Άρθρα

0 242
Caspar David Friedrich, χειμερινό τοπίο, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Caspar David Friedrich, χειμερινό τοπίο με εκκλησία, 1811

Ο χειμώνας ως έργο τέχνης είναι η φύση και ο χρόνος στη φαντασία του ανθρώπου. Με το χειμερινό ηλιοστάσιο ξεκινά επίσημα ο χειμώνας στο βόρειο ημισφαίριο. Ως εποχή είχε πάντα ιδιαίτερες συνδηλώσεις για τον άνθρωπο. Ως αισθητικό αντικείμενο όμως τράβηξε την προσοχή του μόλις κατά τους νεώτερους χρόνους. Με την εκπνοή του Μεσαίωνα, το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον έπαψαν να μονοπωλούν τα θρησκευτικά θέματα και το βλέμμα στράφηκε στην ομορφιά και την αλήθεια της φύσης, που μπορούσε και άξιζε να αποδοθεί ρεαλιστικά, ακόμα και στις πιο παγωμένες και σκοτεινές της όψεις. Επιλέξαμε λοιπόν δέκα έργα από την νεώτερη ιστορία της δυτικής ζωγραφικής που νομίζουμε ότι το δείχνουν αυτό:

Ο χειμώνας ως έργο τέχνης, από τον ύστερο μεσαίωνα έως σήμερα:

1. Master Wenceslas, Ιανουάριος

Master Wenceslas, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Master Wenceslas, Ιανουάριος, νωπογραφία στο Κάστρο των Επισκόπων του Τρέντο, 1407

O Wenceslas από την Βοημία κλήθηκε από τον Επίσκοπο του Τρέντο να διακοσμήσει τους τοίχους του Πύργου των Αετών στο επισκοπικό κάστρο. Αυτές οι νωπογραφίες απεικόνιζαν τον κύκλο των μηνών του έτους. Θεωρούνται η πρώτη μνημειακή απόδοση του θέματος, το οποίο προηγουμένως προοριζόταν συνήθως για την εικονογράφηση βιβλίων. Για τον μήνα Ιανουάριο, ο Wenceslas επέλεξε να ζωγραφίσει με ιδιαίτερη σπουδή ένα χιονισμένο τοπίο γύρω από το επισκοπικό μέγαρο, το οποίο ως δια μαγείας έχει μείνει ανέπαφο. Πληροφορούμαστε οτι τα πρόσωπα που συμμετέχουν στη σκηνή είναι «Επίσκοπος και οι ευγενικοί του σύντροφοι» που «απολαμβάνουν τον χιονοπόλεμο».

2. Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, κυνηγοί στο χιόνι

Πίτερ Μπρίγκελ ο Πρεσβύτερος, οι κυνηγοί στο χιόνι, 1565, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Πίτερ Μπρίγκελ ο Πρεσβύτερος, οι κυνηγοί στο χιόνι, 1565

Ο Πίτερ Μπρίγκελ είναι ο καλλιτέχνης με τον οποίο ορίζεται ο χειμώνας ως έργο τέχνης. Το γεμάτο λεπτομέρειες αριστούργημά του αποτελεί καμπή στην απόδοση της φύσης και των εποχών. Από την συμβολική αναπαράσταση περνάμε πλέον οριστικά στην εκκοσμικευμένη, ρεαλιστική και ανθρωποκεντρική απόδοση. Είναι μια καλή χειμωνιάτη μέρα και οι κάτοικοι του (φλαμανδικού;) χωριού κάνουν βόλτες και παίζουν στην παγωμένη λίμνη. Το κυνήγι όμως δεν έχει πάει καλά. Τα σκυλιά δείχνουν εξαντλημένα και οι κυνηγοί κουβαλάνε ένα μόλις θήραμα, έναν λαγό ή (ακόμα χειρότερα) μια αλεπού.

3. Hendrick Avercamp, σκηνή στον πάγο κοντά στην πόλη

Heinrick Averkamp, σκηνή στον πάγο κοντά στη λίμνη, 1615, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Heindick Avercamp, σκηνή στον πάγο κοντά στη λίμνη, 1615

Ο Ολλανδός Χέντρικ Άφερκαμπ έζησε σε μια εποχή με μερικούς από τους πιο ψυχρούς χειμώνες της λεγόμενης «μικρής παγετωνικής εποχής». Αυτό ίσως εξηγεί γιατί εξειδικεύτηκε στην απεικόνιση ολλανδικών τοπίων κατά τον χειμώνα. Οι πίνακές του είναι ζωντανοί και γεμάτοι χρώμα, με προσεκτική απεικόνιση των ανθρώπινων μορφών στο τοπίο. Πολλοί από τους πίνακές του περιλαμβάνουν ανθρώπους να κάνουν πατινάζ σε παγωμένες λίμνες.

4. Francois Boucher, οι τέσσερις εποχές – χειμώνας

Francois Boucher, οι τέσσερις εποχές, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Francois Boucher, οι τέσσερις εποχές: χειμώνας, 1755

Σ’αυτήν την αλληγορία του χειμώνα έχουμε ένα κλασικό δείγμα του Ροκκοκό και του 18ου αιώνα. Αντί να ζωγραφίσει τις τυπικές αγροτικές εργασίες της εποχής ή την ίδια τη φύση, ο Boucher τοποθετεί ένα ζευγάρι σ’ένα χρυσό έλκηθρο. Ο χειμώνας ως έργο τέχνης για την Madame de Pompadour, την επίσημη ερωμένη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΕ’, για την οποία και φιλοτεχνήθηκε ο εν λόγω πίνακας.

5. Caspar David Friedrich, θάλασσα από πάγο

Caspar David Friedrich, θάλασσα από πάγο, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Caspar David Friedrich, θάλασσα από πάγο, 1824

Ο μεγάλος ρομαντικός της γερμανικής ζωγραφικής αποτυπώνει εδώ τα συντρίμια του βρετανικού HMS Griper, που χάθηκε στην εξερεύνηση του Βόρειου Πόλου. Το κολοσιαίο παγόβουνο μοιάζει εμπόδιο και ταφόπλακα της ανθρώπινης προσπάθειας. Όπως και αλλού στην τέχνη του Friedrich έτσι κι εδώ, η φύση είναι ταυτόχρονα μεγαλειώδης και απολύτως αδιάφορη προς την ανθρώπινη ζωή.

6. Κλωντ Μονέ, η κίσσα

Κλωντ Μονέ, η κίσσα, 1868-9, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Κλωντ Μονέ, η κίσσα, 1868-9

Ο Μονέ ζωγράφισε πάνω από εκατό χειμωνιάτικα τοπία. Σε αυτό, το μεγαλύτερο σε έκταση, έχει απεικονίσει μόνο ένα μαύρο πουλί, καθισμένο σε έναν φράχτη στο Etretat της Νορμανδίας. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η απόδοση των σκιών. Όχι με μαύρο αλλά με το αντισυμβατικό μπλε.

7. Βασίλυ Καντίνσκυ, χειμωνιάτικο τοπίο

Βασίλυ Καντίνσκυ, χειμωνιάτικο τοπίο, 1911, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Βασίλυ Καντίνσκυ, χειμωνιάτικο τοπίο, 1911

Στο βιβλίο του «Για το Πνευματικό στην Τέχνη», ο Βασίλυ Καντίνσκυ διατύπωσε μια σχεδόν μυστικιστική θεωρία για τη δύναμη των χρωμάτων και των συνδυασμών τους. Εδώ, έχουμε ένα από τα τελευταία αναπαραστασιακά του έργα προτού στραφεί αποκλειστικά στην αφαίρεση.

8. Hans Baluschek, εργατούπολη

Hans Baluschek, εργατούπολη, 1920, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Hans Baluschek, εργατούπολη, 1920

Ο Γερμανός Hans Baluschek (1870-1935) υπήρξε εκπρόσωπος του γερμανικού Κριτικού Ρεαλισμού και ως τέτοιος προσπάθησε να αποτυπώσει πιστά τη ζωή του λαού και των απλών ανθρώπων. Ο χειμώνας ως έργο τέχνης μα, ούτε ωραίος, ούτε μεγαλοπρεπής. Είναι κρύο και υγρασία που κάνουν τον περαστικό να επιταχύνει το βήμα του. Πάνω από τις μητροπόλεις, oι ουρανοί είναι καπνισμένοι από τα εργοστάσια αλλά και τα σπιτικά που προσπαθούν να ζεσταθούν.

