Αφιερώματα

Ταξίδι στο Φεγγάρι, Ζώρζ Μελιέ,1902
Αφίσα με το πρόσωπο του Μελιέ και φυσικά με το Ταξίδι στο Φεγγάρι

Το «Ταξίδι στο φεγγάρι» είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1902, οι εικόνες  της οποία έχουν σημαδέψει τον Παγκόσμιο κινηματογράφο. Σκηνοθέτης της είναι ο Ζώρζ Μελιές (George Méliès), Γάλλος ταχυδακτυλουργός που έκανε ζωντανές εμφανίσεις στο θέατρο Ρομπέρ Χουντίν στο Παρίσι. Στις ταινίες του,  ο γάλλος σκηνοθέτης, επέλεγε να παρουσιάζει μη ρεαλιστικές εικόνες, γεγονός που τον φέρνει σε αντίθεση με τις άκρως ρεαλιστικές ταινίες που δημιουργούσε ο Λουί Λιμιέρ.

«Ταξίδι στο Φεγγάρι» …

Η ταινία ξεκινά παρουσιάζοντας ένα επιστημονικό συμβούλιο το οποίο έχει συγκληθεί για να συζητήσουν την πιθανότητα ενός ταξιδιού στο φεγγάρι. Υπάρχουν υποστηρικτές αλλά και πολέμιοι. Καθώς ο χρόνος περνά το συμβούλιο πείθεται και ετοιμάζεται για το ταξίδι. Δημιουργούν μια κάψουλα σε μορφή βλήματος η οποία θα τοποθετηθεί σε ένα γιγαντιαίο κανόνι και θα εκτοξευτεί στη Σελήνη. Οι μηχανικοί δουλεύουν ασταμάτητα ενώ οι επιστήμονες επιβλέπουν τις διαδικασίες. Όταν θα φτάσει η ώρα της εκτόξευσης νεαρές κοπέλες, ντυμένες ναύτες, οπλίζουν το κανόνι. Το κανόνι πυροδοτείται και πλήθος κόσμου ζητωκραυγάζει καθώς αποχαιρετά τους γενναίους εξερευνητές. Το ταξίδι είναι πλέον γεγονός,  το φεγγάρι καθώς το πλησιάζουν μεγαλώνει διαρκώς ώσπου αποκαλύπτεται πως έχει και αυτό πρόσωπο. Η κάψουλα το χτυπά στο μάτι, ένα δάκρυ κυλλά και μια από τις γνωστότερες σκηνές στην ιστορία του παγκοσμίου κινηματογράφου γεννάται.

Ταξίδι στο Φεγγάρι, Ζώρζ Μελιέ,1902
Η σκηνή κατά την οποία ο πύραυλος προσεληνώνεται στο πρόσωπο Σελήνης.
Στο φεγγάρι…

Οι επιστήμονες προσσεληνώνονται. Επικρατούν εικόνες κρατήρων και αιχμηρών τόπων ενώ βουνά μετακινούνται εμφανίζοντας τη γη. Τα αστέρια και οι πλανήτες έχουν πρόσωπα και οντότητες. Οι επιστήμονες κοιμούνται και ξυπνούν σε ένα χιονισμένο τοπίο εν μέσω μιας χιονοθύελλας. Στην προσπάθεια τους να κρυφτούν οδηγούνται στο εσωτερικό του πλανήτη ανακαλύπτοντας ένα μανιταροδάσος. Εκεί συναντούν ιθαγενείς, τους «Σεληνήτες» (τους οποίους υποδύονται ακροβάτες της εποχής). Οι εξωγήινοι αιχμαλωτίζουν τους επισκέπτες και τους οδηγούν στον αρχηγό τους. Οι γενναίοι όμως εξερευνητές καταφέρνουν να αποδράσουν εξαϋλώνοντας με μια κίνηση τον αρχοντα. Τρέχοντας, φτάνουν στο όχημα τους που βρίσκεται στην άκρη ενός γκρεμού. Ένας εξ αυτών πιάνεται από ένα σκοινί που είναι δεμένο στην άκρη της κάψουλας, κρεμιέται από το γκρεμό και η βαρύτητα τους οδηγεί στην γη!  Στο ταξίδι της επιστροφής από λάθος παίρνουν και έναν «Σεληνήτη». Η κάψουλα πέφτει στον Ωκεανό, αναδύεται και ένα πλοίο τους οδηγεί στο λιμάνι. Εκει στήνεται ένα μεγάλο γλέντι προς τιμήν τους.

Θέαμα…

Στο «Ταξίδι στο φεγγάρι» εμφανίζονται πολλές εικόνες που κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας. Ένας πύραυλος όμοιος με οβίδα, ανθρωπόμορφοι πλανήτες κ.α. Ο Γάλλος κινηματογραφιστής είναι εμφανές πως είναι επηρεασμένος από τις λογοτεχνικές δημιουργίες του Ιουλίου Βερν. Eπιθυμεί να οδηγήσει το θέαμα ένα βήμα πιο πέρα (είναι δημιουργός του stop motion, της παράλληλης έκθεσης, του σταδιακού σβησίματος (fade out) κ.α). Εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς πως δεν υπάρχουν καρτέλες με κείμενο όπως υπάρχουν σε άλλες ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Στη μουσική, σε κόπιες που κυκλοφορούν, κυριαρχούν οι επικές μελωδίες ενώ υπάρχουν στιγμές που ακούγεται η μελωδία της Μασσαλιώτιδας. Αξίζει να σημειωθεί πως υπάρχουν και κόπιες της ταινίας ζωγραφισμένες στο χέρι ήδη από την εποχή που γυρίστηκε. Επιπλέον δεν υπάρχουν τίτλοι τέλους με τα ονόματα των συμμετεχόντων καθότι δεν είχαν ακόμα επινοηθεί.

Το πρώτο κινηματογραφικό στούντιο…

Το «Ταξίδι στο Φεγγάρι» είναι γυρισμένο εξ ολοκλήρου σε στούντιο. Συγκεκριμένα, είναι γυρισμένο στο πρώτο κινηματογραφικό στούντιο που δημιουργήθηκε ποτέ και ανήκε στον Μελιές. Ήταν ένα γυάλινο οικοδόμημα, κατασκευασμένο με την λογική ενός θερμοκηπίου, κοντά στο Παρίσι στο οποίο ο Γάλλος σκηνοθέτης προτιμούσε να κινηματογραφεί πρωί εκμεταλλευόμενος στο έπακρο το φως του ηλίου. Στο «ταξίδι στο φεγγάρι» τα σκηνικά είναι κατασκευασμένα από χαρτόνια και καμβάδες. Μάλιστα στη σκηνή όπου οι μηχανικοί κατασκευάζουν την κάψουλα υπάρχει στο φόντο, σε προοπτική, μια εικόνα στέγης η οποία είναι αντίγραφο της πραγματικής οροφής του στούντιο. Για την εν λόγω ταινία αξίζει επίσης να σημειωθεί πως η σκηνή της προσθαλάσσωσης της κάψουλας έχει δημιουργηθεί τοποθετώντας (κολλώντας) τη σκηνή πάνω από μια  μαγνητοσκοπημένη εικόνα του Ωκεανού.Τέλος η σκηνή που η κάψουλα βρίσκεται στο βυθό της θάλασσας και αναδύεται, είναι τραβηγμένη μέσα σε ένα ενυδρείο!

Ταξίδι στο Φεγγάρι, Ζώρζ Μελιέ,1902
Το πρώτο κινηματογράφικο στούντιο, εκεί ο Μελιέ δημιουργούσε τις ταινίες του.
Η πτώχευση…

Το «Ταξίδι στο φεγγάρι» αποτελεί ταινία ορόσημο στην Ιστορία του Παγκόσμιου κινηματογράφου τόσο για την πρωτοτυπία του θέματος της όσο και για τα πρωτοποριακά εφέ της. Παρόλα αυτά ο Μελίες πτώχευσε το 1913 . Σε αυτό οδήγησαν τόσο η κλοπή των ιδεών του από αμερικανικές εταιρείες παραγωγής (Το «Ταξίδι στο φεγγάρι» είχε κυκλοφορήσει στην Αμερική από τον Έντισον εβδομάδες πριν την επίσημη πρεμιέρα) όσο και η εμμονή του στη φαντασία, στα παραμύθια και στα τρικ. Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως το 15 λεπτο αυτό ταξίδι στο φεγγάρι επηρέασε πολλούς δημιουργούς.Ένας εξ αυτών, ο Γκρίφιθ, ο οποίος δεν δίστασε  κάποια στιγμή  της καριέρας του να δηλώσει πως του χρωστάει πολλά. Επίσης τέτοιο  παράδειγμα αποτελεί και  το βιντεοκλιπ του συγκροτήματος Smashing pumpkins για το τραγούδι τους “tonight, tonight”.

 

Βιβλιογραφία


  • https://www.britanica.com/biography/George-Melies
  • 100 χρόνια κινηματογράφος, Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ
  • Ρίντερ Κιθ, Ιστορία Παγκοσμίου Κινηματογράφου, εκδόσεις ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ, Αθήνα 2000

Ο ποτιστής ποτίζεται -Αφίσα της πρώτης ταινίας
Ο ποτιστής ποτίζεται είναι η πρώτη ταινία με υπόθεση. Σκηνοθέτης Λουί Λιμιέρ, 1896.

«Ο ποτιστής ποτίζεται» (l’arroseur arrosé) είναι μια ταινία βωβού κινηματογράφου του 1896, σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Γάλλος Λουί Λιμιέρ (Louis Lumiére). Η ταινία αυτή κατέχει σημαντική θέση στην ιστορία του κινηματογράφου, τόσο επειδή είναι η πρώτη ταινία που δημιουργήθηκε με υπόθεση, όσο και επειδή ο σκηνοθέτης της είναι ο «πατέρας» του κινηματογράφου.

Ο ποτιστής ποτίζεται…

«Ο ποτιστής ποτίζεται» διαρκεί 49 δευτερόλεπτα, λιγότερο από ένα λεπτό. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα όμως διαδραματίζονται πολλά. Ένας άντρας ντυμένος με ποδιά, καπέλο και γαλότσες ποτίζει έναν υπέροχο κήπο. Ξαφνικά στο χώρο εμφανίζεται ένας νεαρός, ο οποίος με πολύ προσοχή, ώστε να μην γίνει αντιληπτός, πατάει το λάστιχο του δύσμοιρου άντρα. Η ροή του νερού όπως είναι φυσικό σταματάει στο σημείο που έχει τοποθετήσει το πόδι του ο νέος. Ο κηπουρός ψάχνει να βρει το αίτιο. Κάποια στιγμή πολύ αφελώς γυρίζει το λάστιχο προς το πρόσωπο του και τότε ο νέος απελευθερώνει το νερό. Το αποτέλεσμα είναι ο άντρας να γίνει μούσκεμα (η σκηνή αυτή λογικά θα ήταν και η έμπνευση για να γυριστεί «ο ποτιστής ποτίζεται»). Παρόλα αυτά η τάξη αποκαθίσταται. Ο κηπουρός πιάνει τον νέο, τον βραβεύει για την πράξη του με μια ωραιότατη κλωτσιά στα πισινά και τον ποτίζει με περισσή χαρά.

«Ο ποτιστής ποτίζεται» είναι γυρισμένο εξ ολοκλήρου σε εξωτερικό χώρο, δεν υπάρχουν καρτέλες με την υπόθεση, δεν χρειάζονται άλλωστε. Την ταινία συνοδεύει η μουσική ενός πιάνου, το οποίο της δίνει μια ευχάριστη νότα. Το κοινό πρέπει να ήταν ενθουσιασμένο με τη συγκεκριμένη ταινία, καθώς υπάρχουν και αφίσες της εποχής που αποτυπώνουν ανθρώπους  να διασκεδάζουν με την ψυχή τους.

Ο ποτιστής ποτίζεται -Αφίσα της πρώτης ταινίας
Ο ποτιστής ποτίζεται είναι η πρώτη ταινία με υπόθεση. Σκηνοθέτης Λουί Λιμιέρ, 1896.
Η γέννηση του κινηματογράφου…

Για να φτάσει όμως η στιγμή  να γυριστεί «ο ποτιστής ποτίζεται» πέρασαν χρόνια δοκιμών και εφευρέσεων. Σε μια περίοδο (τέλη του 19ου αιώνα) όπου οι εξελίξεις στον τομέα της φωτογραφίας ήταν ραγδαίες, οι Λιμιέρ δημιούργησαν τον κινηματογράφο. Σε αυτό, όπως ειναι φυσικό, οδήγησε μια σειρά γεγονότων.

Αρχικά, οι «κινούμενες» εικόνες διαφόρων ειδών και τα οπτικά τεχνάσματα, όπως το ζωοτρόπιο και το στροβοσκόπιο, που αποτελούσαν τρόπους ψυχαγωγίας από παλαιότερα χρόνια. Η λειτουργία τους ήταν απλή αλλά θεαματική. Στο εσωτερικό ενός μεταλλικού τύμπανου υπήρχε μια γραμμή χαρτιού με ζωγραφισμένες εικόνες και πάνω από κάθε εικόνα υπήρχε μια σχισμή. Ο θεατής τοποθετούσε το μάτι στη σχισμή και καθώς το τύμπανο περιστρεφόταν, η εικόνα έμοιαζε να κινείται.

Παράλληλα, όταν ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνιας ζήτησε από έναν φωτογράφο, τον  Ίντγουιρντ Μάιμπριτζ  (Eadweard J. Muybridge) να φωτογραφίσει ένα άλογο κούρσας που διέθετε, συνέβη κάτι μοναδικό. Η παρατήρηση πως ακόμα και ένα άλογο γυμνασμένο στον τριποδισμό βρίσκεται και με τα τέσσερα πόδια μετέωρα κατά διαστήματα, οδήγησε στην τεχνική της σύνθεσης των εικόνων. Ο Μάιμπριτζ έστησε κατά μήκος ενός διαδρόμου ιπποδρομιών φωτογραφικές μηχανές παίρνοντας με αυτόν τον τρόπο διαδοχικές φωτογραφίες του αλόγου. Έτσι, κατέγραψε την κίνηση και ένα μεγάλο βήμα για την δημιουργία της έβδομης τέχνης είχε πλέον συντελεστεί.

Έμενε κάτι ακόμα να συμβεί για να φτάσει ο κινηματογράφος να προβάλει ταινίες όπως «ο ποτιστής ποτίζεται». Λίγο μετά το φωνόγραφο (1890) ο Έντισον δημιούργησε μια μηχανή που την ονόμασε κινητοσκόπιο. Ήταν η πρώτη μηχανή προβολής, η οποία αποτελούνταν από μια σπείρα που περιστρέφονταν. Επιπλέον, διέθετε μια φωτεινή σχισμή, όπου κοιτώντας μέσα από αυτήν,μπορούσε κανείς να δει μια ταινία. Η μηχανή αυτή είχε όλα τα γνωρίσματα του κινηματογράφου, δεν ήταν όμως προορισμένη για δημόσιες προβολές.

