando έλαβε για την ερμηνεία του το δεύτερο Oscar της καριέρας του. Στην τελετή απονομής, δεν εμφανίστηκε ο ίδιος, αλλά η ινδιάνα ηθοποιός Sacheen Littlefeather. Με τον τρόπο αυτό,  ο ηθοποιός έδειξε τη δυσαρέσκεια του για την κακομεταχείριση των αυτόχθονων Ινδιάνων στην Αμερική.

 

Η συνέχεια…


 

Μετά τον θάνατο του Don, ο γιος του, Michael, αναλαμβάνει τα ηνία της αυτοκρατορίας του. Ο ιδεαλιστής Michael αλλάζει με το που έρχεται σε επαφή με την εξουσία. Μαζί με αυτόν, αλλάζει και η σχέση με την οικογένεια του, τη σύζυγο και τα αδέλφια του. Η ιστορία του Michael, τον οποίο υποδύθηκε ο Al Pacino, είναι ένα ξεχωριστό και πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο στην τριλογία του «Νονού», που δείχνει πως ένας άνθρωπος παλεύει με τις δυνάμεις του καλού και του κακού που υπάρχουν μέσα του για να πάρει τις πιο σωστές αποφάσεις.

 

Βιβλιογραφία

en.wikipedia.org

godfather.wikia.com

www.imdb.com

 

 

horror photo

 horror photoΗ υπέρτατη ευχαρίστηση πολλών moviegoers συνδέεται με την ενεργοποίηση του φόβου, του πόνου και της απόλαυσης μαζί. Ο συνδυασμός αυτός υπάρχει ή καλύτερα κυριαρχεί στις ταινίες τρόμου. Όμως, όλος ο γκροτέσκος κόσμος δεν μπορεί να συγκριθεί με τους πρίγκιπες της κινηματογραφικής απόκοσμης σκηνής. Με σειρά δυνατοτήτων, κανείς δεν  θα μπορούσε να ξεπεράσει τον άλλον αφού ο πόνος και τα μακρόσυρτα  ουρλιαχτά είναι ο τομέας της αυθεντίας τους. Οι τρεις προικισμένοι δολοφόνοι οδήγησαν σε τρεις σειρές ταινιών οι οποίες ανέθρεψαν ολόκληρες γενιές δίνοντας γερές δόσεις τρόμου. Φυσικά, το στυλ είναι αυτό που διαχωρίζει τον παιδεραστή δολοφόνο Freddy Krueger από τον εκλεπτυσμένο ανθρωποφάγο Hannibal Lecter και τον απόλυτο σκοτεινό άρχοντα Pinhead. Ας εμβαθύνουμε, λοιπόν,  όλοι μαζί στο απολαυστικό σύμπαν των σκοτεινών ηδονιστών.

lecter photo

Ξεκινώντας με τον κοντινότερο στην ανθρώπινη ανατομία ο Hannibal Lecter δίδαξε στον άνθρωπο την ευχαρίστηση που γεννά η καταβρόχθιση ενός εγκεφάλου. Βέβαια , η τόσο κλασάτη και αναπάντεχη συνήθεια του να προσδίδει μια κάποια σοβαρότητα στην ιεροτελεστία του κανιβαλισμού αφήνει άφωνους τους κοινούς θνητούς αλλά μάλλον εξιτάρει τους λάτρεις του παράξενου και του εξωπραγματικού. Τα θύματα του Lecter μπορεί να μην ζήσουν αλλά θα έχουν υπάρξει το γεύμα του πιο ατμοσφαιρικού και ιδιαίτερου εγκληματία στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο θανατηφόρος τόνος της φωνής και το διαπεραστικό ανατριχιαστικό βλέμμα του Anthony Hopkins έχτισαν μια persona που όμοια της δεν έχει γνωρίσει ο σύγχρονος κινηματογράφος. Οι ικανότητες του Lecter έχουν αναπτυχθεί και οι αισθήσεις του έχουν οξυνθεί αφού εκτός από κανίβαλος είναι και ένας έμπειρος ψυχίατρος. «Η Σιωπή των Αμνών» όχι μόνο δημιούργησε μια καινούργια αίσθηση φόβου και την συνέδεσε με την γαστρονομία αλλά οδήγησε το κοινό σε νέα  ανεξερεύνητα μονοπάτια του ανθρώπινου υποσυνειδήτου. 