9. Alexander Calder, νιφάδα χιονιού

Alexander Calder, νιφάδα χιονιού, 1950, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Alexander Calder, νιφάδα χιονιού, 1950

Ο Αλεξάντερ Κάλντερ (1898 –1976) ήταν Αμερικανός γλύπτης και καλλιτέχνης, διάσημος για τα κινούμενα τρισδιάστατα γλυπτά του (mobiles). Χρησιμοποίησε φύλλα μετάλλου, κομμένα σε απλά σχήματα, που κινούνται ακόμα και με το απαλό φύσημα του αέρα.

10. Thomas Kinkade, Χριστούγεννα στη Νέα Υόρκη

Thomas Kinkade, Χριστούγεννα στη Νέα Υόρκη, 2008, Ο χειμώνας ως έργο τέχνης
Thomas Kinkade, Χριστούγεννα στη Νέα Υόρκη, 2008

Σε άλλες εποχές ο σύγχρονός μας Thomas Kinkade θα θεωρούνταν καλλιτέχνης του κιτς. Είναι διάσημος για τη μαζική προώθηση και εμπορία των έργων του, αντίγραφα των οποίων, κατά τον ισχυρισμό του, κοσμούν ένα στα είκοσι αμερικανικά σπίτια. Ωστόσο οι κριτικοί των αγαπούν. Τα έργα του θυμίζουν καρτ ποστάλ και εικονογραφήσεις χριστιανικών βιβλίων. Όπως βλέπουμε κι εδώ, το θρησκευτικό στοιχείο συνδυάζεται με τη μαζική κουλτούρα και την ρεαλιστική απόδοση της Νέας Υόρκης σε τυπικά δριμύ ψύχος.

 

 

0 196
Torquay by Frank Wootton.
Καλοκαιρινό poster του εικαστικού Frank Wootton.

Καλοκαιρινή ζωγραφική: ένας ιδιαίτερα ευχάριστος τίτλος καθώς μας φέρνει στο νου το καλοκαίρι.
Καλοκαίρι…
Το καλοκαίρι για πολλούς είναι η ομορφότερη εποχή του χρόνου. Για όσους ζουν σε εύκρατες χώρες, όπως η Ελλάδα, η όλη εμπειρία του καλοκαιριού αποθεώνεται. Τι έρχεται όμως στο νου μας όταν ακούμε ή σκεφτόμαστε τη λέξη καλοκαίρι; Όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα οι εμπειρίες μας διαφέρουν από το ένα άτομο στο άλλο. Υπάρχουν ωστόσο ορισμένα κοινά σημεία. Όπως ο ζεστός (αν και πολλές φορές αποπνικτικός) καιρός σε αντιδιαστολή με τη δροσερή θάλασσα. Ο ανεμιστήρας ή το air-condition που κάνουν καθημερινές υπερωρίες. Ο συνεχόμενος και παράλληλα γαληνευτικός ήχος των τζιτζικιών. Το κορεσμένο χρώμα του ουρανού που παίρνει αυτή τη βαθυγάλανη απόχρωση μονάχα τα καλοκαίρια. Μια ολοήμερη (και όχι μόνο εκδρομή). Τα αμέτρητα άστρα στον καλοκαιρινό ουρανό. Καλοκαίρι επίσης για πολλούς τυχερούς σημαίνει διακοπές, μεγάλης ή μικρής διάρκειας. Υπάρχουν όμως και πολλοί που δεν έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν το καλοκαίρι ξαπλωμένοι σε μια παραλία ή σε μια πολυθρόνα. Για εκείνους αλλά και για όσους μας διαβάζουν ενώ κάνουν διακοπές ετοιμάσαμε ένα άκρως καλοκαιρινό άρθρο με θέμα -τι άλλο;- τη τέχνη.

Θα παρουσιαστούν πέντε αριστουργηματικά δείγματα καλοκαιρινής ζωγραφικής, τα οποία αποδίδουν την ατμόσφαιρα του καλοκαιριού με τρόπο μοναδικό.
Vincent Van Gogh, Χωράφια σίτου με κυπαρίσσια, (A wheat-field with cypresses) 1889.
National Gallery, Λονδίνο
A wheatfield with cypresses by Vincent Van Gogh.

Τα «Χωράφια σίτου με κυπαρίσσια» (συχνά αποκαλούμενα και ως » Χωράφια καλαμποκιού με κυπαρίσσια«) είναι μία από τις τρεις παρόμοιες ελαιογραφίες του Vincent Van Gogh, που αποτελούν τμήμα της σειράς με τα χωράφια του καλλιτέχνη. Όλες φιλοτεχνήθηκαν στο ψυχικό άσσυλο Saint-Paul-de-Mausole που βρίσκεται στη περιοχή Saint-Rémy στη Γαλλία. Εκεί ο Van Gogh βρέθηκε ως ασθενής, με τη θέλησή του, από τον Μάιο του 1889 έως τον Μάιο του 1890. Τα έργα τέχνης είναι εμπνευσμένα από τη θέα του παραθύρου του δωματίου του καλλιτέχνη.

Frank Wootton, Τόρκι, (Torquay) 1950
National Railway Museum, North Yorkshire.
Torquay by Frank Wootton.

Ο Frank Wootton ήταν ένας καλλιτέχνης της αεροπορίας, διάσημος για τα έργα του που απεικονίζουν την Βασιλική Δύναμη Αέρος κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Οι βρετανικές ακτές έχουν απεικονιστεί λίγες φορές τόσο όμορφα όσο στο poster του Wootton. To «Τόρκι» του καλλιτέχνη θυμίζει πολύ την εξιδανικευμένη εικόνα του Μονακό: Ένα λιμάνι πλημμυρισμένο από πολυτελή κότερα με βασιλική αρχιτεκτονική στους χλοερούς του λόφους.

Fred Pollock, To καλοκαίρι της πυγολαμπίδας, (Firefly summer) 1991
Potteries Museum and Art Gallery, Stoke on Trend.
A firefly summer by Fred Pollock.

O Fred Pollock γεννήθηκε στη Γλασκώβη το 1937 και φοίτησε στη Σχολή Τέχνης της ίδιας πόλης. Χαρακτηριστικό της τέχνης του είναι οι έντονες χρωματικές συγκρούσεις των αφαιρετικών έργων του. Οι ισχυρές και κορεσμένες τετραγωνοειδής φόρμες του δημιουργούν την αίσθηση μιας παραπλανητικής λεπτότητας. Στο «Καλοκαίρι της πυγολαμπίδας», ο Pollock συλλαμβάνει την αίσθηση μιας καλοκαιρινής ημέρας, με μόνο μέσο τις παχιές στρώσεις κόκκινου, πορτοκαλί και πράσινου.

Jackson Pollock, Καλοκαίρι: Νούμερο 9Α (Summertime: Number 9A), 1948
Tate Liverpool
Summer: Number 9A by Jackson Pollock.

Το 1945, ο Jackson Pollock μετακόμισε από την Νέα Υόρκη στο νησί Λονγκ. Το στούντιο του εκεί ήταν ένας τροποποιημένος αχυρώνας δίχως θέρμανση ή ηλεκτρισμό. Στόχος του Pollock ήταν το να δουλεύει απευθείας από το υποσυνείδητο του. Η απόφαση του αυτή οδήγησε σε μία εκρηκτική τεχνική ζωγραφικής όπου έχυνε χρώμα, πιτσιλούσε και ζωγράφιζε με χειρονομίες πάνω σε μεγάλων διαστάσεων καμβάδες τοποθετημένους στο έδαφος. Οι ρυθμοί των χειρονομιών του πίνακα «Καλοκαίρι: Νούμερο 9Α» αντανακλούν την πεποίθησή του πως : «Ο μοντέρνος καλλιτέχνης δουλεύει και εκφράζει έναν εσωτερικό κόσμο – με άλλα λόγια εκφράζει την ενέργεια, την κίνηση, και άλλες εσωτερικές δυνάμεις.» Πολλοί σχολιαστές έχουν αναφέρει πως κάτω από τις αφαιρετικές χειρονομίες του Pollock βρίσκονται μορφές.

Charles Edward Perugini, Σε μια καλοκαιρινή δεξίωση (In a summer shower), 1888
Ferens Art Gallery, Hull
A summer shower by Charles Edward Perugini.
Α summer shower by Charles Perugini.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Carlo Perugini. Ωστόσο στη μετέπειτα ζωή του το άλλαξε σε Charles Edward Perugini. Γεννήθηκε και σπούδασε στην Ιταλία, όπου ανέπτυξε την τεχνική του υπό το φως των μεσογειακών καλοκαιριών. Στον πίνακα «Σε μια καλοκαιρινή δεξίωση», απεικονίζει τρεις γυναίκες που βρίσκουν καταφύγιο υπό τη σκιά ενός δέντρου, μετά τον αγώνα badminton τους που διακόπηκε από μια μπόρα. Το καπέλο το οποίο κρατά η κεντρική μορφή δείχνει ότι η βροχή δεν ήταν προβλεπόμενη.