Διαφημιστικό poster για τις πρώτες προβολές των ταινιών των αδερφών Λιμιέρ στην Αγγλία
Διαφημιστικό poster για τις πρώτες προβολές των ταινιών των αδερφών Λιμιέρ στην Αγγλία
Η πρώτη προβολή…

Η πρώτη δημόσια προβολή ανήκει στους αδελφούς Λιμιέρ, τον Αύγουστο και τον Λουί. Γεννημένοι και οι δυο στα μέσα του 1800 οι αδερφοί Λιμιέρ ήταν εφευρέτες, χημικοί και εργοστασιάρχες, διέθεταν το μεγαλύτερο φωτογραφικό εργοστάσιο της Ευρώπης. Καταπιάστηκαν με τις κινούμενες εικόνες αμέσως μετά τη συνταξιοδότηση του Πατέρα τους το 1892. Πολύ έξυπνα τροποποίησαν την κάμερα τους ώστε να λειτουργεί και ως προβολέας.

Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895 στο Γκραν- Καφέ στο Παρίσι οι μηχανές άναψαν και η μαγεία χύθηκε στην αίθουσα. Ο πρώτος κινηματογράφος ήταν πλέον γεγονός. Οι θεατές είδαν τους ανθρώπους στο πανί και ξαφνιάστηκαν. Αυτό που για όλους εμάς σήμερα είναι κάτι φυσικό, για εκείνους φάνταζε τουλάχιστον μαγικό. Οι ταινίες που αρχικά πρόβαλαν οι αδερφοί Λιμιέρ, ήταν άκρως ρεαλιστικές, αποτελούσαν απλή καταγραφή, βγαλμένες από την καθημερινή ζωή. Μια από αυτές μάλιστα έδειχνε ένα τρένο που έμπαινε στο σταθμό και σύμφωνα με την ιστορία οι θεατές τρόμαξαν τόσο πολύ, που παραλίγο να τραπούν σε φυγή. Χαρακτηριστικό είναι επίσης πως η πρώτη κινηματογράφηση έγινε εν αγνοία των πρωταγωνιστών της. Ο Λιμιέρ κινηματογράφησε τους εργάτες την ώρα που σχολούσαν. Ακολούθησαν αρκετές τέτοιου τύπου ταινίες, μέχρι που γυρίστηκε «ο Ποτιστής ποτίζεται».

Η συγκεκριμένη ταινία είναι η πρώτη που παρουσιάζει υπόθεση αλλά και η πρώτη slapstic, δηλαδή η πρώτη κωμωδία με έντονο το στοιχείο της κίνησης, της παντομίμας και τους ευφάνταστους διαλόγους. Σε αυτές τις κωμωδίες εμφανίζονταν και τα gag, τα οποία ήταν αναπάντεχα συχνά χοντροκομμένα και στιλιζαρισμένα αστεία. Παραδείγματος χάριν, gag είναι, όταν κάποιος, καθώς περπατάει, πατάει μια τσουγκράνα με αποτέλεσμα εκείνη να τον χτυπήσει στο πρόσωπο. Όπως επίσης όταν κάποιος κοιτάει το στόμιο ενός λάστιχου το οποίο βγάζει απότομα νερό όπως συμβαίνει στην ταινία «ο ποτιστής ποτίζεται».

Διαφημιστικό poster για τις πρώτες προβολές των ταινιών των αδερφών Λιμιέρ
Διαφημιστικό poster για τις πρώτες προβολές των ταινιών των αδερφών Λιμιέρ
Η συνεισφορά των Λιμιέρ στον κινηματογράφο…

Το 1898 «ο ποτιστής ποτίζεται» ήταν μόνο μια από τις 1000 ταινίες που δημιούργησε ο πρωτοπόρος αυτός άντρας για τον κινηματογράφο. Η προσφορά του στην έβδομη τέχνη όμως δεν περιορίστηκε σε αυτό. Δημιούργησε ακόμα τις ταινίες για όλη την οικογένεια, την κινηματογραφική ρεκλάμα αλλά και τα πρώτα ρεαλιστικά έργα. Παρ’ όλη την επιτυχία του κινηματογράφου, οι Λιμιέρ το 1905 τον πούλησαν στον Πατέ. Σε αυτό οδήγησε η πεποίθηση του πως ο κινηματογράφος ήταν μια επιχείρηση χωρίς μέλλον, χαρακτηρίζοντας την μάλιστα ως δουλειά γυρολόγου. Μετά από αυτό, ο Λουί ασχολήθηκε με την τεχνική της έγχρωμης φωτογραφίας, διασκεδάζοντας παράλληλα στην κοσμική ζωή της γαλλικής Ριβιέρας.

Η ιστορία τελικά έδειξε πως ο Κινηματογράφος όχι απλώς είχε μέλλον, αλλά αγαπήθηκε τόσο πολύ από το κοινό κατακτώντας τον τίτλο της έβδομης τέχνης και «ο ποτιστής ποτίζεται» παρ’ όλη την απλή του υπόθεση άφησε το στίγμα του στο χρόνο.

Ο ποτιστής ποτίζεται - Εδώ οι αδερφοί Λιμιέρ
Ο ποτιστής ποτίζεται – Εδώ οι αδερφοί Λιμιέρ
Δείτε εδώ ολόκληρη την ταινία Ο ποτιστής ποτίζεται

 

                 Βιβλιογραφία


  • Μαρτέν. Μαρσέλ , η γλώσσα του κινηματογράφου, Κάλβος
  • Ρίντερ Κιθ, Ιστορία του Παγκόσμιου κινηματογράφου, Αιγόκερως
  • Σινεμά, 100 χρόνια κινηματογράφος, περιοδικo
  • http://www.imdb.com/name/nm0525910/

 

57ο ΦΚΘ: Μεσημέρι στον κινηματογράφο
Κινηματογραφικά μεσημέρια στο 57ο ΦΚΘ, φωτογραφία: Μαίρη Μπουλή

Έφτασε λοιπόν το 57ο ΦΚΘ στο τέλος του. Τα βραβεία ήταν λίγα και οι καλές ταινίες πολλές. Σε κάθε περίπτωση ήταν ένα φεστιβάλ – υπενθύμιση του ενεργού ρόλου που κατέχει πλέον η χώρα μας στην έβδομη τέχνη. Ακολουθούν μερικές ακόμα ταινίες που ξεχώρισα στο φετινό φεστιβάλ:

57ο ΦΚΘ: Τραμουντάνα (Tramontane) του Vatche Boulghourjian
57ο ΦΚΘ: Τραμουντάνα
57ο ΦΚΘ: Τραμουντάνα. Ο Rabee ξεκινάει το ταξίδι του.

Tramontane σημαίνει άνεμος, από την άλλη πλευρά του βουνού και ξένος ή βάρβαρος. Για την τριπλή αυτή σημασία της λέξης ο σκηνοθέτης επέλεξε μόνος του τον αγγλικό τίτλο Tramontane. Ο αραβικός τίτλος της ταινίας είναι Rabee (= άνοιξη). Η ταινία, λιβανέζικης παραγωγής, εκτυλίσσεται στο μεταπολεμικό Λίβανο. Ο Rabee είναι ένας νεαρός μουσικός που πάσχει από απώλεια όρασης και ζει με τη μητέρα του σε ένα ήσυχο χωριό του Λιβάνου. Η χορωδία στην οποία βρίσκεται γίνεται όλο και καλύτερη και κερδίζει πρόσκληση να παρουσιάσει το έργο της στη Γερμανία. Αυτό όμως που φαίνεται μια καλή ευκαιρία για τον νεαρό μουσικό θα γίνει η αφορμή για να χάσει την ταυτότητά του, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το Tramontane είναι η πρώτη ταινία του πολλά υποσχόμενου σκηνοθέτη Vatche Boulghourjian. Καθώς ο Rabee ταξιδεύει αναζητώντας την ταυτότητά του συνειδητοποιεί κανείς την ρευστότητα της καταγωγής και των συνόρων. Αν και τυφλός, ο Rabee μοιάζει να βλέπει καλύτερα τον κόσμο από όλους τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές.

Δείτε απόσπασμα της ταινίας Τραμουντάνα που προβλήθηκε στο 57ο ΦΚΘ:

 

57ο ΦΚΘ: Το αίμα των Σάμι (Sami Blood) της Amanda Kernell
57ο ΦΚΘ: Το αίμα των Σάμι
57ο ΦΚΘ: Η Maj-Doris Rimpi παίζει την Elle-Marja

Σουηδία, 1930. Σε αντίθεση με τον ήρωα της πρώτης ταινίας, η 14χρονη Έλε Μάργια γεννήθηκε σε έναν τόπο που η ταυτότητα και οι ρίζες έχουν κυρίαρχο ρόλο στη συνείδηση των κατοίκων του. Η Έλε Μάργια ανήκει στη φυλή των Σάμι, ιθαγενών που ζουν στα περίχωρα της Σουηδίας εκτρέφοντας ταράνδους. Όταν πηγαίνει με την αδελφή της στο κοντινό οικοτροφείο για να μορφωθούν, αντί για μόρφωση συναντάει ρατσισμό. Οι Λάπωνες αντιμετωπίζονται σαν ζώα. Υποβάλλονται σε βιολογικές εξετάσεις και κρίνονται χαμηλής νοημοσύνης και ανίκανοι να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις που έχει η ζωή της πόλης. Καθώς οι ημέρες στο οικοτροφείο περνούν η Έλε Μάργια συνειδητοποιεί ότι ο μόνος τρόπος να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα είναι να κρύψει την ταυτότητά της κόβοντας τις ρίζες που στη φυλή της θεωρούνται ιερές. Η άρτια φωτογραφία και σκηνοθεσία της ταινίας σε συνδυασμό με το γεμάτο νόημα σενάριο κάνει Το αίμα των Σάμι μια από τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ, δείχνοντας με απλό τρόπο το πόσο ακραίες εκφάνσεις μπορεί να έχει η επίδραση των φυλετικών διακρίσεων.

Δείτε απόσπασμα της ταινίας Το αίμα των Σάμι που προβλήθηκε στο 57ο ΦΚΘ:

57ο ΦΚΘ: Άφτερλωβ του Στέργιου Πάσχου
57ο ΦΚΘ: Άφτερλωβ
57ο ΦΚΘ: Άφτερλωβ με την Ηρώ Μπέζου και τον Χάρη Φραγκούλη

Το Άφτερλωβ είναι μια ταινία για την τριβή που προκαλούν οι ερωτικές σχέσεις. Ο 30χρονος Νίκος προσέχει το σπίτι ενός φίλου του για το καλοκαίρι. Χωρισμένος και απελπισμένος να βάλει τη ζωή του σε μια τάξη, προσκαλεί την Σοφία, την πρώην κοπέλα του, στο σπίτι για να περάσουν μια βδομάδα σαν φίλοι. Όταν η Σοφία δέχεται, ο Νίκος καταστρώνει ένα σχέδιο αποφασισμένος να μάθει τον λόγο για τον οποίο χώρισαν. Ο Χάρης Φραγκούλης και η Ηρώ Μπέζου ερμηνεύουν το ζευγάρι με καταπληκτική χημεία και ξεκαρδιστικούς διαλόγους. Το Άφερλωβ δεν είναι καλή ταινία επειδή μεταδίδει στο κοινό κάτι καινούριο, αλλά επειδή αναπαριστά με ρεαλιστικό και χιουμοριστικό τρόπο βιώματα που όλοι λίγο-πολύ έχουμε περάσει. Βλέποντας το Άφτερλωβ θα γελάσεις, θα λυπηθείς και κάπου ανάμεσα στους διαλόγους θα ανακαλύψεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου.

Δείτε trailer της ταινίας Άφτερλωβ που προβλήθηκε στο 57ο ΦΚΘ:

57ο ΦΚΘ: Μοίρα (Yazgi) του Zeki Demirkoubuz
57ο ΦΚΘ: Μοίρα
57ο ΦΚΘ: Μοίρα: Ο Μούσα (Serdar Orçin) με την Σίνεμ (Zeynep Tokuş) στον καναπέ

Εδώ ευτυχώς δεν χρειάστηκε να ελπίσουμε να πάρει η ταινία διανομή, για τον λόγο ότι αποτελεί παραγωγή του 2001. Η Μοίρα δεν γυρίστηκε πρόσφατα, αλλά προβάλλεται στο φεστιβάλ στα πλαίσια του αφιερώματος στον Τούρκο σκηνοθέτη «Zeki Demirkubuz Retrospective». Ο σκηνοθέτης ήταν παρών στο φεστιβάλ και πραγματοποίησε συνέντευξη τύπου στις 9/11/16 (για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συνέντευξη βλ. Ζεκί Ντεμίρκουμπουζ: «Η τέχνη είναι πάνω από τις γλώσσες»). Η Μοίρα είναι μια τούρκικη εκδοχή του μυθιστορήματος «Ο Ξένος» του Καμί. Ο Μούσα, ένας λογιστής χωρίς αντιδράσεις και συναισθηματικές εκδηλώσεις, ζει ανέκφραστος την καθημερινότητά του και δεν ταράζεται με τίποτα. Η αποστασιοποίηση του Μούσα από τον κόσμο εντείνεται μέσα από την φωτογραφία της ταινίας. Όλα μοιάζουν να είναι τραβηγμένα από απόσταση, ενώ η αλλαγή του focus ανάλογα με τις κινήσεις του Μούσα συνιστά μια αξιοπρόσεκτη λεπτομέρεια που αποδεικνύει την προσοχή με την οποία έχει γυριστεί η παρούσα ταινία.

Δείτε trailer της ταινίας Μοίρα που προβλήθηκε στο 57ο ΦΚΘ:

57ο ΦΚΘ: Η χορεύτρια (La danseuse) της Στεφανί ντι Τζιούστο (Stephanie di Giusto)
57ο ΦΚΘ: Η Χορεύτρια
57ο ΦΚΘ: Η Χορεύτρια: Η SoKo στον ρόλο της Loie Fuller.

Η Γαλλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια SoKo παίζει την χορεύτρια Loie Fuller που εισήγαγε μια από τις πρώτες μορφές του σύγχρονου χορού. Η Fuller επαναστάτησε ενάντια στις pointe και στα ιδανικά του χορού όπως ήταν διαμορφωμένος μέχρι τότε και ο ιδιαίτερος χορός της την οδήγησε στη σκηνή της Όπερας.  Η χορεύτρια είχε κυρίαρχο ρόλο στον χορό κατά την περίοδο της Μπελ Εποκ. Αν και το σενάριο θα μπορούσε να έχει εμβαθύνει περισσότερο στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που επέτρεψε τέτοιες αλλαγές στον τομέα του χορού, η ερμηνεία της SoKo είναι αξιοπρόσεκτη, αν αναλογιστεί κανείς ότι δεν υπήρχε ντουμπλάρισμα στην ταινία και σε όλες τις σκηνές χορεύει η ίδια.