 pinhead photoΑπό την άλλη πλευρά, ο Pinhead ,κατά κόσμον Douglas William Bradley , είναι ο λιγότερο πραγματικός χαρακτήρας λόγω της  ιδιαίτερης εμφάνισης τουΦορώντας ένα μαύρο σύνολο αποτελούμενο από μια μακριά καμπαρντίνα με καρφιά και φυσικά έχοντας την επιδερμίδα ενός ετοιμοθάνατου αποπνέει  την κατάλληλη αίσθηση για τη δουλεία που έχει αναλάβει να φέρει εις  πέρας. Οι εξωπραγματικές δυνάμεις του έδωσαν νέο ορισμό στην έννοια του σαδισμού και των βασανιστηρίων. Ο σκοτεινός πρίγκιπας του πόνου και ο αρχηγός των Cenobites είναι ο ενορχηστρωτής μιας σειράς επίπονων και κατά βάση σουρεαλιστικών βασανιστηρίων που διευρύνει τα όρια μεταξύ πόνου και ευχαρίστησης. Ο Pinhead  όντας ένα πλάσμα ανθρωπόμορφο αλλά έχοντας αντί για μαλλιά αμέτρητες καρφίτσες εμπνέει ένα απερίγραπτο αίσθημα σκοτεινού και πρωτόγονου φόβου. Άλλωστε η εξειδίκευση του είναι η πρόκληση ανυπέρβλητου πόνου με στόχο την υπέρτατη απόλαυση μέσω της εκτίμησης των πιο βασικών ενστίκτων του ανθρώπου. Η φύλαξη των πυλών της κολάσεως είναι η δουλεία του και το εισιτήριο που οδηγεί σε αυτήν είναι ένας Lemarchand κύβος. Το βραβείο των τολμηρών καταραμένων είναι ένα ατελείωτο βασανιστήριο γεμάτο αλυσίδες και απειλητικούς γάντζους που σκίζουν την σάρκα τους στην αιωνιότητα. Το αυτάρεσκο χαμόγελο στο πρόσωπο του προδιαθέτει  τα θύματα του για ένα ταξίδι γεμάτο αρρωστημένα παιχνίδια και αέναα σαδιστικά βασανιστήρια.

Freddy Krueger photoΤρίτος μα όχι καταϊδρωμένος έρχεται ο Freddy Krueger ενσαρκωμένος από τον Robert Barton Englund. «Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες» προσέφερε στο φιλοθεάμον κοινό ένα καινούργιο λόγο να μένει ξάγρυπνος τις νύχτες. Μπορεί να μην είναι όσο εκλεπτυσμένος όσο ο Hannibal ή τόσο δεσποτικός όσο ο Pinhead, αλλά είναι η προσωποποίηση του πιο τρομακτικού εφιάλτη. Ένας δολοφόνος και βιαστής παιδιών που καίγεται στη πυρά και αναγεννιέται  ως η απόλυτη απειλή για τα πιο προσωπικά όνειρα μας , προκαλεί  ανατριχίλα στη σπονδυλική στήλη των περισσοτέρων. Κόκκινο ριγέ σκισμένο  πουλόβερ, καπέλο ,γάντια με ατσάλινα νύχια  και φυσικά ένα κατακρεουργημένο πρόσωπο συνθέτουν την ‘’φλογερή’’ παρουσία του. Η επιρροή του πάνω στα όνειρα των έφηβων και των παιδιών είναι καταλυτική αφού έχει την εξαιρετικά θανατηφόρα ικανότητα να σκοτώνει τα θύματα του ενώ βρίσκονται σε κατάσταση βαθύ ύπνου (REM). Οι σκηνές που διαδραματίζονται ανάμεσα σε χαλκοσωλήνες γεμάτους ατμούς , μέσα σε απομονωμένα εργοστάσια και σε άδειους δρόμους είναι  αναμενόμενες αφού ο Freddy είναι πανταχού παρών και αναμένει την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθεί. Η βασική του πηγή δύναμης είναι ο φόβος ο οποίος τον τρέφει ,τον ενδυναμώνει σε σημείο που μπορεί να περάσει στον πραγματικό κόσμο προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη φρίκη.

 Και οι τρεις είναι  τρομακτικά υπέροχοι. Αποτελούν τους πρίγκιπες των serial killers και είναι οι σκοτεινές φιγούρες που όλοι φοβούνται αλλά λατρεύουν να παρακολουθούν. Οι πρωτόγνωροι φόβοι που προκαλούν και το επίπεδο του πόνου που αρέσκονται να προσφέρουν στα θύματα του και στο κοινό είναι μια πληθώρα νέων αποκρουστικών εμπειριών.  Για τους φανατικούς του είδους, αυτοί οι αντί-ήρωες είναι ιδιαιτέρως αγαπητοί αλλά και για τους αμύητους  είναι οι φυλακές μιας νέας πύλης προς το γοητευτικό χάος.