 Και θυμηθείτε το καλοκαίρι είναι εποχή έκφρασης και δημιουργίας. Η καλοκαιρινή ζωγραφική είναι μονάχα ένας τρόπος έκφρασης. Για αυτό λοιπόν χαλαρώστε και «ρίξτε» τους ρυθμούς σας για λίγο, όπου και αν βρίσκεστε και δημιουργείστε.
Καλό Καλοκαίρι!

0 271
"Albert Einstein". Ένα εκ των δημοφιλέστερων δημιουργημάτων του Τριαντάφυλλου Βαϊτση.

Ο  Τριαντάφυλλος Βαΐτσης είναι ο πρώτος Έλληνας εικαστικός που πρωτοπόρησε παράλληλα τόσο στον χώρο της trash art όσο και της shadow art συγκεράζοντας τα στοιχειά τους. Πώς; Κατασκευάζοντας άμορφες μάζες από σκουπίδια, στις οποίες όμως τίποτα δεν έχει τοποθετηθεί τυχαία. Κάθε κομμάτι μεγαλύτερο ή μικρότερο έχει συγκεκριμένη θέση και σκοπό. Όταν λοιπόν ο κατάλληλος φωτισμός χύνεται σε αυτές τις φαινομενικά άμορφες μάζες  φανερώνονται στον τοίχο σκιές δημοφιλών πορτρέτων και όχι μόνο. «Μιλούν» μια ήρεμη, ανεπιτίδευτη γλώσσα. Μια νέα γλώσσα.

Η κυρίαρχη αντίφαση στο έργο του πρωτοπόρου καλλιτέχνη γίνεται άμεσα αντιληπτή. Η αρχικά άμορφη, μη παραστατική και απροσδιόριστη μάζα  μετατρέπεται ,από τη μία στιγμή στην άλλη ,με τον κατάλληλο φωτισμό, σε μια ντελικάτη, παραστατική και συνάμα ρεαλιστική απεικόνιση.

Τριαντάφυλλος Βαΐτσης : Βιογραφικό

O Τριαντάφυλλος Βαΐτσης  γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαραντάπορο Ελασσόνας. Το 1994 μπήκε στην Πολυτεχνική Σχολή Ξάνθης, στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών. Το 1995 ,όμως, διαγράφηκε από το Τμήμα προκειμένου να εγγραφεί στο Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος. Αποφοίτησε το 2001. Από το 2003 μέχρι το 2013 εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας Μηχανικός Περιβάλλοντος.

Ωστόσο η ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση ήταν εμφανής ήδη από τα πρώιμα στάδια της ζωής του. Έτσι λοιπόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με διάφορα είδη τέχνης καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.  Η ζωγραφική, η ξυλογλυπτική,  οι κατασκευές με σύρμα, το θέατρο και η ποίηση είναι μερικές από τις ενασχολήσεις του. Το 2009, ελκύεται ιδιαίτερα από την τέχνη με ανακυκλώσιμα υλικά σε συνδυασμό με την τέχνη από σκουπίδια. Σιγά σιγά, περνάει από το ερασιτεχνικό στο επαγγελματικό επίπεδο. Το 2014 γίνεται μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας και διαγράφεται από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Από το 2009 μέχρι σήμερα έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις, όπως επίσης και έχει κάνει αρκετές ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα κι εξωτερικό. Κατοικεί στην Ξάνθη από το 1994, ενώ το 2014 δημιούργησε το «Σπίτι της Σκιάς» (The House of Shadow).

Ο Τριαντάφυλλος Βαΐτσης είναι αρκετά δημοφιλής ,ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή της Ξάνθης. Όπως δήλωσε και ο ίδιος σε συνέντευξη σχετικά με την κατεύθυνση της τέχνης του αλλά και την αντίδραση και τελικά υποστήριξη του κοινού: «Κάποια στιγμή ξεκίνησα να ασχολούμαι με την trash art –ξέρεις κατασκεύαζα διάφορα μικροπράγματα από σκουπίδια. Σιγά, σιγά ο κόσμος στην Ξάνθη έμαθε για το χόμπι μου και μου έφερνε τα σκουπίδια του, ώστε να αναζητώ σε αυτά υλικά για τις δημιουργίες μου. Λειτουργούσα ουσιαστικά σαν ένα μικρό εργαστήριο ανακύκλωσης σκουπιδιών. Αργότερα, το 2009, με συνεπήρε ο μυστικισμός που αναβλύζει η shadow art -μια μέρα είδα ένα γλυπτό στο internet και μαγεύτηκα. Ήταν ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα. Έτσι αποφάσισα να ενώσω τις δύο μορφές τέχνης (trash και shadow art) –πλέον κατασκευάζω γλυπτά σκιάς αποκλειστικά και μόνο από σκουπίδια».

Το στοιχείο που κάνει τον Τριαντάφυλλο Βαϊτση ακόμα πιο ενδιαφέροντα, ως εικαστικό , είναι το γεγονός ότι είναι ο πρώτος που ασχολήθηκε με αυτή τη σχεδόν άγνωστη για την Ελλάδα μορφή τέχνης. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι Έλληνες shadow artists στο σύνολό τους είναι μόλις 2.

"Γέννηση" - Τριαντάφυλλος Βαΐτσης
Ένα εκ των γλυπτών του εικαστικού που ανήκουν στη συλλογή «Ψυχή»
Όσον αφορά το έργο του.

Ο Τριαντάφυλλος Βαΐτσης οδηγούμενος  τόσο  από τα βιώματα και της εικόνες της παιδικής του ηλικίας όσο και από την ανείπωτη ομορφιά της παλιάς πόλης της Ξάνθης δημιούργησε τα γνωστά και χαρακτηριστικά πλέον «γλυπτά σκιάς» του. Από τις πιο βαθυστόχαστες προτάσεις του αποτελούν τα έργα των αντιθέσεων ή τα έργα διπλής σκιάς. Ένα τέτοιο έργο, για παράδειγμα, είναι «Ο Πρώιμος Κύκλος» που αποτελεί οπτικοποίηση ενός ποιήματος του καλλιτέχνη : «Τα σκοινιά». Άλλα έργα του είναι  : «Η Αβάσταχτη αγριότητα του όντος» καθώς και «Η Αρχή του τέλους και το τέλος της Αρχής».  Στη συλλογή του πολυτάλαντου αυτού εικαστικού προστίθενται πολλά γλυπτά προσωπογραφίας και όχι μόνο. Τα δημοφιλέστερα εκ των οποίων είναι η «Marilyn Monroe» o «Albert Einstein», ο «Che Guevara»καθώς και ο «Ρωμαίος και η Ιουλιέτα».

Από τις τελευταίες του δημιουργίες είναι το σύνολο έργων με την ,πολλά υποσχόμενη, ονομασία «Ψυχή»(Soul). Συγκεκριμένα όσον αφορά την «Ψυχή» το κοινό καλείται να έλθει αντιμέτωπο με ένα ένα περιστρεφόμενο γλυπτό το οποίο προκαλεί το πλάσιμο εικόνων, λέξεων και σκέψεων στο μυαλό μέχρι όλοι να δουν να αναγράφεται ξεκάθαρα η λέξη «PSYCHE». Στην συλλογή αυτή ανήκουν ορισμένα στάδια της ψυχής όπως η γονιμοποίηση, η διασκέδαση, η χαρά, η απώλεια και τέλος η κάθαρση.

Όπως δήλωσε και ο ίδιος ο  Τριαντάφυλλος Βαΐτσης το έργο του χωρίζεται σε «σταθμούς».

Τον πρώτο του σταθμό (εκτός όλων των προηγούμενων καλλιτεχνικών  δραστηριοτήτων) αποτέλεσε η trash art η οποία συνδυάζει την περιβαλλοντική ευαισθησία και την καλλιτεχνική δημιουργία. Συγχρόνως, η κατασκευή των έργων απαιτεί την πολύ καλή γνώση των υλικών και της συμπεριφοράς αυτών, αλλά και την εφαρμογή των αρχών μηχανικής και στατικής, γεγονός το οποίο έκανε την trash art  ακόμα πιο ενδιαφέρουσα για τον εικαστικό.

Ο δεύτερος σταθμός συγκροτείται από ένα συνδυασμό της trash art  με τη  shadow art . Ο  Τριαντάφυλλος Βαΐτσης δηλώνει πως σε μια προσπάθεια διερεύνησης της shadow art τον συνεπήρε  ο μυστικισμός που εκπέμπεται από οποιαδήποτε σκιά καθώς και η μοναδικότητα του σχήματος που παίρνει με την παραμικρή αλλαγή της θέσης του φωτός ως προς το αντικείμενο. Και έτσι αποφάσισε να πειραματιστεί.