Δείτε trailer της ταινίας Η Χορεύτρια που προβλήθηκε στο 57ο ΦΚΘ:

 

Το Α’ & Β’ Μέρος του αφιερώματος στο 57ο Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Φεστιβαλικές ημέρες: Μέρος Ά ΦΚΘ

Οι φεστιβαλικές ημέρες συνεχίζονται: ΄Β Μέρος ΦΚΘ

57ο ΦΚΘ
Η αφίσα του 57ου ΦΚΘ

Καθώς οι μέρες περνάνε και το 57ο ΦΚΘ πλησιάζει προς το τέλος του κάθε μέρα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να δει κανείς ταινίες προτού καν προβληθούν στους κινηματογράφους. Παρακάτω παρατίθενται λίγες ακόμα φεστιβαλικές ταινίες που παρακολούθησα.

57ο ΦΚΘ: Στην ηλικία μου ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω (A mon âge je me cache encore pour fumer) της Rayhana
57ο ΦΚΘ: Στην ηλικία μου ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω
57ο ΦΚΘ: Στην ηλικία μου ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω. Οι γυναίκες καπνίζουν και συζητούν στο χαμάμ.

H πολυσυζητημένη παραγωγή της Michèle Ray- Γαβρά που γυρίστηκε στη Θεσσαλονίκη δεν θα μπορούσε να λείπει από το πρόγραμμα του 57ου ΦΚΘ. Η σκηνοθέτρια Rayhana Obermeyer, Γάλλο-αλγερινής καταγωγής, μεταφέρει με μεγάλη επιτυχία το ομώνυμο θεατρικό της έργο στη μεγάλη οθόνη. Ένα έργο για τον σεξισμό, την οικογένεια, τη βία, τη θρησκεία και όποιο άλλο θέμα θα μπορούσε να απασχολεί τις γυναίκες της Αλγερίας μια συνηθισμένη μέρα στο χαμάμ. Με αρκετό χιούμορ, αλλά και αρκετούς τσακωμούς περνάει μπροστά από τα μάτια του κοινού όλη η ιστορία της σύγχρονης εποχής. Οι περισσότεροι ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν στην ταινία ζουν στη Γαλλία, όμως κατάγονται από την Αλγερία. Απόδειξη του ρεαλισμού της πρώτης ταινίας της Rayhana Στην ηλικία μου ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω (Α mon age je me cache encore pour fumer) είναι το γεγονός ότι κάποιοι ηθοποιοί αρνήθηκαν την πρόταση να συμμετάσχουν από φόβο για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα. «Μιλώ για τις γυναίκες, τη θρησκεία, τη βία. Η βία δεν υπάρχει μόνο στην Αλγερία. Σε όλο τον κόσμο ασκείται βία στις γυναίκες» ανέφερε η Rayhana την ημέρα της πρώτης προβολής 6/11/16.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας Στην ηλικία μου ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω που προβάλλεται στο 57ο ΦΚΘ:

57ο ΦΚΘ: Εγώ ο Κολοκυθάκης (Ma vie de Courgette) του Claude Barras
57ο ΦΚΘ: Εγώ ο Κολοκυθάκης
57ο ΦΚΘ: Εγώ ο Κολοκυθάκης. Sto-motion animation.

Ο μικρός Ικάρ, ή αλλιώς Κολοκυθάκης όπως τον φωνάζει η μαμά του, είναι ένα άτυχο παιδί. Ορφανός από πατέρα, χωρίς φίλους και με αλκοολική μητέρα. Μόνη συντροφιά του είναι ένας χαρταετός πάνω στον οποίο έχει ζωγραφίσει τον μπαμπά του. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του μόνου γονέα που του έχει απομείνει πηγαίνει να ζήσει στην καινούρια ανάδοχη οικογένεια μαζί με αρκετά ακόμα ορφανά παιδιά. Ο αστυνομικός Ρέιμοντ που έχει αναλάβει την περίπτωσή του εμφανίζει ένα ειλικρινές ενδιαφέρον απέναντι στον μικρό Κολοκυθάκη, γεγονός που τον βοηθάει σταδιακά να ορθοποδήσει και να κάνει πραγματικούς φίλους. Η ταινία Εγώ ο Κολοκυθάκης είναι μια τρυφερή μελέτη πάνω στην απώλεια και την αντιμετώπισή της από τις μικρές ηλικίες. Το πρόβλημα του Κολοκυθάκη δεν είναι ότι έχασε την μητρική αγάπη, αλλά ότι δεν την είχε ποτέ. Αυτό όμως που οι γονείς του δεν του προσέφεραν θα το βρει απρόσμενα ανάμεσα στα υπόλοιπα παιδιά που είχαν ίδια μοίρα με αυτόν. Η ταινία έχει γυριστεί με την τεχνική stop motion και είναι το πρώτο animation που διεκδικεί το βραβείο Lux.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας Εγώ ο Κολοκυθάκης που προβάλλεται στο 57ο ΦΚΘ:

57ο ΦΚΘ: Ευτυχία του Χρήστου Πυθαρά
57ο ΦΚΘ: Ευτυχία
57ο ΦΚΘ: Ευτυχία. Τον ρόλο της Άννας ενσαρκώνει η ηθοποιός Ξανθή Σπανού.

Η Άννα φαινομενικά είναι μια συνηθισμένη κοπέλα που ζει μια συνηθισμένη ζωή στην Αθήνα. Όταν αρχίζει να λαμβάνει ανησυχητικά σημειώματα κολλημένα στη εξώπορτα και με αφορμή διάφορα μικρο-περιστατικά οδηγείται στο συμπέρασμα ότι κάποιος την παρακολουθεί. Κάθε σημείωμα είναι ένας αριθμός στην αντίστροφη μέτρηση προς την λύση του μυστηρίου. Το σενάριο της παρούσας ταινίας προοριζόταν για ταινία μικρού μήκους, αλλά διεξάγοντας μια έρευνα σχετική με τη θεματολογία ο σκηνοθέτης αποφάσισε να παρατείνει τα γυρίσματα κάνοντας την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Στις ερωταπαντήσεις που ακολούθησαν έπειτα από την προβολή της ταινίας στο 57ο ΦΚΘ στις 7/11/16 ο σκηνοθέτης αναφέρθηκε στο “μηδαμινό”, όπως το χαρακτήρισε budget, της ταινίας και στην επιλογή του να ξαναγυρίσει όλη την ταινία από την αρχή, διότι δεν του άρεσε το πρώτο αποτέλεσμα.  Ο Χ. Πυθαράς εξήγησε και την επιλογή του σχετικά με την εστίαση της κάμερας την ταινία, η οποία προσπαθεί να μεταδώσει μια αίσθηση “από έξω προς τα μέσα και από μέσα προς τα έξω” ανάλογη με το ψυχολογικό επεισόδιο που βιώνει η πρωταγωνίστρια.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας Ευτυχία που προβάλλεται στο 57ο ΦΚΘ:

 

57ο ΦΚΘ: Gimme Danger του Jim Jarmusch
57ο ΦΚΘ: Gimme Danger
57ο ΦΚΘ: Ο Jarmusch σκηνοθετεί ένα ντοκiμαντέρ για του Stooges.

Όταν ακούς Iggy Pop και Jim Jarmusch στην ίδια πρόταση ξέρεις ότι θα δεις κάτι καλό. Ο σκηνοθέτης που γυρίζει την μία επιτυχία μετά την άλλη τον τελευταίο καιρό αποφασίζει να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία των Stooges, ένα από τα μεγαλύτερα ροκ συγκροτήματα του τέλους της δεκαετίας του ’60. Ο Iggy Pop αφηγείται την πορεία των Stooges από την άνοδο μέχρι την κάθοδό τους χωρίς να παραλείπει σκαμπανεβάσματα και αστεία περιστατικά. Παράλληλα με την εξιστόρηση του χρονικού του μεγάλου συγκροτήματος ο γνωστός τραγουδιστής μιλάει και για τη δική του ζωή. Αυτό που θα μπορούσε να είναι μια απλή αφήγηση όμως χρωματίζεται από το ιδιαίτερο ύφος του Jarmousch και τα λόγια του Iggy συνοδεύονται  από φωτογραφίες, διπλοτυπίες, σκηνές από ταινίες που συνάδουν με όσα λέει ο τραγουδιστής και μικρά animation. Το Gimme Danger είναι το δεύτερο μουσικό ντοκιμαντέρ του Jarmusch (το πρώτο ήταν το Year of the Horse με τον Neil Young, 1997). Το μοντάζ της ταινίας είναι η καλύτερη απόδειξη ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να πεις μια ιστορία χωρίς να παρεκκλίνεις από τα λεγόμενα του συνεντευξιαζόμενου. Ο Jarmusch διάλεξε τον πιο κωμικό.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας Gimme Danger που προβάλλεται στο 57ο ΦΚΘ:

 

57ο ΦΚΘ: Το αγόρι στη γέφυρα του Πέτρου Χαραλάμπους
57ο ΦΚΘ: Το αγόρι στη γέφυρα
57ο ΦΚΘ: Το αγόρι στη γέφυρα. Ένα ψυχολογικό ταξίδι προς την ενηλικίωση.

Κύπρος, 1988. Ο 12χρονος Σωκράτης (Κωσταντίνος Φαρμακάς) επηρεασμένος από έναν παλιό φίλο και συμπολεμιστή του παππού του μαθαίνει μαζί με τον ξάδερφό του να φτιάχνει εκρηκτικά. Φιλοδοξώντας να γίνει ήρωας σαν τον παππού του που έβαζε βόμβες το ’55 βρίσκεται μπλεγμένος σε μια υπόθεση φόνου και αυτό που ξεκίνησε σαν ένα παιδικό παιχνίδι αναγκάζει τον Σωκράτη να ενηλικιωθεί απότομα. Ο μικρός είναι λάτρης της περιπέτειας, γεγονός που διατηρεί την παιδικότητα και την αθωότητα του Σωκράτη, ο οποίος φλερτάρει με τον κίνδυνο με τρόπους που μόνο ένα παιδί μπορεί. Το Αγόρι στη γέφυρα είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Πέτρου Χαραλάμπους. Το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο της Ηβ Μακρής The land of the golden apple και τα γυρίσματα έγιναν στην Κύπρο, στο χωριό Καλοπαναγιώτης. Η ταινία είναι αποκλειστικά Κυπριακή παραγωγή με την υποστήριξη των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας. Στόχος της κινηματογράφησης είναι ο θεατής να νιώθει ότι βρίσκεται μέσα στην ταινία, επομένως ο διευθυντής φωτογραφίας Γιώργος Ραχμαντούλιν δούλεψε με ρεαλιστικά κάδρα. Άξια να αναφερθεί είναι και η συνεργασία με τον μουσικό  Andrey Dergachev για την μουσική επένδυση της ταινίας. Ο Dergachev έχει γράψει τη μουσική των ταινιών Λεβιάθαν, Η επιστροφή και Banishment.

 Το Α’ & Γ’ Μέρος του αφιερώματος στο 57ο Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Φεστιβαλικές ημέρες: Μέρος Ά ΦΚΘ

Φεστιβαλικές ημέρες: το Γ’ (και τελευταίο) μέρος στο 57ο ΦΚΘ

 

Promo 57ου ΦΚΘ
Απόσπασμα από το trailer του 57ου ΦΚΘ.

Ένας εθελοντής στο ΦΚΘ έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει με τη διαπίστευσή του όσες ταινίες επιθυμεί εντελώς δωρεάν. Βέβαια αυτό συμβαίνει υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχουν κενές θέσεις στην προβολή. Το γνωστό σε όλους τους εθελοντές τελευταίο 10λεπτο. Στις περισσότερες ταινίες είναι σχετικά εύκολο να βρει κανείς θέση. Όταν η ταινία είναι sold out όμως καλό είναι να πας νωρίτερα. Στην ουρά αναμονής γνωρίζεις κόσμο, ο οποίος κατά κανόνα ανήκει σε κάποιο εθελοντικό πόστο ή σπουδάζει στη Σχολή Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που επίσης με τη διαπίστευσή της σχολής τους έχουν ίδια δικαιώματα με εμάς, και προσεύχεστε όλοι μαζί να γίνει το θαύμα οι άνθρωποι που αγόρασαν τα εισιτήρια να μην εμφανιστούν. Εγώ είμαι εθελόντρια στο γραφείο τύπου. Και αυτές είναι οι ταινίες που βλέπω στο 57ο ΦΚΘ:

57ο ΦΚΘ: Σημαδεμένες Καρδιές του Ράντου Τζουντ:
ΦΚΘ: Μανού
57ο ΦΚΘ: Ο Μανού στο μπαλκόνι του σανατορίου.

Ο Μανού νοσηλεύεται σε ένα σανατόριο στη Μαύρη Θάλασσα λόγω μιας μορφής φυματίωσης που ονομάζεται νόσος του Pott και προσβάλει τα οστά της σπονδυλικής στήλης. Όχι, δεν είναι άλλη μια καταθλιπτική ταινία. Στις Σημαδεμένες Καρδιές εναλλάσσεται η λύπη και η χαρά δημιουργώντας ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Οι ασθενείς του σανατορίου ζουν σαν κανονικοί άνθρωποι με μόνη διαφορά ότι είναι ξαπλωμένοι. Τραγουδάνε, γελάνε, τσακώνονται, πίνουν και ερωτεύονται αγνοώντας επιδεικτικά την απειλή του θανάτου που τους περιβάλλει.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Lucian Teodor Rus (Μανού) πραγματοποιεί ένα δυναμικό ξεκίνημα στον Ρουμάνικο κινηματογράφο παίζοντας έναν πνευματώδη άρρωστο συγγραφέα. Ο Μανού είναι στην πραγματικότητα αναφορά στον Μ. Μπλέτσερ και στο ομώνυμο βιβλίο του. Μεγάλο ενδιαφέρον στην ταινία του Τζουντ παρουσιάζουν και οι τεχνικές που χρησιμοποιεί. Πέρα από την παρεμβολή αποσπασμάτων από τις Σημαδεμένες Καρδιές του Μπλέτσερ, ο σκηνοθέτης εντάσσει στην ταινία μια ακόμα αναφορά στοχεύοντας στον χώρο των εικαστικών τεχνών. Αρκετές σκηνές με τον ξαπλωμένο στο κρεβάτι του σανατορίου Μανού είναι τραβηγμένες από τη γωνία λήψης που χρησιμοποιεί ο Μαντένια στον πίνακά του Επιτάφιος Θρήνος.