"Ρωμαίος και Ιουλιέτα"- Τριαντάφυλλος Βαΐτσης
Οι χαρακτήρες του πασίγνωστου δράματος » Ρωμαίος και Ιουλιέτα» ειδομένοι από μια διαφορετική οπτική γωνία.

 

Όταν ο Τριαντάφυλλος Βαΐτσης  ερωτήθηκε σε μία  συνέντευξη τι απεικονίζουν οι σκιές μέσα του  δήλωσε: «Είναι αντιθετικές εικόνες –μπορεί να δείχνουν μια αιώρα στην άμμο και ταυτόχρονα την απληστία του ανθρώπου ή την αγριότητα του όντος. Τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο, όλα συνυπάρχουν μέσα μας όπως το φως και η σκιά»

Στοιχεία επικοινωνίας Τριαντάφυλλου Βαΐτση:

E-mail: tvaitsis@gmail.com

website: www.vaitsis.com

Facebook page: http://www.facebook.com/art.vaitsis

 

WD Solo Show
Ο WD με το Solo Show "Late Night Tale" επιχειρεί μια δεύτερη αφήγηση στο γνωστό παραμύθι Alice in Wonderland. (Photo by Arilena Dimitriou)

Ο Wild Drawing (aka WD) με το Solo Show «Late Night Tale»  στην γκαλερί Sarri 12, επιχειρεί μια δεύτερη αφήγηση στο γνωστό παραμύθι Alice in Wonderland. Ο χώρος, που καλύπτεται από μια τοιχογραφία 350 m² μεταμορφώνεται σε Woundedland, όπου ο Wild Drawing οπτικοποιεί τις σκέψεις του για κοινωνικο-πολιτικά φαινόμενα και ζητήματα όπως ο καταναλωτισμός, ο πόλεμος, η προσφυγιά και η καταστροφή της φύσης, μεταξύ άλλων. Φαινόμενα που όλοι σήμερα βιώνουμε στην παγκόσμια εποχή που διανύουμε. Με καλλιτεχνικό και κοινωνικό background ένα κράμα Aνατολής-Δύσης συνδυασμένο με μοναδικό τρόπο, και μέσα από μια αιχμηρή ματιά, ο Wild Drawing μας καλεί να τον ακολουθήσουμε στη Woundedland.

WD Solo Show "Late Night Tale" Photo by Arilena Dimitriou
Ο WD μας δείχνει την αντίθεση φύσης με τεχνολογίας. (Photo by Arilena Dimitriou)

Το ορθογώνιο δωμάτιο και ο Wild Drawing ξεκινά να μας αφηγείται μια ιστορία αριστερόστροφα για την πληγωμένη Αλίκη, δείχνοντας μας εικόνες από τον άνθρωπο και την ομορφιά και ηρεμία που τον διακατείχαν όταν ζούσε στην φύση, μακριά από την τεχνολογία και τον καταναλωτισμό.

Ωστόσο ο άνθρωπος κατεχόμενος από δίψα για ανταγωνισμό και εξουσία, δεν νιώθει ευχαριστημένος με αυτά που ήδη έχει και αναζητεί παντού και άλλα, φτάνοντας στο σημείο του υπερκαταναλωτισμού και της απομάκρυνσης του από την φύση.

WD Solo Show "Late Night Tale" Photo by Arilena Dimitriou
Ο σύγχρονος άνθρωπος ως θύμα του καταναλωτισμού. (Photo by Arilena Dimitriou)

Ο Wild Drawing οπτικοποιεί την νέα ταυτότητα που δίνει στον άνθρωπο ο καταναλωτισμός, η οποία τον αλλάζει εξολοκλήρου, τον κάνει σκυθρωπό με οποιοδήποτε αγαθό και να έχει στην κατοχή και τον εγκλωβίζει σε ένα καινούργιο κοινωνικό γίγνεσθαι που και ο ίδιος δεν ξέρει πώς να δραπετεύσει. Οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αντικατασταθεί από τα υλικά αγαθά, τα οποία ωστόσο ποτέ δεν θα καταφέρουν να πάρουν την θέση της ανθρώπινης επαφής.

Ο Uncle Sam, που αποτελεί γνωστή εθνική προσωποποίηση της αμερικανικής κυβέρνησης ή των ΗΠΑ, σε παραλλαγή απο τον WD. (Photo by Arilena Dimitriou)
Ο Uncle Sam, που αποτελεί γνωστή εθνική προσωποποίηση της αμερικανικής κυβέρνησης ή των ΗΠΑ, σε παραλλαγή απο τον WD. (Photo by Arilena Dimitriou)

Οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να θυματοποιούν τον άνθρωπο, να τον χειραγωγούν, να καταστρέφουν πόλεις, να εκφοβίζουν, να δημιουργούν πολέμους και να σκοτώνουν ανθρώπους στον βωμό του πλούτου και της εξουσίας. Οι πρόσφυγες γίνονται ορδές, μεγάλοι και μικροί ξεριζωμένοι από τα σπίτια τους καταφεύγουν σε άλλες χώρες, με όνειρο τους μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη της Δύσης και της αφθονίας.

WD Solo Show "Late Night Tale" Photo by Arilena Dimitriou
Ο WD παρουσιάζει το μεταναστευτικό, που αποτελεί ένα απο τα τρέχοντα μεγάλα προβήματα της Ελλάδας. (Photo by Arilena Dimitriou)
WD Solo Show "Late Night Tale" Photo by Arilena Dimitriou
Η Δυτική Ευρώπη ως η κακιά βασίλισσα του παραμυθιού με το πρόσωπο της καγκελαρίου της Γερμανίας. Στα χέρα της κρατά ένα γουρουνάκι-κουμπαρά, ένδειξη του συσσωρευμένου πλούτου της Δύσης και πίσω η ταμπέλα Nothing is free, που μας παραπέμπει στην ταμπέλα του στρατοπέδου του Auschwitz. (Photo by Arilena Dimitriou)

Η Δυτική Ευρώπη δεν θέλει να γίνει χώρα υποδοχής για τους πρόσφυγες, ούτε να δώσει ένα κομμάτι από τον συσσωρευμένο πλούτο που κατέχει. Οι πολιτικοί της στέλνουν μηνύματα αλληλεγγύης και συμπόνιας στους πληγέντες, αλλά καμία ουσιαστική και πραγματική βοήθεια. Η αρχές του καπιταλισμού κηρύττουν: Nothing is free, αρά και σε τίποτα δεν τίθεται θέμα μοιράσματος.

WD Solo Show "Late Night Tale" Photo by Arilena Dimitriou
Πλύση εγκεφάλου και παρακολούθηση από τα media. (Photo by Arilena Dimitriou)

Μετά τις κυβερνήσεις, σειρά παίρνουν τα καθοδηγούμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα social media, που έχουν εισβάλει στην ζωή του ανθρώπου και κάνοντας του πλύση εγκεφάλου, δημιουργούν φοβισμένους και πειθήνιους πολίτες. Ταυτόχρονα, τα media αφαιρώντας από τον άνθρωπο την δημιουργικότητα και την φαντασία του, καταφέρνουν να τον κάνουν ανίκανο για οποιάδηποτε επανάσταση και αλλαγή. Οι άνθρωποι, τελικά, επιλέγουν να μένουν αθόρυβοι και βολεμένοι μέσα στις τσιμεντένιες πόλεις τους.

WD Solo Show "Late Night Tale" Photo by Arilena Dimitriou
Ο φόβος για τα πυρηνικά. (Photo by Arilena Dimitriou)

Τέλος, μέσα στο γενικότερο κλίμα πανικού και τρομοκρατίας, ο άνθρωπος κατασκευάζει πυρηνικά όπλα για όλο και περισσότερο έλεγχο, όλο και περισσότερη τρομοκρατία, καταστρέφοντας την φύση που τον περιβάλλει και του δίνει ζωή, μην δίνοντας σημασία στην θεμελιώδη αξία της ανθρώπινης ζωής.

Η Αλίκη δεν υπάρχει πουθενά στις τρισδιάστατες ζωγραφιές του WD, ίσως η πληγωμένη Αλίκη να είμαστε εμείς που περιτριγυρίζουμε μέσα στο δωμάτιο. Ωστόσο, πριν φύγεις από το μαυρόασπρο δωμάτιο, κάτι υπάρχει.

Λίγια λόγια για τον Wild Drawing aka WD :
WD Solo Show "Late Night Tale" Photo by Arilena Dimitriou
Η υπογραφή του Wild Drawing. (Photo by Arilena Dimitriou)

Ο  Wild Drawing (aka WD) έχει γεννηθεί στο Μπαλί και έχει σπουδάσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ξεκίνησε ως καλλιτέχνης του δρόμου το 2000, ενώ τα έργα του συναντιούνται σε πολλές γειτονιές της Αθήνας, καθώς και στο εξωτερικό.  Έχει διεξάγει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις ή φεστιβάλ στην Ασία, Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Wild Drawing Instagram

Wild Drawing Official Page

Wild Drawing Facebook Page

Πληροφορίες:

Εγκαίνια: 3 Μαρτίου 2016, 19:00-23:00
Διεύθυνση: Sarri 12 Gallery / Σαρρή 12 Αθήνα (Ψυρρή)
Διάρκεια: 3 Μαρτίου – 24 Απριλίου 2016
Ώρες λειτουργίας: Τετάρτη – Κυριακή 12:00 – 19:00
Είσοδος ελεύθερη

Επιμέλεια: NojNop

Φωτογραφίες για το Artic.gr: Αριλένα Δημητρίου.

0 741
HOME(less)
Διονύσης Χριστοφιλογιάννης, Γιάννης Αντωνίους, Harriet Summer. HOME(Less), επιμέλεια Κωνσταντίνος Αργιανάς. Φωτό: Δημήτρης Τριανταφύλλου.

Ο Λαβύρινθος της Κυψέλης είναι μια διατύπωση που στέκεται σε διαφορετικές κλίμακες παρατήρησης: από τα αρχιτεκτονικά δείγματα κατοικιών διαφορετικών περιόδων ως τις πολυκατοικίες, από τους παλιούς κατοίκους ως τις νέες οικογένειες μεταναστών, από τους συνταξιούχους στις πλατείες μέχρι τους νέους καλλιτέχνες που καταφτάνουν, από τον συνεχή πολεοδομικό ιστό μέχρι τα μικρά ανοίγματα της πόλης, από τις «περίεργες» πιάτσες μέχρι στα συνοικιακά στέκια του πεζόδρομου της Φωκίωνος κοκ.

Στην κυψέλη, που προσιτά κατοικήθηκε από νεοφερμένες ομάδες πληθυσμού που τώρα μέσα στην κρίση την αφήνουν, που ήταν μια αστική συνοικία με ωραίες κατοικίες που τώρα μένουν ακατοίκητες, ολοένα και περισσότερες ομάδες ενεργοποιούνται με διαφορετικές αφορμές αξιοποιώντας τα διαθέσιμα κτιριακά αποθέματα και την κοινωνική δυναμική. Οι επιμέρους πρωτοβουλίες άλλοτε καταγράφουν την πραγματικότητα, άλλοτε αρχειοθετούν με εικαστικούς όρους το παρελθόν της και άλλοτε επεμβαίνουν προσωρινά σχολιάζοντας την πραγματικότητα, δίνοντας ένα νέο στίγμα κινητοποίησης μέσα στο δυσμενές κλίμα της εποχής. Αν συχνά αναζητάμε μια «επίσημη» πολιτική για το πως εξελίσσεται μια γειτονιά ως χώρος και λειτουργία, η Κυψέλη φαίνεται να ενεργοποιείται μέσα από τους κατοίκους και τους επισκέπτες της. Απορροφώντας την ευρύτερη οικονομικο-πολιτική συνθήκη αντανακλά την ανά περίοδο γενικότερη κατάσταση της Αθήνας.

Σε αυτό το πλαίσιο, το project «ο Λαβύρινθος της Κυψέλης | SCALE # 2:100» συνολικά επισημαίνει διαφορετικής κλίμακας χώρους μέσα στον αστικό ιστό όπου η πρόσφατη ιστορία της πόλης αποτυπώνεται και παρεμβαίνει εμπλέκοντας γείτονες, επισκέπτες, περαστικούς, εικαστικούς, εικαστικές πλατφόρμες και μαγαζάτορες της γειτονιάς. Μεταξύ επτά διαφορετικών σημείων, σε μια βόλτα στα στενά της πόλης, ο μίτος ξετυλίγεται · η πραγματικότητα και διαφορετική φυσιογνωμία των σημείων που φιλοξενούνται τα έργα, αναπλάθεται καθώς αλλάζει προσωρινά η μετέωρη και απροσδιόριστη συνθήκη στην οποία αυτοί βρέθηκαν.

Ξεκινώντας από μια παλιά μονοκατοικία στην οδό Μυθήμνης 18, όπου λειτουργεί το project space bhive, η performance Open experience καλεί τους επισκέπτες να συμμετέχουν σε ένα περιβάλλον αλλαγής ρόλων.

Πρώτη στάση, το ισόγειο του κτιρίου και το Temenos του Κωνσταντίνου Πάτσιου, ένα μνημείο στην αστική κουλτούρα του αθηναϊκού σαλονιού του ‘80 με εμβληματικούς γύψινους κίονες, πλαστικές κούκλες και διακοσμητικές μινιατούρες, όλα στοιβαγμένα σε μια πτυσσόμενη σκάλα.

Στην ταράτσα του κτιρίου η performance Fish on the roof του Γιάννη Αντωνίου με τον ίδιο και τους Σταύρο Αποστολάτο, Αναστασία Μπουζιώτη και Γιάννη Τσιγκρή βάζει τους θεατές να παρακολουθούν από απόσταση, σε γειτονικές ταράτσες ή άλλους χώρους μέσα στο κτίριο, δημιουργώντας μια νέα γειτονιά. Οι performers δημιουργούν και κατοικούν ένα μικρόκοσμο στην ταράτσα αναπτύσσοντας σχέσεις και ιστορίες επιβίωσης σαν αυτές που φαντάζεται κανείς να συμβαίνουν στους απέναντι ακάλυπτους των πολυκατοικιών.

Fish on the roof
Γιάννης Αντωνίου, Σταύρος Αποστολάτος, Αναστασία Μπουζιώτη, Γιάννης Τσιγκρής, Fish on the roof. Φωτό: Διώνη Αγγελοπούλου.

Λίγες γωνίες παρακάτω, Ο Γεράσιμος Αβλάμης «χτίζει» ένα παράδοξο μηχανικό φυτό μεταξύ των άλλων που υπάρχουν σε ένα περιφραγμένο οικόπεδο Ι. Δροσοπούλου και Τενέδου. Σε μια αυτοσχέδια ακουστική performance που καλύπτει τους ήχους του δρόμου, χρησιμοποιεί το αποκλεισμένο οικόπεδο και μοιράζεται με τους περαστικούς και τους γείτονες τον ιδιότυπο ηχητικό κήπο που φτιάχνει.

Rethink about shared spaces in new ways
Γεράσιμος Αβλάμης, Rethink about shared spaces in new ways. φωτό: Θοδωρής Κουτουβίδης.

Απέναντι, μέσα σε ένα κλειστό ισόγειο κατάστημα στην Ι. Δροσοπούλου 78, κάτω από την παλιά σκισμένη επιγραφή με αραβικούς χαρακτήρες ενός πρώην μπακάλικου – μετέπειτα καταστήματος τηλεφωνίας κάποιου μετανάστη- Ο Γιάννης Τσιγκρής στην site specific performance 23, πειραματίζεται σε μια συνθήκη αναδιάταξης του χώρου και των ορίων του μεταξύ εγκλεισμού και φυγής δημιουργώντας μια χωρική σπαζοκεφαλιά πίσω από τις αντανακλάσεις της βιτρίνας.

2[3]
Γιάννης Τσιγκρής, 2[3]. Φωτό: Διώνη Αγγελοπούλου
Δίπλα, στην οδό Θήρας 15, μια σχεδόν έρημη πολυκατοικία φωτίζεται από τους προβολείς του διπλανού Αστυνομικού Τμήματος. Μόνο πέντε από τα τριάντα διαμερίσματα κατοικούνται. Στο υπόγειό της, η Τζένη Αρσένη στην εγκατάσταση Face Loss, συλλέγει αντικείμενα των παιδικών μας χρόνων ανακαλώντας και διατηρώντας μνήμες κοινές της πόλης που ερημώνει και των ιστοριών που χάνονται.

Στο πίσω μέρος του υπογείου, στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας, ενώ γείτονες παρακολουθούν από τα μπαλκόνια, η performance ήχου και κίνησης Moving Pictures by AlmaLibre.co της Αναστασίας Μπουζιώτη αναφέρεται στο μυθικό Κέρβερο που με τα τρία κεφάλια και την ουρά δράκου που μοιάζει να φυλάει, το ερημωμένο κτίριο μέσα από ήχους και κινήσεις.