Σε αντίθεση με πολλές ταινίες που πραγματεύονται το ζήτημα της ασθένειας, η συγκεκριμένη έχει σχετικά γρήγορο ρυθμό και αντιμετωπίζει κωμικά τόσο τη ζωή όσο και τον θάνατο. Οι ασθενείς γνωρίζοντας ότι οι μέρες τους είναι μετρημένες φροντίζουν να τις ζήσουν πραγματικά.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας Σημαδεμένες Καρδιάς που προβάλλεται στο 57ο ΦΚΘ:

 

57ο ΦΚΘ: Τραγουδώντας σε νεκροταφεία του Bradley Liew:
ΦΚΘ: Πέπε
57ο ΦΚΘ: Ο Πέπε μια καθημερινή μέρα στο σαλόνι του.

Αυτή είναι όντως μια αργή ταινία. Ο 68χρονος Πέπε είναι επαγγελματίας σωσίας. Σε όλη του τη ζωή αντικαθιστά τον Φιλιππινέζο Θρύλο Τζόι Σμιθ σε εμφανίσεις που για διάφορους λόγους δεν μπορεί ο ίδιος να παρευρεθεί, γράφει τα τραγούδια του και παίζει τη μουσική του. Πλέον όμως οι δουλειά δεν προχωράει διότι το μεγάλο είδωλο ανήκει στο κύκλωμα μιας μουσικής βιομηχανίας που έχει παρέλθει και ο Πέπε σε μια κρίση ταυτότητας συνειδητοποιεί ότι έφτασε η ώρα να αποκτήσει κάτι παραπάνω από χρήματα για το ταλέντο του. Καθώς προχωράει η ταινία το κοινό αναρωτιέται πώς γίνεται μια τόσο ενδιαφέρουσα θεματολογία να εξελίσσεται τόσο αργά.

Την απορία μας έλυσε ο ίδιος ο σκηνοθέτης της παράστασης που βρισκόταν εκεί μετά την προβολή να απαντήσει σε τυχών ερωτήσεις του κοινού. Στην αρχή των γυρισμάτων ο Πέπε είχε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Όταν ήταν σε κατάσταση να επιστρέψει στα γυρίσματα, ο Liew είχε την ιδέα να αποδώσει με τον αργό ρυθμό την ψυχική και σωματική κατάσταση του πρωταγωνιστή. Εξάλλου στην πραγματικότητα ο Πέπε δεν είχε δική του ζωή. Αν και κουράζει η αργή εξέλιξη, από ψυχολογική άποψη έχει πολλά να πει κανείς για τη ζωή ενός ανθρώπου που δεν έπαψε ποτέ να είναι μια σκιά.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας Τραγουδώντας σε νεκροταφεία που προβάλλεται στο 57ο ΦΚΘ:

 

57ο ΦΚΘ: 90 Χρόνια ΠΑΟΚ Νοσταλγώντας το Μέλλον του Νίκου Τριανταφυλλίδη:
ΠΑΟΚ: Συντελεστές ταινίας και φεστιβάλ
ΠΑΟΚ: Πρώτη προβολή στο 57ο ΦΚΘ

Αν είσαι φίλαθλος αυτή είναι η ταινία σου. Εγώ τυχαίνει να μην είμαι, αλλά δούλευα στη δημοσιογραφική προβολή της παρούσας ταινίας. Ο Τριανταφυλλίδης κάνει μια καταγραφή του χρονικού της ομάδας, από την δημιουργία της μέχρι σήμερα. Στο μεγαλύτερο μέρος του ντοκιμαντέρ υπάρχουν συνεντεύξεις από μέλη της ομάδας και από πρόσωπα της ελληνικής δημόσιας σφαίρας που υποστηρίζουν τον ΠΑΟΚ. Στην αφήγηση παρεμβάλλονται αποσπάσματα από παλιούς αγώνες και αποκόμματα εφημερίδων. Η επιλογή αυτή τεκμηριώνει τα λόγια των ομιλητών και συνάμα οδηγεί σε μια πιο ενδιαφέρουσα αφηγηματική δομή στην εξέλιξη του ντοκιμαντέρ. Σε κάθε περίπτωση οι συναισθηματισμοί δεν λείπουν. Εξάλλου βασικός στόχος της παραγωγής αυτής είναι η ανάδειξη, όχι μόνο της ιστορίας της ομάδας, αλλά και της ευρύτερης φιλοσοφίας γύρω από το ποδόσφαιρο.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας 90 Χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το Μέλλον που προβάλλεται στο 57ο ΦΚΘ:

57ο ΦΚΘ: Aloys του Tobias Nölle:
57o ΦΚΘ: Aloys
57o ΦΚΘ: Σκηνή από την ταινία Aloys.

Ο Aloys Adorn είναι ένας μεσήλικας ιδιωτικός ντετέκτιβ που αποφεύγει τον κόσμο. Η δουλειά του να είναι αόρατος έχει γίνει δεύτερη φύση του και η πολύτιμη κάμερα του έχει γίνει ένα με τα μάτια του. Αντλεί ευχαρίστηση από το να βιντεοσκοπεί αγνώστους χωρίς την επίγνωση τους. Όλα αλλάζουν όμως όταν ένα βράδυ, κλονισμένος από τον θάνατο του πατέρα του και ένα ακόμη περιστατικό που συνέβη αποκοιμιέται μεθυσμένος σε ένα λεωφορείο. Όταν ξυπνάει η κάμερα δεν είναι πια εκεί και γρήγορα συνειδητοποιεί ότι έχει πέσει θύμα εκφοβισμού από μια γυναίκα με πολύ ωραία φωνή.Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και το υποσυνείδητο.

Για να βρει ο Aloys την κάμερα πρέπει να κλείσει τα μάτια και να περιπλανηθεί σε ένα δάσος που βρίσκεται στη σφαίρα της φαντασίας. H διεύθυνση φωτογραφίας του Aloys ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή. Ο διευθυντής φωτογραφίας Somon Guy Faessler πλέκει σταδιακά τον φανταστικό κόσμο στον πραγματικό μέχρι να γίνουν ένα. Η ταινία Aloys κέρδισε το βραβείο Fipresci στην Μπιενάλε του 2016.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας Aloys που προβάλλεται στο 57ο ΦΚΘ:

 

57ο ΦΚΘ: Κάποιες Γυναίκες (Certain Women) της Kelly Reichardt:
57ο ΦΚΘ: Η κοπέλα που φροντίζει τα άλογα
57ο ΦΚΘ: Η κοπέλα που φροντίζει τα άλογα

Μετά τις βελτιώσεις των εγκαταστάσεων προς διευκόλυνση των ατόμων με αναπηρία η κοινωνική πολιτική του φεστιβάλ ενισχύεται και με μια στροφή προς στον φεμινισμό. Η ταινία παρουσιάζει όντως αυτό που αναγράφεται στον τίτλο της: κάποιες γυναίκες, συνοδευόμενες πάντα από κάποια στερεότυπα. Συγκεκριμένα παρακολουθούμε τρεις γυναίκες στην καθημερινότητά τους. Η σύνδεση ανάμεσα στις γυναίκες αυτές είναι αρκετά χαλαρή όσων αφορά την πλοκή, έχουν όμως κοινά βιώματα αναφορικά με την αντιμετώπισή τους από το αντίθετο φύλο.

Γενικά η Reichardt δίνει έμφαση στην ποικιλομορφία των γυναικών συμπεριλαμβάνοντας στο σενάριο διαφορετικές μεταξύ τους γυναίκες από άποψη ιδιοσυγκρασίας. Οι άντρες παίζουν τον ρόλο του κακού και οι γυναίκες του καλού. Βασισμένο στο βιβλίο  Both Ways Is the Only Way I Want It: Stories (Maile Meloy) και με τις ερμηνείες των Laura Dern, Michelle Williams και Kristen Stewart η ταινία αποτελεί μια κοινωνική καταγραφή όλων των σεξιστικών κλισέ.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας Κάποιες Γυναίκες που προβάλλεται στο 57ο ΦΚΘ:

 

Το Β’ & Γ’ Μέρος του αφιερώματος στο 57ο Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Οι φεστιβαλικές ημέρες συνεχίζονται: ΄Β Μέρος ΦΚΘ

https://artic.gr/festivalikes-hmeres-g-meros-tiff/47535/

 

Τα Χριστούγεννα είναι μια από τις πιο ξεχωριστές περιόδους του έτους. Τα γιορτινά φώτα στους δρόμους ανάβουν, τα έλατα στολίζονται, τα σπίτια διακοσμούνται αναλόγως. Και όταν το κρύο αρχίζει να γίνεται πιο τσουχτερό ή όταν οι βόλτες στα καταστήματα έχουν λάβει τέλος, τι καλύτερο από το να παρακολουθήσεις μαζί με τους αγαπημένους σου ταινίες που αναφέρονται στα Χριστούγεννα και στο Νέο Έτος. Πέρα από τις πιο πρόσφατες ταινίες, υπάρχουν αρκετές που γυρίστηκαν πριν την δεκαετία του 1960 και συγκαταλέγονται πλέον στις κλασικές και αγαπημένες.

Holiday Inn” (Μουσική Παρέλαση, 1942)

Η ταινία με πρωταγωνιστές τους Μπινγκ Κρόσμπι, Φρεντ Αστέρ, Μάρτζορι Ρέινολντς και Βιρτζίνια Ντέιλ προβλήθηκε στην Αμερική την εποχή που στο υπόλοιπο κόσμο μαινόταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι δεν κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους τη γιορτινή περίοδο, αλλά τον Αύγουστο του 1942.

Η υπόθεση αφορά δύο άντρες, έναν τραγουδιστή (Κρόσμπι) και ένα χορευτή (Αστέρ) που κάνουν μαζί μια παράσταση. Φτάνει μια στιγμή που ο χορευτής θα θελήσει να αποσυρθεί από τη νυχτερινή ζωή και να ανοίξει ένα πανδοχείο το οποίο θα λειτουργεί μόνο την περίοδο των δεκαπέντε εορτών του έτους, ανάμεσα στις οποίες είναι φυσικά τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά.

Η μουσική και τα δώδεκα τραγούδια της ταινίας (ανάμεσα στα οποία και το πασίγνωστο White Christmas”) γράφτηκαν από τον μουσικοσυνθέτη Ίρβινγκ Μπέρλιν. Το τραγούδι «White Christmas» βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού το 1943. Στην ταινία το τραγούδι ακούγεται ερμηνευμένο από τον Κρόσμπι. Ο τραγουδιστής είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά το “White Christmas” στην ραδιοφωνική του εκπομπή στο NBC τα Χριστούγεννα του 1941.

Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο πανδοχείο Village Inn Lodge στην περιοχή Μόντε Ρίο της Καλιφόρνια. Το συγκεκριμένο πανδοχείο μετονομάστηκε σε Holiday Inn επειδή συνδέθηκε με την ταινία και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η μεγάλη ομώνυμη αλυσίδα ξενοδοχείων.

Holiday Inn Χριστούγεννα
Χριστούγεννα με χορό και τραγούδι υπόσχονται οι κινηματογραφικοί αστέρες της ταινίας «Holiday Inn»
“It’s a wonderful life” (Μια υπέροχη ζωή, 1947)

Ίσως η πιο αγαπημένη ταινία για τα Χριστούγεννα με πρωταγωνιστές τους Τζέιμς Στιούαρτ και Ντόνα Ριντ και σκηνοθέτη τον Φρανκ Κάπρα. Ο Στιούαρτ είναι ο Τζορτζ Μπέιλι, ένας άντρας που δεν έχει φύγει ποτέ από την μικρή πόλη στην οποία μένει γιατί συνεχώς βοηθά του κατοίκους που έχουν ανάγκη. Όταν διαπιστώνει ότι πρόκειται να θεωρηθεί υπεύθυνος για την έλλειψη ενός χρηματικού ποσού αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Είναι παραμονή Χριστουγέννων. Τότε, έρχεται στην γη ένας άγγελος, ο Κλάρενς, για να τον βοηθήσει και του δείχνει πως θα ήταν η ζωή των αγαπημένων του ανθρώπων αν δεν είχε γεννηθεί.

Βασισμένο στην ιστορία του 1928 The Greatest Gift του Φίλιπ Βαν Ντόρεν Στερν, το φιλμ αποτελεί την επαναφορά του Στιούαρτ στον κινηματογράφο μετά από τα τέσσερα χρόνια που πέρασε πολεμώντας στο μέτωπο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και γυρίστηκε το καλοκαίρι του 1946, σε συνθήκες καύσωνα, διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες σκηνές χιονοθύελλας. Ήταν υποψήφια για πέντε Όσκαρ: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, Α’ Ανδρικού Ρόλου, μοντάζ και ήχου.

Στην εποχή της ήταν επιτυχημένη εισπρακτικά αλλά όχι καλλιτεχνικά καθώς ο κόσμος μετά τον πόλεμο είχε ανάγκη τις πιο ελαφρές ταινίες που συνήθιζε να κάνει ο Κάπρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το φιλμ θεωρήθηκε από το FBI ως ταινία που προωθούσε τον κομμουνισμό καθώς αναφερόταν περισσότερο στην αξία των ανθρώπων παρά σε αυτή των καταναλωτικών αγαθών.

"It's a wonderful life" Χριστούγεννα
Τα Χριστούγεννα είναι πάντα πιο όμορφα όταν τα περνάς με αγαπημένους ανθρώπους
“Miracle on the 34th Street”
(To
Θαύμα της 34ης οδού, 1947)

Ο Κρις Κριγκλ είναι ένας αξιαγάπητος γέρος ο οποίος παίρνει την θέση του Άγιου Βασίλη σε μια παρέλαση που διοργανώνει ένα πολυκατάστημα, καθώς ο άντρας που τον υποδυόταν βρίσκεται να είναι μεθυσμένος. Πείθει τόσο στον «ρόλο» του που προσλαμβάνεται να γίνει ο Άγιος Βασίλης του καταστήματος για την περίοδο των εορτών. Κατά τη διάρκεια της «θητείας» του, προσπαθεί να πείσει ένα κοριτσάκι να μην χάσει την πίστη του στα παραμύθια και να αποφύγει να τον κλείσουν στο ψυχιατρείο καθώς λέει σε όλους ότι είναι ο πραγματικός Άγιος Βασίλης.