Μoving Pictures
Αναστασία Μπρουζιώτη, Μoving Pictures. Φωτό: Διώνη Αγγελοπούλου

Η βόλτα στο λαβύρινθο της Κυψέλης καταλήγει στον εκθεσιακό χώρο Φωκίωνος Νέγρη 16 και το πάλλευκο περιβάλλον της έκθεσης HOME(Less) σε επιμέλεια Κωνσταντίνου Αργιανά. Σε ένα διαφορετικό από τα προηγούμενα πλαίσιο , τα λευκά γλυπτά του Διονύση Χριστοφιλογιάννη, φτιαγμένα από κομμάτια ξύλινων επίπλων που βρέθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, καλύπτονται με λευκό κεντητό βελονάκι και γύψο. Τα γλυπτά αντιπαραβάλλονται με την video performance του χορογράφου Γιάννη Αντωνίου όπου το σώμα του κατοικεί ένα ένδυμα από λευκό βελονάκι αλλά και την insitu δράση της μαύρης performer Harriet Summer. Αναφορές στον μοντερνισμό και τον αρχιτέκτονα LeCorbusier μπλέκονται με την μικροκλίμακα και τοπικότητα των εργόχειρων σε ενα σχολιασμό στις κοινωνικο-οικονομικό ανισότητες και την διεκδίκηση της κατοικίας.

HOME(less)
Διονύσης Χριστοφιλογιάννης, Γιάννης Αντωνίου, Harriet Summer. HOME(Less), επιμέλεια Κωνσταντίνος Αργιανάς.                         Φωτό: Δημήτρης Τριανταφύλλου.

Πληροφορίες

Ο Λαβύρινθος της Κυψέλης | Scale # 2:100, 6-18 Οκτωβρίου.
Επιμέλεια: Γιάννης Αντωνίου, Γεράσιμος Αβλάμης, Σταύρος Αποστολάτος
Με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης NEON
Πληροφορίες, χάρτης και ωράριο λειτουργίας εδώ

0 446
Το λιμάνι του Πυθαγορείου
Tο Art Space Pythagorion, αρχιτεκτονική μελέτη Πένη Πετράκου, φωτό Κώστα Βέργας

Στο Πυθαγόρειο της Σάμου, δυο παλιά ξενοδοχεία ξαναζούν με αφορμή την έκθεση της Aleksandra Domanović στο Art Space Pythagorion με τίτλο Hotel Marina Lučica ως τις 10 Οκτωβρίου 2015.

To παλιό, πρώην Ξενοδοχείο Πυθαγόρας στο Πυθαγόρειο της Σάμου έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια στον εκθεσιακό χώρο Art Space Pythagorion. Χτισμένο την περίοδο της δικτατορίας, άφησε την ακμή της εποχής του ‘80 και μετά από μια μεγάλη περίοδο ερήμωσης το ‘90, ανακαινίσθηκε από το ελληνογερμανικό κοινωφελές Ίδρυμα Schwarz. Πέρασε έτσι σε μια νέα φάση και έφερε μια πρωτόγνωρη για τα τοπικά δεδομένα εικαστική δραστηριότητα ανασυνθέτοντας παράλληλα την εικόνα ολόκληρης της περιοχής. Φέτος φιλοξενεί την έκθεση της Aleksandra Domanović με τίτλο Hotel Marina Lučica σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Andrea Lukas.

landscape Samos
Tο παλιό ξενοδοχείο Πυθαγόρας, φωτό: Πένη Πετράκου

Στο Hotel Marina Lučica των δαλματικών ακτών της Κροατίας η Aleksandra Domanović (γ. 1981, Novi Sad) πέρασε τις οικογενειακές της διακοπές τον Αύγουστο του 1990, λίγο πριν ξεκινήσει ο εμφύλιος. Η οικογένειά της άφησε πίσω το 700 κλίνων πρωτοποριακό ξενοδοχείο, χτισμένο το 1971, το οποίο όπως και όλη η περιοχή γνώριζε τουριστική ακμή. Το ξενοδοχείο είχε προκαλέσει ενδιαφέρον για την αρχιτεκτονική του αλλά και λόγω του ότι ήταν το πρώτο ξενοδοχείο γυμνιστών στην Γιουγκοσλαβία, δείγμα μιας ευρύτερης τάσης της εποχής. Το επόμενο διάστημα το ξενοδοχείο έκλεισε. Στη διάρκεια του πολέμου μετατράπηκε σε στρατιωτική βάση και αργότερα σε κέντρο φιλοξενίας προσφύγων. Σήμερα βρίσκεται σε ερειπειώδη κατάσταση υπό ιδιωτικό καθεστώς.

ergo ekthesis- kart postal
Καρτ ποστάλ από το Hotel Marina Lučica

Σαν να συμμετέχει σε μια παράδοξη μεταφορά στο χρόνο και το χώρο το Art Space Pythagorion φέτος δανείζεται και αναβιώνει μερικά από τα χαρακτηριστικά της ζωής του Hotel Marina Lučica και «μεταμορφώνεται» σε αυτό μέσα από τα νέα site specific έργα της Domanović. Στην ταράτσα του εκθεσιακού χώρου ένα αντίγραφο της φωτεινής επιγραφής του Hotel Marina Lučica σημαίνει σε όλο το λιμάνι του Πυθαγορείου την έναρξη της αφήγησης και την συνύπαρξη της ιστορίας των δύο κτιρίων. Στην εξωτερική παραλιακή αυλή του κτιρίου ένα μεγάλων διαστάσεων ξύλινο σκάκι φτιάχτηκε για να χρησιμοποιείται καθημερινά από τους επισκέπτες και τους κάτοικους. Ένα αντίστοιχο υπήρχε στον περιβάλλοντα χώρο του ξενοδοχείου της Κροατίας. Ο κεντρικός χώρος γεμίζει με φυτά που η ίδια δανείστηκε από τους κατοίκους του χωριού, για να θυμίσει την εικόνα του λόμπι του Hotel Marina Lučica. Φτιάχνεται έτσι άλλος ένας χώρος συνάντησης, μεταξύ ήχων που θυμίζουν το θόρυβο τηλεπικοινωνιακών συσκευών και συστημάτων που ωστόσο δεν μεταφέρουν κάποιο μήνυμα. Συγχρόνως, μια παλιά ζωγραφισμένη πινακίδα που βρέθηκε σε κοντινή παραλία της Σάμου γράφει «no nudism allowed” σε αντιδιαστολή με τις συνήθειες που οι ένοικοι του Hotel Marina Lučica είχαν.

eswteriko ekthesis
Οι εξωτερικές εγκαταστάσεις της έκθεσης

Στην έκθεση παρουσιάζονται και προηγούμενα έργα της Domanović: Στην υποδοχή του Art Space Pythagorion τοποθετούνται επεξεργασμένα πορτραίτα του Josip Broz Tito, Πορτραίτα, 2011-12, όπου τα χαρακτηριστικά του αλλοιώνονται θυμίζοντας γυναίκα σε ένα παιχνίδι της Domanović μεταξύ του συμβόλου της εξουσίας και την ανάμνηση της δασκάλας της στην τάξη να στέκεται μπροστά από την κρεμασμένη εικόνα του ηγέτη, όπως συνηθιζόταν σε δημόσια κτίρια της Γιουγκοσλαβίας αλλά και αλλού.

Aleksandra Domanovič, Portrait
Aleksandra Domanovič, Portrait (kilim), 2012

Σε μια άλλη αίθουσα του εκθεσιακού χώρου, σαν μικρά εύθραυστα μνημεία, τρεις εικόνες που βρέθηκαν στο ίντερνετ από διαφορετικές φάσεις του Hotel Marina Lučica και της περιοχής που βρισκόταν τυπώνονται στις άκρες χιλιάδων φύλλων χαρτιού Α4 φτιάχνοντας τρεις στοίβες, χωρίς τίτλο – Marina Lučica, 2011.

untitled Aleksandra Domanovič
Aleksandra Domanovič , Χωρίς τίτλο (Marina Lučica), 2011

Τρεις βιντοεγκαταστάσεις δίνουν το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της μεταβατικής εποχής του πολέμου. Στο 19.30, 2010-11, μέσα από ένα patchwork παλιών ηχητικών τηλεοπτικών σημάτων και εικόνων ρέιβ πάρτυ, η ώρα που οι οικογένειες παρακολουθούν τις εξελίξεις από νέα τηλεοπτικά κανάλια που δημιουργούνται, ενώ η Γιουγκοσλαβία διαλύεται, συνυπάρχει με τα δυναμικά πάρτυ και την μουσική της εποχής. Στο Turbo sculpture, 2010-13, παρακολουθούμε της εξέλιξη των δημόσιων γλυπτών στις διάφορες περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας που αποτυπώνουν χολιγουντιανές αναφορές και ήρωες ή φιλτράρουν παλαιότερες ιστορικές περιόδους. Το From yu to me, 2013-14, χαρτογραφεί την αλλαγή στις καταλήξεις των domain name παράλληλα με την αναδιαμόρφωση του γεωπολιτικού χάρτη.

video still 1
Aleksandra Domanovič, 19:30, 2010/11 (video still)
video still 2
Aleksandra Domanovič, Turbo Sculpture, 2010-2013 (video still)
video still 3
Aleksandra Domanovič, From yu to me, 2013/14 (video still)

Ο κύκλος του παραλληλισμού της πορείας των δυο κτιρίων κλείνει με το τελευταίο in situ έργο της έκθεσης: ένα δωμάτιο στο τέλος του εκθεσιακού χώρου που σφραγίζεται με μια παλιά πόρτα, εύρημα από τα δωμάτια του πρώην ξενοδοχείου Πυθαγόρας.