Το φιλμ με πρωταγωνιστές τους Μορίν Ο’ Χάρα, Έντμουντ Γκουέν και την εννιάχρονη Νάταλι Γουντ (ήταν μόλις η δεύτερη ταινία στην οποία έπαιξε) αποτελεί διασκευή του μυθιστορήματος του Βάλενταιν Ντέιβις και βραβεύτηκε το 1948 με τρία Όσκαρ: Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Γκουέν (υποδύεται τον Άγιο Βασίλη), διασκευασμένου σεναρίου και πρωτότυπης ιστορίας, ενώ ήταν υποψήφιο και για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Αν και η ταινία προβάλλεται πλέον στην Αμερική την περίοδο των γιορτών,  οι παραγωγοί της θέλησαν να την προωθήσουν με έναν απροσδόκητο τρόπο: αποκρύπτοντας την υπόθεση που «μύριζε» «Χριστούγεννα» και βγάζοντας την στις αίθουσες τον Μάιο μιας και πίστευαν ότι το κοινό πηγαίνει περισσότερο στον κινηματογράφο τους καλοκαιρινούς μήνες. Στην ταινία παρουσιάζεται η πραγματική παρέλαση για τη γιορτή των Ευχαριστιών του καταστήματος Macy’s και τον Άγιο Βασίλη υποδύεται φυσικά ο Έντμουντ Γκουέν. Το 1994 η ταινία έγινε ριμέικ και τον ρόλο του Κρις Κρινγκλ υποδύθηκε ο Ρίτσαρν Ατένμπορο.

miracle-on-34th-street Χριστούγεννα
Χριστούγεννα σημαίνει πίστη στα θαύματα
White Christmas
(Λευκά Χριστούγεννα, 1954)

Το μιούζικαλ της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ αφηγείται την ιστορία δύο ανδρών που πολέμησαν μαζί στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά αποφάσισαν να συνεργαστούν καλλιτεχνικά. Στην πορεία οι δύο άνδρες συνεργάζονται με ένα γυναικείο ντουέτο και πηγαίνουν στο Βερμόντ για να περάσουν τα λευκά Χριστούγεννα που προμηνύει ο τίτλος. Πρωταγωνιστούν οι Μπινγκ Κρόσμπι, Ρόζμαρι Κλούνει, Ντάνι Κέιγ και Βέρα Έλλεν. Στην ταινία ακούγεται ένα πλήθος τραγουδιών ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει (ξανά) το “White Christmas”. Το τραγούδι ακούγεται δύο φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας: στην αρχή το τραγουδά ο Κρόσμπι σε ένα  στρατόπεδο καθώς είναι παραμονές Χριστουγέννων και στο τέλος, πάλι τη νύχτα που πλησιάζουν Χριστούγεννα, το ερμηνεύουν οι τέσσερις πρωταγωνιστές.

Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει την δική του ιστορία. Συνδέθηκε με την ελπίδα καθώς ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και όπως αναφέρθηκε παραπάνω ακούγεται σε διαφορετική εκδοχή στην ταινία “Holiday Inn”. Στο “Holiday Inn” δίπλα στο Κρόσμπι εμφανίζεται ο Φρεντ Αστέρ και υπήρχε το ενδεχόμενο να εμφανιστεί και σε αυτή την ταινία. Ο Αστέρ αποχώρησε και το ίδιο έκανε και ο Κρόσμπι καθώς τότε είχε φύγει από τη ζωή η γυναίκα του. Τελικά, όμως, επανήλθε στο καστ. Στην ταινία εμφανίζεται ο νεαρός τότε Τζορτζ Τσακίρης (του «West Side Story») ως χορευτής. Τα εντυπωσιακά κοστούμια επιμελήθηκε η Έντιθ Χεντ, η οποία στο σύνολο της καριέρας της κέρδισε οκτώ βραβεία Όσκαρ και ήταν ενδυματολόγος σε ταινίες όπως οι “All about Eve” (1951), “To Catch a Thief” (1956), “The Ten Commandements” (1957), “The Sting” (1974). Το μιούζικαλ και όλα τα τραγούδια που ακούγονται σε αυτό μεταφέρθηκαν σε θεατρική σκηνή το 2004 ενώ το 2008 η παράσταση παίχτηκε στο Μπρόντγουει για λίγους μήνες.

Απολαύστε εδώ το εντυπωσιακό “White Christmas”…

Δείτε επίσης…

Ill be seeing you” (1944): Η Μέρι Μάρσαλ (Τζίντζερ Ρότζερς), μια γυναίκα που έχει πάρει άδεια από τη φυλακή για να περάσει τις γιορτές με τους συγγενείς της συναντά τον Ζάκαρι Μόργκαν (Τζόσεφ Κότεν), ένα λοχία που έχει πάρει άδεια από το στρατό στην προσπάθεια του να αντιμετωπίσει το μετα-τραυματικό στρες του πολέμου  και τον καλεί να περάσουν μαζί τα Χριστούγεννα. Συμμετέχει η Σίρλει Τεμπλ. Η ταινία πήρε τον τίτλο της από το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο ηχογραφήθηκε το 1938. Στην ταινία ακούγεται ερμηνευμένο από τον Μπινγκ Κρόσμπι ενώ το έχει τραγουδήσει και η Μπίλι Χάλιντει.

The Bishops Wife” («Ένας άγγελος στη γη», 1947): Ο Κάρι Γκραντ υποδύεται τον άγγελο Ντάντλει που έρχεται στην ζωή του επισκόπου Χένρι Μπράουχαμ (Ντέιβιντ Νίβεν) για να τον βοηθήσει να βρει τον εαυτό του. Στην πορεία, η σύζυγος του επισκόπου (την υποδύεται η Λορέτα Γιανγκ) ερωτεύεται τον γοητευτικό άγγελο. Το φιλμ είναι βασισμένο σε μυθιστόρημα του 1928 του Ρόμπερτ Νέιθαν. Ήταν υποψήφιο για τέσσερα Όσκαρ (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, μοντάζ και πρωτότυπης μουσικής) και κέρδισε το βραβείο καλύτερου ήχου. Το 1996, στο ριμέικ της ταινίας με τίτλο “The Preacher’s Wife” πρωταγωνίστησαν η Γουίτνει Χιούστον και ο Ντένζελ Ουάσινγκτον.

Christmas in Connecticut” (1952): Η Μπάρμπαρα Στάνγουικ γράφει για φαγητό σε ένα περιοδικό παρουσιάζοντας μια ψεύτικη οικογενειακή ζωή σε μια φάρμα στο Κονέκτικατ. Στη πορεία, όμως, για να μην χάσει την δουλειά της θα αναγκαστεί να διοργανώσει ένα δείπνο για τα Χριστούγεννα στο αφεντικό της και σε έναν ήρωα πολέμου.

Were no angels” (1954): Κωμωδία με τους Χάμφρει Μπόγκαρτ, Άλντο Ρέι και Πίτερ Ουστίνοβ. Μετά την απόδραση τους από τη φυλακή, τρεις κακοποιοί αλλάζουν χαρακτήρα χάρη στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα και αρχίζουν να αποφεύγουν τις παρανομίες.

Και για το τέλος, ένα «δώρο» από πολύ παλιά….

Scrooge, or, Marleys Ghost” (1901)

Το φιλμ του 1901 αποτελεί την πρώτη καταγεγραμμένη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος  A Christmas Carol” του Καρόλου Ντίκενς στην μεγάλη οθόνη. Η συνολική διάρκεια του φιλμ ήταν 6 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα. Από αυτά, διασώζονται μόνο 3 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα, τα οποία φυλάσσονται στο Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (BFI). Οι δημιουργοί της ταινίας θεώρησαν ότι το κοινό θα γνώριζε ήδη την ιστορία του τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ και αυτό θα τους επέτρεπε να χρησιμοποιήσουν λιγότερες κάρτες τίτλων. Επίσης, οι δημιουργοί στηρίχτηκαν περισσότερο στο θεατρικό έργο “Scrooge” που είχε ανέβει στην σκηνή την ίδια χρονιά. Σε αντίθεση με μεταγενέστερες μεταφορές του μυθιστορήματος, ο Σκρουτζ δέχεται εδώ την επίσκεψη μόνο του φαντάσματος του Μάρλει που τον μεταφέρει στα Χριστούγεννα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος για να του δείξει τα λάθη του.

Η προσπάθεια να μεταφερθεί το βιβλίο των ογδόντα σελίδων σε λίγα λεπτά φιλμ ήταν πολύ φιλόδοξη για την εποχή. Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση προκαλούν τα εφέ που χρησιμοποιήθηκαν για να παρουσιαστεί το φάντασμα τα οποία «χρεώνονται» στον παραγωγό Ρόμπερτ Πολ, ο οποίος ήταν πρωτοπόρος του κινηματογράφου και στον σκηνοθέτη Γουόλτερ Μπουθ, ο οποίος ήταν μάγος. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία, αλλά και στις κινηματογραφικές τεχνικές (dissolve). Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο τα σκηνικά όσο και οι ερμηνείες των ηθοποιών διακρίνονται από μια θεατρικότητα, η οποία ήταν εμφανής σε πολλές κινηματογραφικές απόπειρες της ίδιας περιόδου. Είναι χαρακτηριστικό ότι το συγκεκριμένο φιλμ είχε παρακολουθήσει και ο βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας Εδουάρδος ο Ζ’ μαζί με την σύζυγό του βασίλισσα Αλεξάνδρα τον Δεκέμβριο του 1901.

Εκκινώντας από το 1901, η ιστορία του Σκρουτζ θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για ακόμα περισσότερες ταινίες τα επόμενα χρόνια. Ανάμεσα σε αυτές, ξεχώρισε το “A Christmas Carol” του 1951 με τον Άλαστερ Σιμ στον ρόλο του Σκρουτζ. Μάλιστα, ο Σιμ έπαιξε ξανά τον τσιγκούνη γέρο είκοσι χρόνια αργότερα σε ριμέικ της ταινίας.

Παρακολουθήστε εδώ το φιλμ του 1901….

Σας ευχόμαστε να περάσετε τα πιο όμορφα Χριστούγεννα!!

 

The Top 100 Christmas movies of all-time from IMDB

wedding-rings Γάμος...αλά κινηματογραφικά
Γάμος αλά...κινηματογραφικά

Γάμος: ένα θέμα που γνωρίζει πολύ καλά το κοινό που πηγαίνει στον κινηματογράφο. Άλλωστε, σε μια σκοτεινή αίθουσα μπορείς να βρεις κάθε λογής ανθρώπους: παντρεμένα ζευγάρια και άλλα που ετοιμάζονται να ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας, ζευγάρια που δεν σκέφτονται να «βάλουν την κουλούρα» (κατά το κοινώς λεγόμενο) και μεμονωμένους πολέμιους του θεσμού. Στον κινηματογράφο, τώρα, ο «γάμος» εμφανίζεται ήδη από τα φιλμ της βωβής περιόδου με ποικίλους τρόπους τους οποίους θα εξετάσουμε εκτενώς παρακάτω, αν και δεν υπήρξε ποτέ ξεχωριστό κινηματογραφικό είδος, το οποίο να ασχολείται αποκλειστικά με το συγκεκριμένο θέμα. Θα αναφερθούμε, επίσης, και στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παντρεμένα ζευγάρια στις ταινίες καθώς όπως είναι γνωστό γάμος χωρίς προβλήματα δεν υπάρχει!

Ο «γάμος» στον κινηματογράφο-Ορισμός

Πριν προχωρήσουμε, πρέπει να αναρωτηθούμε πως θα ορίζαμε μια ταινία με θέμα το γάμο, δηλαδή, ένα “marriage movie” όπως αποκαλείται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μια τέτοια ταινία, λοιπόν, παρουσιάζει την οικιακή καθημερινότητα δύο ανθρώπων, οι οποίοι δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν ως χαρακτήρες στην πλοκή μιας ταινίας αν δεν ήταν παντρεμένοι. Υπό αυτή την έννοια, ο γάμος ως «θεσμός» δεν έχει τιμηθεί ιδιαίτερα από τον κινηματογράφο και όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, δεν υπάρχει αντίστοιχο κινηματογραφικό είδος (genre). Πιο ενδιαφέρον στα μάτια των θεατών παρουσίαζαν οι ρομαντικές κωμωδίες με το κυνήγι για την κατάκτηση και την πορεία ενός ερωτευμένου ζευγαριού παρά η παρουσίαση της ρουτίνας ενός παντρεμένου ζευγαριού. Ακόμα και όταν εμφανίζεται πάντως ο γάμος προωθείται με διαφορετικό τρόπο καθώς το ζητούμενο για να «κόψει» εισιτήρια μια ταινία είναι να υπάρχει μια ιστορία με πλοκή, με ανατροπές, με δράση ώστε ο θεατής να ξεφύγει από την καθημερινότητά του. Ακόμα, λοιπόν, και αν γυρίστηκαν ταινίες με θέμα το γάμο προωθούνταν με διαφορετικό τρόπο, δηλαδή ως ιστορίες αγάπης ή ως detective stories. Στην τελευταία κατηγορία ανήκει, για παράδειγμα, το φιλμ «The Thin Man» (1934) με τους Γουίλιαμ Πάουελ και Μίρνα Λόι. Ο πρωταγωνιστής εξασκεί το επάγγελμα του ντετέκτιβ και μαζί με την σύζυγό του αναλαμβάνουν να διαλευκάνουν στην υπόθεση μιας δολοφονίας.

Ο «γάμος» στις διάφορες κινηματογραφικές περιόδους

Βωβή περίοδος: Ο θεσμός του «γάμου» δεν θεωρούταν θέμα-πρόκληση για τα στούντιο, συνεπώς ο αριθμός των ταινιών που τον είχαν στον επίκεντρο ήταν μεγάλος. Μάλιστα, γυρίστηκαν αρκετές κωμωδίες καθώς ο γάμος δεν αντιμετωπιζόταν ως κάτι σοβαρό και «ιερό». Μια αστεία εικόνα δύο γάμων παρουσιάζεται στην μόλις 13 λεπτών ταινία “Mabel and Fatty’s Wash Day” (1915) με τους Φάτι Άρμπακλ και Μέιμπελ Νόρμαντ. Η Μέιμπελ ως καλή νοικοκυρά πλένει ρούχα ενώ ο σύζυγος της κοιμάται ενώ στο απέναντι διαμέρισμα επικρατεί μια παρόμοια, αλλά αντίθετη κατάσταση: ο Φάτι πλένει ρούχα ενώ η γυναίκα του δίνει διαταγές. Την περίοδο του βωβού σινεμά, ο «γάμος» έδωσε έμπνευση για την δημιουργία  εξαιρετικών ταινιών, όπως το δραματικό “The Crowd” του Κινγκ Βίντορ το οποίο αφηγείται την ζωή ενός παντρεμένου ζευγαριού στη Νέα Υόρκη με τους καβγάδες, τα παιδιά και την απέχθεια για τα πεθερικά να βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Την περίοδο του βωβού κινηματογράφου, οι Έρνστ Λιούμπιτς και Σεσίλ ΝτεΜιλ θεωρούνται ως οι κορυφαίοι σκηνοθέτες που καταπιάνονται με το θέμα του γάμου. Από τη μία πλευρά, ο Γερμανός Λιούμπιτς δίνει στο κοινό το μήνυμα «Ελευθερωθείτε από τις ενοχές» όπως στο “The Marriage Circle” (1924) όπου παντρεμένα ζευγάρια μπαίνουν σε ένα κύκλο φλερτ με γνωστά τους άτομα. Από την άλλη, ο γάμος παρουσιάζεται σε ένα περιβάλλον πολυτέλειας στις ταινίες του Αμερικανού ΝτεΜιλ, με σκοπό να ξεφύγει ο θεατής. Τέσσερις είναι οι πιο αξιοπρόσεκτες ταινίες του ΝτεΜιλ με θέμα το γάμο: “Old Wives for New” (1918), “Don’t change your husband” (1919), “For Better For Worse” (1919), “Why Change your Wife” (1920). Μάλιστα, στις τρεις από τις τέσσερις παραπάνω ταινίες, πρωταγωνίστρια ήταν η Γκλόρια Σουάνσον, περισσότερη γνωστή από την ενσάρκωση μια πρώην σταρ του βωβού κινηματογράφου στο φιλμ νουάρ του 1950 «Η Λεωφόρος της Δύσης» («Sunset Boulevard»).

Δεκαετία 1940: Το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει τον κινηματογράφο μιας και ήταν μια πραγματικότητα που ζούσε ο κόσμος ολόκληρος. Πλέον, ο «γάμος» μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και ο πόλεμος αποτελεί την κύρια κατάσταση γύρω από την οποία περιπλέκεται η πλοκή. Γυρίζονται όλο και περισσότερες ταινίες με γυναίκες πρωταγωνίστριες καθώς πολλοί άντρες ηθοποιοί είχαν στρατολογηθεί στο μέτωπο. Ακόμα, όμως, και αν δεν είχαν πάει να πολεμήσουν, δεν θα μπορούσαν τα στούντιο να παρουσιάσουν μια εναλλακτική πραγματικότητα παρά αυτή την οποία βίωναν χιλιάδες γυναίκες καθημερινά.

Το ζήτημα που θίγεται, λοιπόν, είναι πως ζουν οι γυναίκες χωρίς τους άντρες τους; Οι γυναίκες που μένουν πίσω αποκτούν το προσωνύμιο «μοναχικές» και η καθημερινότητά τους αλλάζει. Στο φιλμ του 1944 “Since you went away” («Απ’όταν έφυγες»),η Κλοντέτ Κολμπέρ προσπαθεί να συνηθίσει την ζωή χωρίς να φροντίζει τον αγαπημένο της. Η κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες γίνεται ακόμα και τραγούδι. Στο “The Gang’s All Here” (1943) η πρωταγωνίστρια Άλις Φέι μετατρέπει την ανυπομονησία της για την επιστροφή του αγαπημένου της σε στίχους και υπόσχεται να μην κάνει απολύτως τίποτα, απλά να περιμένει τον αγαπημένο της να επιστρέψει από το μέτωπο:“No love, no nothin’/Until my baby comes home, No sir/No nothin’/As long as my baby must roam”, αναφέρουν οι στίχοι χαρακτηριστικά.

since-you-went-away Γάμος
Γάμος και μοναξιά πάνε μαζί στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Δεκαετία του 1950: Ήδη από την προηγούμενη δεκαετία, ο γάμος χρησιμοποιείται ως υπόβαθρο για να παρουσιαστούν οι κοινωνικές αλλαγές και τα κοινωνικά προβλήματα. Ενδεικτικές είναι οι ταινίες “The Woman on Pier 13” (1949) και “I Married a Monster from Outer Space” (1958). Στην πρώτη ο φρεσκοπαντρεμένος πρωταγωνιστής ανήκει στο κομμουνιστικό κόμμα ενώ στην δεύτερη ο υποψήφιος γαμπρός απάγεται από έναν εξωγήινο, ο οποίος παίρνει την μορφή του και παντρεύεται την αγαπημένη του. Η εμφάνιση της τηλεόρασης αλλάζει τα δεδομένα στις ταινίες με θέμα τον γάμο. Πλέον, όχι μόνο λόγω της τηλεόρασης αλλά της κατάρρευσης της βιομηχανίας του θεάματος και του ανταγωνισμού από ξένες παραγωγές, γυρίζονται φιλμ με χαμηλό προϋπολογισμό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ταινία με τον άκρως πρωτότυπο τίτλο “Phffft” (1954), στην οποία το πρωταγωνιστικό ζευγάρι αποφασίζει  να χωρίσει και να αρχίσει να βγαίνει ραντεβού με άλλους ανθρώπους μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να ζήσει χωριστά. Ήδη, τα θέματα στις ταινίες είναι πιο προκλητικά καθώς έρχεται η δεκαετία του ’60 και το κίνημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης.

Phffft-poster Γάμος
Γάμος την δεκαετία του ’50-Η αφίσα της ταινίας «Phfft»

Δεκαετίες 1960-1970: Οι ταινίες με θέμα το γάμο μειώνονται δραματικά. Πλέον, ο «γάμος» δεν είναι απαραίτητο συστατικό της κοινωνικής καταξίωσης, ούτε είναι αναγκαίος για να υπάρξει ερωτική επαφή.  Επιπλέον, τα ζευγάρια είναι πιο ανεκτικά σε θέματα όπως το διαζύγιο, αλλά και η απιστία. Ένα νέο είδος ταινίας γάμου ανατέλλει. Το παντρεμένο ζευγάρι δεν κρύβει μυστικά, είναι ελεύθερο να έχει άλλες σχέσεις και να μιλά ανοιχτά για ό,τι το προβληματίζει. Στο “Bob and Carol and Ted and Alice” (1969), δύο ζευγάρια μιλούν ανοιχτά για το σεξ και πειραματίζονται αναλόγως. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 που θα σημάνει την έξαρση του φεμινισμού, αλλάζει ο ρόλος των γυναικών πάνω στο θέμα «γάμος». Στο “Alice Doesn’t Live Here Anymore” («Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ» 1974), η πρωταγωνίστρια Έλεν Μπέρστιν χάνει τον άντρα της και αποφασίζει να ξεκινήσει μια νέα ζωή με τον γιο της ως τραγουδίστρια.

Bob & Carol & Ted & Alice Γάμος
Γάμος και σεξουαλική απελευθέρωση συνδυάζονται την δεκαετία του ’70

Δεκαετίες 1980-1990: Πλέον υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη ελευθερία στον γάμο. Στο φιλμ “Heartburn” («Φλογισμένες σχέσεις», 1986), η Μέριλ Στριπ λέει χαρακτηριστικά: «Ο γάμος δεν λειτουργεί. Ξέρεις τι λειτουργεί; Το διαζύγιο». Ένα άλλο πρότυπο γάμου που προβάλλεται είναι ο «πυρηνικός» γάμος όπως αυτός στο «Ο πόλεμος των Ρόουζ» (“The War of the Roses”, 1989). Ο γάμος του Μάικλ Ντάγκλας και της Κάθλιν Τέρνερ ξεκινά με τις καλύτερες προοπτικές, στη συνέχεια, όμως, πραγματικά προσπαθούν να κάνουν τα πάντα ώστε να ξεφορτωθούν ο ένας τον άλλο. Αυτές οι δύο δεκαετίες σηματοδοτούν μια ακόμα μεγαλύτερη μείωση στις ταινίες με θέμα το γάμο και μια στροφή σε περισσότερα φιλμ για την τελετή του γάμου.

War-of-the Roses Γάμος
Γάμος υπό διάλυση την δεκαετία του ’80

Δεκαετία 2000: Στην εποχή μας, ο γάμος είναι ένα καθαρά προαιρετικό γεγονός στην ζωή κάθε ανθρώπου. Η πλοκή στις ταινίες με θέμα το γάμο, όμως, δεν έχει αλλάξει δραματικά, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια είναι παρόμοια με εκείνα του παρελθόντος. Ένα στοιχείο που έχει διαφοροποιηθεί, όμως, είναι τα άτομα που αποτελούν τα παντρεμένα (ή μη) ζευγάρια. Μέχρι τώρα, ένα ζευγάρι αποτελούταν από τον άνδρα και την γυναίκα. Πλέον, το ζευγάρι μπορεί να είναι δύο άντρες ή δύο γυναίκες. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, κανένας από τους δύο δεν παίζει τον ρόλο της «νοικοκυράς», αλλά και οι δύο είναι ανεξάρτητοι κοινωνικά και οικονομικά καθώς έχουν την δική τους εργασία. Ένα παράδειγμα εναλλακτικής συμβίωσης προβάλλεται στην ταινία “The Kids Are All Right” («Τα παιδιά είναι εντάξει»,2010). Το παντρεμένο ομοφυλόφιλο ζευγάρι που έχει αποκτήσει παιδιά με τον ίδιο ανώνυμο δωρητή σπέρματος υποδύονται οι Ανέτ Μπένινγκ και η Τζούλιαν Μουρ.

the-kids-are-all-right Γάμος
Γάμος…αλλιώς την σημερινή εποχή

Τα επτά (θανάσιμα) προβλήματα του γάμου

Επτά (μάλλον όχι τυχαία) είναι τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα παντρεμένα ζευγάρια στις ταινίες: τα χρήματα, η απιστία, τα πεθερικά και τα παιδιά, η ασυμφωνία χαρακτήρων, γενικότερες διαφορές (κοινωνική τάξη, ηλικία κ.α.), ο εθισμός (σε ναρκωτικά, αλκοόλ, τζόγο),ο φόνος ή η απόπειρα φόνου. Ορισμένες φορές, ο κινηματογραφικός γάμος «πάσχει» σε ένα μονάχα σημείο ενώ, άλλες φορές τα προβλήματα εμφανίζονται δύο και τρία… μαζεμένα.

Τα χρήματα: Τα χρήματα αποτελούν φορέα δυστυχίας και καβγάδων ανάμεσα στο ζευγάρι, είτε είναι πολλά, είτε λίγα. Συνήθως, τα πολλά χρήματα συνδέονται με την δυστυχία και τα λίγα με την ευτυχία. Στην ταινία του 1933 “The Power and the Glory”, ο πρωταγωνιστής Σπένσερ Τρέισι αποκτά πολλά χρήματα, αλλά χάνει την επαφή με την οικογένειά του. Αντίστοιχα, στο “The Breaking Point” (1950), μια ταινία εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα του Έρνεστ Χέμινγουει “To have and to have not” («Να έχεις και να μην έχεις»), οι Τζον Γκάρφιλντ και Φίλις Θάξτερ μαλώνουν γιατί δεν έχουν αρκετά χρήματα για να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Γενικά, υπάρχει ένα ηθικό δίδαγμα προς το κοινό, το οποίο είναι: «Να είστε ευτυχισμένοι με τα χρήματα που έχετε».

Η απιστία: Η απιστία ήταν ένα θέμα-ταμπού και έπρεπε να παρουσιάζεται προσεκτικά καθώς αφορούσε την ερωτική επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους. Τα στούντιο παρουσίαζαν την απιστία με τρόπο ώστε το κοινό να αναρωτιέται στο τέλος της προβολής αν υπήρξε απιστία ή όχι. Όπως στο φιλμ “Brief Encounter” του 1945, στο οποίο η πρωταγωνίστρια Σίλια Τζόνσον συναντά έναν άγνωστο στον σταθμό του τρένου και μπαίνει σε πειρασμό να απιστήσει. Στην περίπτωση της απιστίας, η βιομηχανία σηκώνει το δάκτυλο προς το κοινό λέγοντας: «Γάμος και απιστία δεν πάνε μαζί».

Brief-Encounter~1 Γάμος
Γάμος και απιστία δεν πάνε μαζί

Τα πεθερικά και τα παιδιά: Είναι γνωστό ακόμα και στο Χόλιγουντ ότι ένας γάμος δεν μπορεί να επιβιώσει αν τα πεθερικά μπλέκονται στην ζωή του ζευγαριού. Όσον αφορά τα παιδιά, δεν είναι λίγες οι φορές που φεύγουν από τη ζωή προκαλώντας δυστυχία στους γονείς τους, ενώ άλλες φορές επηρεάζονται από το διαζύγιο των γονιών. Η ταινία “Penny Serenade” («Νύχτα γεμάτη έρωτα», 1941) με τον Κάρι Γκραντ παρακολουθεί την ζωή ενός ζευγαριού καθώς προσπαθεί να επιβιώσει μετά το θάνατο του αγέννητου παιδιού του και την χαρά που τους δίνει η υιοθεσία ενός μωρού.

Διαφορές: Οι διαφορές που μπορεί να βιώσει ένα ζευγάρι αφορούν αρκετούς παράγοντες όπως να είναι από διαφορετική κοινωνική τάξη, να έχουν διαφορετική ηλικία και θρησκεία, να έχουν λάβει διαφορετική εκπαίδευση, να προέρχονται από διαφορετικές χώρες. Ένα ζευγάρι με ποικίλες διαφορές ενσαρκώνουν ο Τζέιμς Στιούαρτ και η Τζίντζερ Ρότζερς στο “Vivacious Lady” (1938). Εκείνος είναι καθηγητής πανεπιστημίου και εκείνη χορεύτρια σε κλαμπ!

vivacious-lady Γάμος
Γάμος με κοινωνικές διαφορές στο φιλμ «Vivacious lady»

Ασυμφωνία χαρακτήρων: Συνήθως, στις ταινίες η ασυμφωνία στους χαρακτήρες παρουσιάζεται αφού το ζευγάρι έχει «διανύσει» αρκετά χιλιόμετρα κοινής ζωής. Για παράδειγμα, η ταινία “Dodsworth” (1936), παρουσιάζει ένα ζευγάρι μέσης ηλικίας το οποίο έχει εκτελέσει το χρέος του προς την κοινωνία, έχει μεγαλώσει παιδιά και τα έχει δει και αυτά να παντρεύονται και αποφασίζει να πραγματοποιήσει το ταξίδι των ονείρων του στην Ευρώπη. Εκεί, μακριά από το σπίτι και τις υποχρεώσεις συνειδητοποιούν ότι μάλλον ο γάμος του κινδυνεύει καθώς δεν γνωρίζονται τόσο καλά όσο φαντάζονταν και παρά τα είκοσι χρόνια κοινής πορείας θέλουν διαφορετικά πράγματα από την ζωή.

Εθισμός-φόνος: Είναι γνωστό ότι οποιαδήποτε μορφή εθισμού μπορεί να έχει μόνο τραγικά αποτελέσματα. Το ίδιο συμβαίνει και στις ταινίες. «Ο γάμος σας κινδυνεύει από τον εθισμό», διακηρύσσουν οι παράγοντες της βιομηχανίας του θεάματος. Όπως ακριβώς γίνεται στην ταινία “Days of Wine and Roses” (1962), στην οποία ο αλκοολικός Τζακ Λέμον παρασύρει στον εθισμό την νεαρή γυναίκα του έτσι ώστε να έχει «παρέα» στις καταχρήσεις. Από την άλλη πλευρά, συχνό φαινόμενο είναι και ο φόνος ή η απόπειρα φόνου ενός εκ των δύο μερών του ζευγαριού. Ο φόνος είναι ένα σημαντικό στοιχείο της πλοκής καθώς δημιουργεί αγωνία στο κοινό. Ένα παράδειγμα αποτελεί η ταινία “Suspicion” («Υποψίες»,1941) του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Ο γάμος της Τζόαν Φοντέιν με τον Κάρι Γκράντ κινδυνεύει καθώς η κυρία συνειδητοποιεί ότι ο σύζυγος της είναι ικανός να κάνει τα πάντα για να αποκτήσει χρήματα, ακόμα και φόνο.

days-of-wine-and-roses Γάμος
Γάμος που στηρίζεται στον εθισμό

Σας προτείνουμε….