Η έκθεση της Domanović, μέσα από μια ιδιαίτερη αισθητική αποστασιοποίηση, μαζί με τις παιδικές της αναμνήσεις ανασύρει την συγκρουσιακή άνιση πραγματικότητα της Ευρώπης που βρίσκεται σε κρίση. Οι vintage φωτογραφίες του καταλόγου από την εποχή που το ξενοδοχείο λειτουργούσε γεμάτο ομάδες γυμνών οικογενειών που έπαιζαν ομαδικά παιχνίδια σε αντιπαράθεση με τις σύγχρονες εικόνες του μισοκατεστραμμένου Hotel Marina Lučica, επισημαίνουν την αντιστροφή μίας προοδευτικής πορεία και αντίληψης. Τα επαναλαμβανόμενα μνημεία και περιβάλλοντα συνάθροισης που παρουσιάζει σχολιάζουν την ανάγκη συμμετοχής στην ανασυγκρότηση της προσωπικής και κοινωνικής ταυτότητας. Το τουριστικό περιβάλλον του Πυθαγορείου με την καθημερινή ροή προσφύγων από τις κοντινές Τουρκικές ακτές εντείνουν την αλληγορία του ξενοδοχείου.

Το Art Space Pythagorion έχει ήδη παρουσιάσει σημαντικές ατομικές εκθέσεις του Harun Farocki το 2012, των Slavs and Tatars το 2013 και της Nevin Aladağ το 2014 αναπτύσσοντας ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει και αναθέσεις νέων έργων των καλλιτεχνών αλλά και δημόσιες συζητήσεις, λαμβάνοντας αφορμές από την ιδιαίτερη κοινωνικοπολιτική και γεωγραφική θέση του ξεκινώντας ένα διεθνή διάλογο και αναμορφώνει τον εικαστικό χάρτη της ευρύτερης περιοχής.

Νωρίτερα το καλοκαίρι βρέθηκαν στη Σάμο προκειμένου να επεκταθεί το context της έκθεσης οι Ανδρέας Αγγελιδάκης (καλλιτέχνης, επιμελητής, αρχιτέκτονας), Carolyn Christov-Bakargiev (Επιμελήτρια της 14ης Μπιενάλε Κωνσταντινούπολης και Διευθύντρια του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Castello di Rivoli και GAM Torino), Andrea Lissoni (Επικεφαλής Επιμελητής International Art [Film], Tate Modern, Λονδίνο), Susanne Pfeffer (Διευθύντρια Fridericianum, Kassel) και ο Paul Pieroni (Επικεφαλής Επιμελητής, Gallery of Modern Art).

Παράλληλα με το εκθεσιακό πρόγραμμα, το Ίδρυμα Schwarz τρέχει το ετήσιο πρόγραμμα υπότροφων επιμελητών οι οποίοι παραμένοντας στις κτιριακές εγκαταστάσεις του Art Space Pythagorion σε όλη τη διάρκεια των εκθέσεων συμμετέχουν στο επιμελητικό πρόγραμμα, την παραγωγή και λειτουργία της έκθεσης σε διάφορα στάδια ενώ αναπτύσσουν μια σειρά εκπαιδευτικών προγραμμάτων, προβολών, επιμελητικών εργαστηρίων, έρευνα, κα.

0 249
athens biennale 2015-2017
Η Μπιενάλε της Αθήνας 2015-2017: «ΟΜΟΝΟΙΑ» ξεκινάει μία διετία δραστηριότητας από τώρα και μέχρι το καλοκαίρι του 2017

Ο Μασιμιλιάνο Μολόνα αναλαμβάνει Διευθυντής Προγράμματος της επόμενης Μπιενάλε της Αθήνας, η οποία συμβολικά ονομάζεται OMONOIA, και θα εγκαινιαστεί επίσημα τον Οκτώβριο.
Η Μπιενάλε της Αθήνας, διαρκώς αναστοχαστική απέναντι στον θεσμό των Μπιενάλε, αναπροσαρμόζει την ταυτότητά της και επεκτείνει τη χρονική της διάρκεια. Γεφυρώνοντας το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, η πέμπτη εκδοχή της Μπιενάλε (2015) ενώνεται με την έκτη (2017). Στο πλαίσιο της Μπιενάλε της Αθήνας, ο Μασιμιλιάνο Μολόνα θα διευθύνει για τα επόμενα δύο χρόνια ένα τολμηρό και πειραματικό πρόγραμμα που αναδεικνύει όψεις της σύγχρονης τέχνης και επικεντρώνεται σε τρία φλέγοντα πεδία έρευνας: την ανάδυση εναλλακτικών οικονομιών, την επιτελεστικότητα του πολιτικού και τη δημιουργία θεσμών που επαναπροσδιορίζουν καθιερωμένες δομές.

Η δήλωση του Διευθυντή Προγράμματος:

«Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ιστορική συγκυρία. Παρά την ευρεία λαϊκή εναντίωση στο χρέος, σε περικοπές πρόνοιας και ιδιωτικοποιήσεις, η χώρα οδηγήθηκε σε ένα νέο καθεστώς λιτότητας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, η λαϊκή κινητοποίηση για μία δίκαιη και ανθρώπινη οικονομία παραμένει ισχυρή. Επίμαχο θέμα δεν είναι μόνο το μέλλον της Ελλάδας, αλλά το ίδιο το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρώπη.

Η Μπιενάλε της Αθήνας προσδοκά να αποτελέσει πεδίο πειραματισμού πρακτικών οικονομικής αλληλεγγύης και δημοκρατίας της εγγύτητας (grassroots) που εξαπλώνονται σε όλη την Ελλάδα και τον Ευρωπαϊκό Νότο. Δεν πρόκειται μόνο για τέχνη στην υπηρεσία της κοινωνίας, αλλά για τέχνη ως πεδίο πειραματισμού πάνω σε νέους τρόπους σκέψης και πραγμάτωσης της ζωής.

Πώς μπορεί η τέχνη και τα πολιτιστικά ιδρύματα να συνεισφέρουν σε αυτή την περίοδο ριζικής αλλαγής; Πώς μπορούν να επανεξετάσουν τις καθιερωμένες θεσμικές τους δομές και να οικοδομήσουν μορφές καλλιτεχνικής παραγωγής που να βασίζονται στον διάλογο και να ξεκινούν από τη βάση, με έμφαση στη διαδικασία;»

massimiliano_mollona_2015
Ο Μασιμιλιάνο Μολόνα αναλαμβάνει Διευθυντής Προγράμματος της επόμενης Μπιενάλε της Αθήνας

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα του Διευθυντή Προγράμματος

 Ο Massimiliano (Mao) Mollona είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και ανθρωπολόγος. Είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Ανθρωπολογίας του Goldsmiths College του Λονδίνου. Με διεπιστημονικό υπόβαθρο στα οικονομικά και στην ανθρωπολογία, το έργο του επικεντρώνεται στις σχέσεις της τέχνης με την πολιτική οικονομία. Έχει πραγματοποιήσει εκτεταμένη έρευνα πεδίου στην Ιταλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Βραζιλία και στη Νορβηγία, εξετάζοντας τις σχέσεις μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης και πολιτικού ακτιβισμού μέσα από συμμετοχικές και πειραματικές κινηματογραφικές πρακτικές, σε φαβέλες και υποβαθμισμένες γειτονιές. Η πρακτική του βρίσκεται στο σημείο τομής της παιδαγωγικής, της τέχνης και του ακτιβισμού. Είναι μέλος της ομάδας freethought και συντάκτης του blog Ανθρωπολογίας και Οπτικής Ανθρωπολογίας (AVA) Focaal.