Mabel and Fattys Wash Day”: Δείτε τον τρόπο που παρουσιάζεται ο γάμος το 1915.

The Marriage Circle”: «Κάτω οι ενοχές» φωνάζει ο Γερμανός σκηνοθέτης Έρνστ Λιούμπιτς στην βωβή ταινία του 1924.

Old Wives for new : Στην βωβή ταινία του  1918, ο Σεσίλ ΝτεΜιλ βάζει τον πρωταγωνιστή Έλιοτ Ντέξτερ σε μια περιπέτεια εναλλαγής συζύγων!

Why change your wife”: Ακόμη μια ταινία του ΝτεΜιλ με την Γκλόρια Σουάνσον στο ρόλο μιας παντρεμένης γυναίκας που χωρίζει με τον άντρα της.

Penny Serenade (με ελληνικούς υπότιτλους): Ο γάμος του Κάρι Γκραντ και της Ιρέν Νταν περνά από σαράντα κύματα στο φιλμ του 1941.

 

Athens Film Factory 2015
Το τριήμερο σεμιναρίων, εργαστηρίων και προβολών του Athens Film Factory είναι όπως πάντα δωρεάν και ανοιχτό στο κοινό

 

Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και ο OTE TV διοργανώνουν για 4η συνεχή χρονιά, το Athens Film Factory στις εγκαταστάσεις της ΑΣΚΤ, από 12 έως 14 Δεκεμβρίου 2015, με την υποστήριξη της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών και του Ιδρύματος Ωνάση και σε συνεργασία με το Θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, το Ινστιτούτο Γκαίτε και την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Το τριήμερο σεμιναρίων, εργαστηρίων και προβολών, από τους Βραβευμένους Κινηματογραφιστές της χρονιάς, είναι όπως πάντα δωρεάν και ανοιχτό στο κοινό, ενώ έχει και φέτος εμπλουτιστεί με ενδιαφέρουσες παράλληλες δράσεις και διεθνείς παρουσίες.

Το κυρίως πρόγραμμα του Athens Film Factory περιλαμβάνει σεμινάρια κι εργαστήρια από τους:
  • Γιώργο και Ρούλη Αλαχούζο (Βραβείο Ειδικών Εφφέ για την ταινία «Νορβηγία»)
  • Ρέα Αποστολίδη & Γιούρι Αβέρωφ (Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, για την ταινία «Μια Οικογενειακή Υπόθεση»)
  • Κωστή Γκίκα (Βραβείο Φωτογραφίας, για την ταινία «Για Πάντα»)
  • Παναγιώτη Ευαγγελίδη, (Βραβείο Σεναρίου για την ταινία «Xenia»)
  • Μαρία Καλλιμάνη (Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Στο Σπίτι»)
  • Ίωνα Κατρακάζο (Βραβείο Ειδικών Εφφέ για την ταινία «Νορβηγία»)
  • Ελένη Κοσσυφίδου (Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, για την ταινία «Xenia»)
  • Πάνο Χ. Κούτρα (Βραβείο Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Καλύτερης Ταινίας για την ταινία «Xenia»)
  • Στέλλα Κυριακοπούλου και Δέσποινα Παυλάκη (Βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας, για την ταινία «Βόλτα»)
  • Βαγγέλη Μουρίκη (Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου, για την ταινία «Το Μικρό Ψάρι»
  • Αλεξάνδρα Μπουσίου (Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, για την ταινία «Xenia»)
  • Δώρα Νάζου (Βραβείο Μακιγιάζ, για την ταινία «Νορβηγία»)
  • Άγγελο Παπαδημητρίου (Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ταινία «Xenia»)
  • Μπάμπη Παπαδόπουλο (Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής για την ταινία «Το Μικρό Ψάρι»)
  • Κώστα Φυλακτίδη (Βραβείο Ήχου, για την ταινία «Το Μικρό Ψάρι»)

Στο πρόγραμμα συμμετέχει και ο βραβευμένος με το φοιτητικό Όσκαρ 2015, Τουρκικής καταγωγής, Γερμανός Ilker Çatak, ο οποίος θα μιλήσει για «τις κινηματογραφικές σπουδές, τις διπλές ταυτότητες και τους Θεούς του Σινεμά». Θα προβληθεί επίσης, η βραβευμένη ταινία του, με τίτλο Sadakat.

Όλα τα σεμινάρια κι εργαστήρια του Athens Film Factory είναι ανοιχτά στο κοινό, εκτός από το εργαστήριο της παραγωγού Ελένης Κοσσυφίδουπου είναι περιορισμένης συμμετοχής, με θέμα: «Παραγωγή ταινίας μεγάλου μήκους α) με ελληνική χρηματοδότηση, β) με συμπαραγωγή και ταινίας μικρού μήκους: Συγκλίσεις και Αποκλίσεις».

Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει απαραιτήτως να στείλουν βιογραφικό σημείωμα και στοιχεία επικοινωνίας, στο info@hellenicfilmacademy.gr έως τις 8 Δεκεμβρίου.

Ειδικά αφιερώματα στο πλαίσιο του Athens Film Factory

Στο πλαίσιο της φετινής συνεργασίας με το Ινστιτούτο Γκαίτε, θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα με Γερμανικές Μικρού Μήκους Ταινίες, οι οποίες έχουν προταθεί ή τιμηθεί με Βραβείο Όσκαρ.

Οι ταινίες που θα προβληθούν, είναι:

  • BALANCE, των Christoph and Wolfgang Lauenstein, 1989
  • BLACK RIDER, του Pepe Danquart, 1992
  • GREGOR’S GREATEST INVENTION, του Johannes Kiefer, 2001
  • RABBIT À LA BERLIN, του Bartek Konopka, 2009

Θα προβληθεί επίσης, η βραβευμένη, φοιτητική ταινία του Φίλιππου Τσίτου, PARLEZ- MOI D’AMOUR.

Οι παράλληλες δράσεις του Athens Film Factory

Οι παράλληλες δράσεις του φετινού Athens Film Factory, περιλαμβάνουν έκθεση κινηματογραφικής αφίσας στην ΑΣΚΤ, από την προσωπική συλλογή του Φώτη Ταουκτσή, την οποία θα επιμεληθεί ο γνωστός σε όλους κριτικός κινηματογράφου,Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, καθώς κι ένα masterclass για το Color Grading, από τον Αλ. Καπιδάκη (Authorwave), που θα φιλοξενηθεί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος την Κυριακή 13/12, 13:00 – 16:00 (θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας).

Επίσης, σε συνεργασία με το τμήμα Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου, θα πραγματοποιηθεί ημερίδα για εκπαιδευτικούς, πάνω στη δημιουργία κινηματογραφικών ταινιών από μαθητές.

Ομιλητές της ημερίδας είναι: ο Γιώργος Κούμουρος (λειτουργός του τομέα εκπαιδευτικής τεχνολογίας στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου & σκηνοθέτης), ο Χρίστος Γεωργίου (σκηνοθέτης) και ο Γιώργος Φρέντζος (διευθυντής Φωτογραφίας).

Film Factory Short Film Fund στο Athens Film Factory
Στο πλαίσιο του Athens Film Factory ολοκληρώνεται η δεύτερη φάση του Film Factory Short Film Fund

Τα μεσάνυχτα της 22ης Νοεμβρίου, έληξε η προθεσμία υποβολής σεναρίων στο Film Factory Short Film Fund, τον διαγωνισμό χρηματοδότησης ταινιών μικρού μήκους, που διοργανώνουν η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και ο OTE TV.

Ο αριθμός των projects που κατατέθηκαν αγγίζει τα 200 και έχει ήδη ξεκινήσει η διαδικασία αξιολόγησης.
Κατά τη διάρκεια του Film Factory, ο διαγωνισμός θα περάσει στην επόμενη φάση, καθώς η επιτροπή θα πραγματοποιήσει προσωπικές συνεντεύξεις με τους δημιουργούς των 12 επικρατέστερων σεναρίων, με σκοπό ν’αποκτήσει ολοκληρωμένη εικόνα για κάθε project.

Τη Δευτέρα, 14/12, στις 20:30, στο φουαγιέ του Θεάτρου της ΑΣΚΤ, θα ανακοινωθούν οι 6 φιναλίστ, οι οποίοι θα κληθούν να τελειοποιήσουν και να ολοκληρώσουν την προετοιμασία των ταινιών τους, ως τον Μάρτιο του 2016, με τη συμβουλευτική υποστήριξη της επιτροπής και άλλων καταξιωμένων κινηματογραφιστών.

Η ανακοίνωση των 2 ταινιών που θα χρηματοδοτηθούν από την ΕΑΚ και τον OTE TV, θα γίνει στην Τελετή Απονομής των Βραβείων, στις 28 Μαρτίου 2016, στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών.

 

 

Taiwan Film Festival Poster
Taiwan Film Festival - Προβολή τριών Ταινιών της Νέας Γενιάς Κινηματογραφιστών της Ταϊβάν

 

Η Αντιπροσωπεία της Ταϊπέι στην Αθήνα και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης παρουσιάζουν, στο πλαίσιο του Taiwan Film Festival, τρεις κινηματογραφικές ταινίες, παραγωγής 2013, από τη Νέα Γενιά των Κινηματογραφιστών της Ταϊβάν, που αποτελούν δείγμα της σύγχρονης κινηματογραφικής παραγωγής της Ταϊβάν.

Το Taiwan Film Festival θα διαρκέσει από την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου έως και την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015, στον Κινηματογράφο του ΙΜΚ, όπου οι σινεφίλ θα έχουν την ευκαιρία να δουν έργα που καταδεικνύουν τη συνέχεια, την ανανέωση και τον εμπλουτισμό του κινηματογράφου της Ταϊβάν με νέους σκηνοθέτες και νεανική ενέργεια ώστε να αντικατοπτρίζει τις ελπίδες και τα όνειρα της νεολαίας της χώρας.

Η παγκόσμια κοινότητα του κινηματογράφου και οι ανά τον κόσμο κινηματογραφόφιλοι γνωρίζουν την κινηματογραφία της Ταϊβάν μέσα από τους  διάσημους  σκηνοθέτες της όπως είναι οι ξεχωριστοί,  HOU Hsiao-hsien (Χου Χσιάο Χσιεν), Edward YANG (Έντουαρντ Γιανγκ), Ang LEE (Ανγκ Λι), TSAI Ming-liang, (Τσάι Μινγκ-Λιάνγκ) που ξεπήδησαν τις δεκαετίες του ΄80 και του ΄90  από το  New Wave Cinema (Νέο Κύμα), για να συναρπάσουν και να κατακτήσουν το χώρο του σινεμά.

Taiwan Film Festival – Οι ταινίες θα προβληθούν με αγγλικούς υπότιτλους και γενική είσοδο 5€.

 

Δείτε το πρόγραμμα του Taiwan Film Festival
  • Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015, στις 20:00
  • Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015, στις 19:00

Step Back to Glory

Ταϊβάν, 8.2.2013, έγχρωμη, Μανδαρίνικα, με αγγλικούς υπότιτλους,  125΄

Σκηνοθεσία: CHANG Po-jui (Τσάνγκ Μπό – ρι)

Σενάριο: CHANG Po-Jui, YU Shang-Min

Μουσική: Fred LUI

Παίζουν: KUO Shu-yau, CHUANG Kai-Hsin, Pink YANG, Belle YU, Hannah QUINLIVAN

Η ταινία είναι εμπνευσμένη από την πραγματική ιστορία της επιτυχημένης πορείας της ομάδας διελκυστίνδας του Γυμνασίου Θηλέων του Jingmei η οποία, από το 2010, έχει κατακτήσει πολλές φορές το παγκόσμιο Κλειστό Πρωτάθλημα Διελκυστίνδας. Η ταινία προβάλλει τον αγώνα και την εξέλιξη ενός αθλητή Γυμνασίου. Για τις ανάγκες κινηματογράφησης του τελικού αγώνα προσκλήθηκε μια από τις αντίπαλες της ομάδες από τη Χώρα των Βάσκων.

http://https://www.youtube.com/watch?v=0CJkgPX7Z_k

 

  • Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015, στις 20:00

Rhythm of the Rain

Κίνα/Ταϊβάν, 4.10.2013, έγχρωμη, Κινέζικα, με αγγλικούς υπότιτλους,  118΄

Σκηνοθεσία: Vincent FONG (Φαν Ουέν – σιέν,  καταξιωμένος στιχουργός, εξαιρετικά δημοφιλής στην Ασία)

Παίζουν: Vivian HSU, Alan KUO, Ashton CHEN, Ginnie HAN, Josie XU (unfinished)

Μια βροχερή ημέρα στα τέλη του καλοκαιριού, ο τραγουδιστής Alan συναντά την Ginnie, μια φοιτήτρια με προβλήματα ακοής. Την ερωτεύεται αμέσως καθώς του θυμίζει την πρώτη του κοπέλα, Sharon. Καθώς η σχέση τους αναπτύσσεται επανεμφανίζεται στη ζωή του Alan η Sharon, η οποία είναι πια μια rock star…

Το τραγούδι της ταινίας κέρδισε το Βραβείο Πρωτότυπου Τραγουδιού σε Ταινία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Hong Kong.

http://https://www.youtube.com/watch?v=fEmsJpj0BYs

 

  • Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015, στις 20:00

Zone Pro Site

Ταϊβάν, 16.8.2013, έγχρωμη, Κινέζικα, με αγγλικούς υπότιτλους,   145΄

Σκηνοθεσία – Σενάριο: CHEN Yu-hsun (Τζέν Ιού – σιούν  γνωστός για το βραβευμένο φιλμ του 1995, Tropical Fish)

Παίζουν: Kimi HSIA, Tony YANG(Yo Yang), LIN Mei-Hsiu, WU Nien-jen, KO Yi-Cheng, KING Jieh-Wen

Η ταινία αφηγείται την ιστορία της κόρης ενός μάγειρα catering η οποία προσπάθησε να ξεφύγει από την οικογενειακή επιχείρηση. Όταν, όμως,  οι προσπάθειές της να ακολουθήσει καριέρα ως μοντέλο στο χώρο της μόδας την οδηγούν σε μπελάδες επιστρέφει σπίτι και ξεκινά την επαναδημιουργία της οικογενειακής επιχείρησης. Οι σχέσεις της νεαρής με τους γονείς της και η αλληλεπίδραση της με δύο άλλους μάγειρες catering, θα δώσουν στο κοινό μια πολύ σύνθετη γεύση της ζωής.

http://https://www.youtube.com/watch?v=JdXEVM5iycY

 

Γενικές πληροφορίες για το Taiwan Film Festival

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου έως  Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015

Taiwan Film Festival: Προβολή τριών Ταινιών της Νέας Γενιάς Κινηματογραφιστών της Ταϊβάν

Taipei Representative Office / Αντιπροσωπεία της Ταϊπέι στην Αθήνα

 

Με αγγλικούς υπότιτλους

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015, στις 20:00 – «Step back to glory»

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015, στις 20:00 – «Zone pro site»

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015, στις 19:00 – «Step back to Glory»

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015, στις 20:00 – «Rhythm of the Rain»

 

Αίθουσα: Κινηματογράφος

Τιμή εισιτηρίου: 5€, ενιαία, ανά προβολή

 

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78,  τηλ. 210 3418 550,  φαξ.  210 3418 570

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα:  www.mcf.gr

 

Εισιτήρια για το Taiwan Film Festival προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος)
Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση.
Αγορά με πιστωτική κάρτα: 210 3418579, Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και στην Ιστοσελίδα του Ιδρύματος

Εισιτήρια προπωλούνται στα Εκδοτήρια Ticket Services Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσματζόγλου)

Εισιτήρια προπωλούνται και σε επιλεγμένα καταστήματα Forthnet (Πειραιά, Καλλιθέας (Θησέως), Αιγάλεω, Συντάγματος, Γλυφάδας, Αμαρουσίου. Αγίου Δημητρίου, Νέας Σμύρνης)

Monty Python young
Monty Python young

Monty Python ή αλλιώς οι Beatles της κωμωδίας. Τους αποκάλεσαν έτσι γιατί η επίδρασή τους στο είδος της κωμωδίας ήταν αντίστοιχη με εκείνη του βρετανικού συγκροτήματος στη μουσική. Το αναρχικό και ανατρεπτικό τους χιούμορ δεν άφησε τίποτα όρθιο στο πέρασμά του και μας έδειξε πως είναι να βλέπεις πάντα την φωτεινή πλευρά της ζωής.

Η αρχή

Μάιος 1969. Χάμστεντ, Λονδίνο. Πέντε Βρετανοί και ένας Αμερικάνος συναντιούνται σε ένα ινδικό εστιατόριο. Ο λόγος; Υπήρχε η σκέψη να συνεργαστούν σε μια καινούρια κωμική σειρά που θα προβαλλόταν από το κανάλι BBC. Οι πέντε από τους έξι είχαν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους για την κωμωδία ήδη από τα φοιτητικά τους χρόνια ενώ αργότερα απέκτησαν προϋπηρεσία στο αντικείμενο, γράφοντας σενάρια και συμμετέχοντας σε παραστάσεις.

Σε εκείνη την συνάντηση, οι έξι άνδρες, συγκεκριμένα οι Βρετανοί Γκράχαμ Τσάπμαν, Τζον Γκλιζ, Έρικ Άιντλ, Τέρι Τζόουνς, Μάικλ Πάλιν και ο Αμερικάνος Τέρι Γκίλιαμ αποφάσισαν να αλλάξουν τα δεδομένα της κωμωδίας. Τα επεισόδια της σειράς που είχαν σκοπό να γυρίσουν θα περιελάμβαναν απρόβλεπτες καταστάσεις, θα κατέρριπταν τον μύθο του σεβασμού και θα κινούνταν μέσα στο επαναστατικό κλίμα που αναδυόταν στα τέλη της δεκαετίας του ’60.

Το «Ιπτάμενο Τσίρκο» των Monty Python

Toν Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, στις 5 του μηνός, ακριβώς πέντε λεπτά πριν τις έντεκα το βράδυ εκείνης της Κυριακής, προβλήθηκε στις τηλεοπτικές οθόνες, που είχαν αρχίσει να γίνονται έγχρωμες, το πρώτο επεισόδιο της σειράς “Monty Python’s Flying Circus”. Ήταν ένα τηλεοπτικό προϊόν που άλλαξε τα δεδομένα όχι μόνο της κωμωδίας, αλλά και του ίδιου του μέσου της τηλεόρασης. Οι τίτλοι αρχής και τέλους μπερδεύονταν μεταξύ τους ή εμφανίζονταν κατά τη διάρκεια του επεισοδίου και τα κωμικά σκετς δεν είχαν ένα συγκεκριμένο θέμα. Το περιεχόμενο, από την άλλη, ήταν κάτι παραπάνω από αναρχικό, σατιρικό και σαρκαστικό ενώ παρωδούσε κάθε πιθανή κατάσταση ακόμα και ίδια τα τηλεοπτικά είδη, από τα ντοκιμαντέρ και τα τηλεπαιχνίδια μέχρι τις διαφημίσεις και τις βραδινές τηλεοπτικές εκπομπές.

Αν κάποιος γνώριζε καλά την βρετανική κωμωδία πριν από την εισβολή των Μόντι Πάιθον θα καταλάβαινε ότι η επίδραση τους προερχόταν από τα επιτυχημένα ραδιοφωνικά προγράμματα της δεκαετίας του ’50 όπως το “The Goon Show” στο οποίο συμμετείχε μεταξύ άλλων ο Πίτερ Σέλερς.

Η σειρά, η οποία σταμάτησε να προβάλλεται το 1974, κέρδισε τρία βραβεία BAFTA και ειδικά βραβεία για το σενάριο και τα γραφικά του Τέρι Γκίλιαμ, ενώ τράβηξε την προσοχή και άλλων χωρών, όπως της Γερμανίας για την τηλεόραση της οπόιας δημιουργήθηκαν δύο ειδικά επεισόδια.

 

Οι ταινίες των Monty Python

 

Η σκηνή της Σταύρωσης στην ταινία "The Life of Brian"
Η σκηνή της Σταύρωσης στην ταινία «The Life of Brian»

Οι ταινίες που γύρισαν οι Μόντι Πάιθον τα επόμενα χρόνια είχαν ως κύριο σκοπό να προβάλλουν την δουλειά τους πέρα από τα σύνορα της Αγγλίας.

Η πρώτη ταινία κυκλοφόρησε το 1971. “And Now For Something Completely Different” ήταν ο τίτλος της και ο σκοπός της να συστήσεις του Μόντι Πάιθον στο αμερικάνικο κοινό καθώς περιελάμβανε κωμικά σκετς από τις δυο πρώτες χρονιές του «Ιπτάμενου Τσίρκου» .Φαίνεται πως ο στόχος επετεύχθη. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1974, το κανάλι KERA-TV με έδρα το Ντάλας του Τέξας πρόβαλλε την αγγλική σειρά του 1969 και άλλα κανάλια ακολούθησαν σύντομα. Πάντως, η ταινία, παρά το γεγονός ότι δεν προσέφερε καινούριο υλικό, έκανε μεγάλη επιτυχία και στην Βρετανία κόβοντας εισιτήρια αξίας 80.000 λιρών.

Το 1975 ακολουθεί το “Monty Python and the Holy Grail” («Το Αδελφάτο των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης»), το οποίο σατιρίζει τον θρύλο του βασιλιά Αρθούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης και κατά συνέπεια τα κλισέ των ταινιών εν γένει. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι ηθοποιοί της ταινίας παίζουν σοβαρά και το γέλιο βγαίνει μέσα από την απαράδεκτη ιστορία. Η ταινία χρηματοδοτήθηκε από δισκογραφικές εταιρείες και ροκ συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin και οι Pink Floyd και έγινε μεγάλη επιτυχία τόσο στην Αγγλία όσο και στην Αμερική.

Η δεκαετία του ’70 τελειώνει με την ταινία που θεωρείται από πολλούς ως η καλύτερη της ομάδας: το “The Life of Brian” («Ένας προφήτης, μα τι προφήτης») η οποία ασχολείται διαφορετικά με τον Χριστό, μέσα από την αφήγηση της ζωής ενός σύγχρονου του, του Μπράιαν, ο οποίος γεννήθηκε στην διπλανή από εκείνον φάτνη. Στην πορεία, ο Μπράιαν γίνεται Μεσσίας στην θέση του Μεσσία.  Για τους Πάιθον, το θέμα ήτα πρωτότυπο καθώς δεν είχε γυριστεί ποτέ μια βιβλική κωμωδία. Βέβαια, το θέμα θεωρήθηκε ασεβές από τους αρχικούς παραγωγούς της ταινίας με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν και την θέση τους να πάρει το μέλος του συγκροτήματος “The Beatles” Τζορτζ Χάρισον. Τελικά, η ταινία κυκλοφόρησε, οι εκκλησιαστικές αρχές εναντιώθηκαν στο βλάσφημο φιλμ για το Υιό του Θεού (που σημειωτέον εμφανίζεται σε μόνο δύο σκηνές) και θέλησαν να απαγορεύσουν την κυκλοφορία στις αίθουσες, αλλά η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία σε Αγγλία και Αμερική. Χαρακτηριστικό έχει μείνει το τραγούδι που ακούγεται στην σκηνή της Σταύρωσης, το “Always look on the bright side of life”.

Την επόμενη δεκαετία, οι Μόντι Πάιθον θα παρουσιάσουν τις δύο τελευταίες ταινίες τους. Την μαγνητοσκοπημένη συναυλία που έγινε στο Hollywood Bowl του Λος Άντζελες “Monty Python live at the Hollywood Bowl” το 1982 και το “Monty Python’s the meaning of life” («Το Νόημα της Ζωής») τo 1983. Στην παραπάνω ταινία η ομάδα αναζητά το νόημα της ζωής, αναρωτιέται πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η γέννηση του καθενός από εμάς αποτελεί ένα θαύμα. Η ταινία κέρδισε το βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών του 1983.

 

Η συνέχεια

 

Στιγμιότυπο από την τελευταία παράσταση των Monty Python
Στιγμιότυπο από την τελευταία παράσταση των Monty Python

 

Πριν την εκπνοή της δεκαετίας του ’80, στις 4 Οκτωβρίου 1989, φεύγει από την ζωή ξαφνικά ο Γκράχαμ Τσάπμαν, μόλις στα 48 του χρόνια. Οι επόμενες δεκαετίες δεν θα είναι ίδιες χωρίς αυτόν και οι Μόντι Πάιθον θα ακολουθήσουν έναν διαφορετικό δρόμο.

Την δεκαετία του ’90, συμπληρώνουν ήδη τριάντα χρόνια πορείας με εμφανίσεις στη σκηνή (φεστιβάλ κωμωδίας του Άσπεν) και στην τηλεόραση με την “Python Night” να καταλαμβάνει ένα ολόκληρο τηλεοπτικό απόγευμα με ντοκιμαντέρ αλλά και καινούρια σκετς. Την επόμενη δεκαετία, οι πέντε εναπομείναντες Python, εμπνευσμένοι από την επιτυχία δύο ταινιών τους, πρωταγωνιστούν στα μιούζικαλ “Spamalot” (2005, Μπρόντγουει) και “Not the Messiah”(2010). Το πρώτο κέρδισε βραβείο Τόνι για το καλύτερο μιούζικαλ και το δεύτερο παρουσιάστηκε στο Royal Albert Hall, με αφορμή την επέτειο των σαράντα ετών από την δημιουργία της ομάδας.

Το 2013 ανακοίνωσαν ότι θα είναι ξανά όλοι μαζί για μια παράσταση που θα παρουσιαζόταν την επόμενη χρονιά. Η μία παράσταση έγινε δέκα λόγω της τεράστιας επιτυχίας. Την τελευταία από αυτές τις παραστάσεις παρακολούθησε ένα κοινό 15.000 ατόμων που είχε συγκεντρωθεί στην αρένα Ο2 του Λονδίνου. Η παράσταση αυτή της 20ης Ιουλίου του 2014 μαγνητοσκοπήθηκε και αποτέλεσε την τελευταία ταινία της ομάδας με τον σαρκαστικό τίτλο “Monty Python Live (mostly) – One Down Five to Go”. Αν και οι δρόμοι της ανατρεπτικής ομάδας είχαν αρχίσει να χωρίζουν ήδη από το 1983, η παράσταση αυτή σήμανε το οριστικό τέλος της συνεργασίας τους.

Όσο περνούν τα χρόνια, όμως, το είδος της κωμωδίας που εισήγαγαν οι Μόντι Πάιθον θα αποκτά όλο και περισσότερους θαυμαστές. Άλλωστε,το χιούμορ τους έχει εμπνεύσει άλλα κωμικά προγράμματα όπως το Saturday Night Live αλλά και μεμονωμένους κωμικούς ηθοποιούς όπως ο Σάσα Μπαρόν Κοέν, ο Σεθ ΜακΦάρλαν και ο Σεθ Μέγιερς. Και είμαστε σίγουροι ότι αυτό το ιδιαίτερο χιούμορ που αγνοούσε τις συμβάσεις και τους κανόνες θα συνεχίσει να εμπνέει….

 

Οι Μόντι Πάιθον στην τηλεόραση

Monty Python’s Flying Circus, Series 1 (1969–74)

Monty Python’s Flying Circus, Series 2 (1970)

Monty Python’s Flying Circus, Series 3 (1972–73)

Monty Python’s Flying Circus, Series 4 (1974)

Monty Python’s Fliegender Zirkus (1972)

Parrot Sketch Not Included -20 Years of Monty Python (1989)

Monty Python’s Personal Best (2006)

Monty Python-The Meaning of Live (2014)

 

Βιβλία

Monty Python’s Big Red Book (1972)

The Brand New Monty Python (PaperBok) (1973) 

Monty Python and The Holy Grail (Book) (1977) 

The Life of Brian/MONTYPYTHONSCRAPBOOK (1979)

Monty Python’s The Meaning Of Life (1983)

Monty Python’s Flying Circus – Just The Words Volume 1 (1989) 

Monty Python’s Flying Circus – Just The Words Volume 2 (1989) 

The Fairly Incomplete & Rather Badly Illustrated Monty Python Song Book (1994) 

Monty Python’s The Meaning of Life (1999)

The Pythons’ Autobiography By The Pythons  (2003)

The Very Best of Monty Python (2006)

Monty Python Live! (2009)

 

Μουσικά άλμπουμς

Monty Python’s Flying Circus (1970)

Another Monty Python Record (1971)

Monty Python’s Previous Record (1972)

The Monty Python Matching Tie and Handkerchief (1973)

Monty Python Live at Drury Lane (1974)

The Album of the Soundtrack of the Trailer of the Film of Monty Python and the Holy Grail (1975)

Python on Song (1976)

Monty Python Live at City Center (1977)

The Monty Python Instant Record Collection (1977)

Monty Python’s Life of Brian (1979)

Monty Python’s Contractual Obligation Album (1980)

Monty Python’s The Meaning of Life (1983)

The Final Rip Off (1987)

Monty Python Sings (1989)

The Ultimate Monty Python Rip Off (1994)

Monty Python Sings Again (2014)

Monty Python’s Total Rubbish (2014)

 

The Life of Brian

Παρακολουθήστε εδώ με ελληνικούς υπότιτλους την ταινία «Ένας προφήτης, μα τι προφήτης».