Συν-διοργανωτής της Μπιενάλε της Αθήνας ο Δήμος Αθηναίων

Ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Γιώργος Καμίνης, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα τελετών του Δημαρχιακού Μεγάρου ανακοίνωσε επισήμως την συν-διοργάνωση της Μπιενάλε της Αθήνας, από τον δήμο Αθηναίων και τον οργανισμό της Μπιενάλε. Η Μπιενάλε της Αθήνας θα αποτελέσει, πλέον και θεσμικά, έναν οργανισμό ο οποίος θα παράγει πολιτιστικό προϊόν για τον δήμο και τους πολίτες του, συνεχίζοντας να ανοίγει τον διάλογο γύρω από τα σημαντικά εικαστικά και ευρύτερα πολιτισμικά ζητήματα, ενσωματώνοντας όπως πάντα πρακτικές, δράσεις και συζητήσεις γύρω από τα κοινωνικά θέματα της εποχής.

Στην εκδήλωση παρέστη και μίλησε η Πριγκίπισσα Laurentien της Ολλανδίας, πρόεδρος του European Cultural Foundation, το οποίο πρόσφατα βράβευσε την Μπιενάλε της Αθήνας με το ECF Princess Margiet Award for Culture 2015. Με το βραβείο αυτό  η Μπιενάλε της Αθήνας τιμήθηκε για τη συμβολή της στον πολιτισμό και το ρόλο της στη δημιουργία μιας ανοιχτής, δημοκρατικής Ευρώπης.

Μπιενάλε της Αθήνας 2015-2017: «ΟΜΟΝΟΙΑ»

Η επόμενη διοργάνωση της Μπιενάλε της Αθήνας που θα έχει τον συμβολικό τίτλο «ΟΜΟΝΟΙΑ, θα ξεκινήσει τις δραστηριότητές της τον Οκτώβριο του 2015 και -αντίθετα με το μοντέλο των Μπιενάλε- θα διαρκέσει για δύο ολόκληρα χρόνια.

Η Μπιενάλε της Αθήνας, διαρκώς αναστοχαστική απέναντι στον θεσμό των Μπιενάλε, αναπροσαρμόζει την ταυτότητά της και επεκτείνει τη χρονική της διάρκεια. Γεφυρώνοντας το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, η πέμπτη εκδοχή της Μπιενάλε (2015) ενώνεται με την έκτη (2017). Η Μπιενάλε της Αθήνας 2015-2017: «ΟΜΟΝΟΙΑ», ένα τολμηρό και πειραματικό εγχείρημα, εγκαινιάζει τις δραστηριότητές της τον Ιούνιο του 2015 και κορυφώνεται τον Απρίλιο του 2017 με την έναρξη της documenta 14.

Ενόψει της κρίσιμης ιστορικής συγκυρίας, η Μπιενάλε της Αθήνας 2015-2017: «ΟΜΟΝΟΙΑ» επικεντρώνεται σε φλέγοντα ζητήματα όπως η ανάδυση της εναλλακτικής οικονομίας, η επιτελεστικότητα του πολιτικού ζητήματος και η θέσπιση ιδρυμάτων που επαναπροσδιορίζουν τα συστήματα δομής καθώς και τα ήδη υπάρχοντα μοντέλα, ενώ παράλληλα αναδεικνύει όψεις της σύγχρονης τέχνης.

H Μπιενάλε της Αθήνας 2015-2017: «ΟΜΟΝΟΙΑ» συνεχίζει – μετά την επιτυχημένη τέταρτη εκδοχή της με την AGORA το 2013 – σχηματίζοντας μια επιμελητική ομάδα που αποτελείται από κοινωνικούς φιλόσοφους, πολιτικούς στοχαστές, θεωρητικούς της τέχνης, επιμελητές και καλλιτέχνες. Η Μπιενάλε της Αθήνας 2015-2017: «ΟΜΟΝΟΙΑ»  προέκυψε ως μια αντίδραση στις τρέχουσες πολιτικοκοινωνικές συνθήκες και ως μια ανάγκη να ενεργοποιήσει το κοινό μέσα από την τέχνη και τις σύγχρονες θεωρητικές προσεγγίσεις.

Η Μπιενάλε της Αθήνας 2015-2017: «ΟΜΟΝΟΙΑ»  ξεκινάει μία διετία δραστηριότητας από τώρα και μέχρι το καλοκαίρι του 2017, σε διάφορους χώρους στην περιοχή του κέντρου της Αθήνας και συγκεκριμένα στην Ομόνοια. Στόχος της διετίας αυτής και της συνεργασίας με τον Δήμο Αθηναίων είναι η εύρεση μίας μόνιμης βάσης για την φιλοξενία του οργανισμού, από όπου θα διεξάγονται οι δραστηριότητές του. Η δημιουργία ενός πνευματικού κέντρου σε μια περίοδο κρίσης και πολιτιστικής ανασυγκρότησης οδήγησε την Μπιενάλε της Αθήνας στην Ομόνοια και στην επιλογή του πρώην ξενοδοχείου Μπάγκειον ως συμβολικού σημείου αφετηρίας για το ξεδίπλωμα του καλλιτεχνικού της προγράμματος.

Το τετραόροφο διατηρητέο κτήριο του ιστορικού ξενοδοχείου Μπάγκειον αποτελεί εξαιρετικό δείγμα αστικής αρχιτεκτονικής της Αθήνας το οποίο χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα. Έργο του αρχιτέκτονα Ernst Ziller οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1890-1894 κατόπιν δωρεάς του Ιωάννη Μπάγκα (ή Πάγκα). Το Μπάγκειον βρίσκεται επί της πλατείας Ομονοίας, την παλαιότερη πλατεία της Αθήνας, η οποία ως το 1930 ήταν το κέντρο της κοσμικής ζωής και της εμπορικής κίνησης της πόλης. Το ξενοδοχείο στέγαζε στο υπόγειό του καφενείο-λουκουματζίδικο με θαμώνες από όλα τα κοινωνικά στρώματα, που έβρισκαν εκεί την ελευθερία από τον συντηρητισμό της εποχής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 το Μπάγκειον μετατρέπεται σε πνευματικό καταφύγιο νεαρών λογοτεχνών (Μήτσος Παπανικολάου, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Τέλλος Άγρας, Μίνος Ζώτος, Νίκος Σαράβας) και εξελίσσεται σε ένα από τα σημαντικότερα σημεία διαμόρφωσης της νέας λογοτεχνικής γενιάς της περιόδου.

Πηγή
http://athensbiennale.org/

0 421

Το Artic.gr και η Ελευθερία Ζάβαλη, παρευρέθησαν στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Γιώργου Κορμπάκη : στιγμές , στην αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος, στο κέντρο της Αθήνας, την Πέμπτη 11 Ιουνίου 2015.

Ο Γιώργος Κορμπάκης είναι ένας νεοανερχόμενος εικαστικός, αρκετά ταλαντούχος, που εμπνέεται όπως και ο ίδιος λέει από τις καθημερινές στιγμές. Τα ανθρωποκεντρικά έργα του εικαστικού, έχουν την ιδιότητα να ταυτίζουν το κοινό με εκείνα, σε κάθε διάσταση. Από τη βρεφική ηλικία μέχρι και την ενήλικη πλέον ζωή. Προχωρόντας προοδευτικά στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, οι « στιγμές » των έργων του Γιώργου Κορμπάκη, απεικονίζονται ρεαλιστικά, με τη χρήση υλικών όπως το ύφασμα, σε πολλά από τα έργα του, αλλά και στο έργο που εγώ η ίδια ξεχώρισα και λάτρεψα. Το βρέφος που κοιμάται.

Η έκθεση ζωγραφικής « στιγμές » και τα έργα του εικαστικού, κοσμούν τον χώρο τέχνης Τεχνοχώρος από την Πέμπτη 11 Ιουνίου εώς και το Σάββατο 4 Ιουλίου 2015.

melita-me-sentoni-2013
Μελίτα με σεντόνι, 2013 – μολύβι, κάρβουνο, παστέλ, νερού σε χαρτί, 70×50 εκ. |του Γιώργου Κορμπάκη | Photo : Eleftheria Zavalis
Γιώργος Κορμπάκης

Ο Γιώργος Κορμπάκης γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα. Το 2006 εισήχθη στη σχολή Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας και ακολούθησε τις κατευθύνσεις της ζωγραφικής (με καθηγητή τον Ι. Καστρίτση) και των Νέων Μέσων (με καθηγητή τον Β. Μπούζα). Το 2011 αποφοίτησε με βαθμό άριστα. Στην μέχρι τώρα πορεία του έχει ασχοληθεί περισσότερο με τη ζωγραφική και το βίντεο, μέσα που και τα δύο επηρεάζουν την αντίληψή του. Η εικαστική του πορεία και προβληματική έχει ως αφετηρία τον άνθρωπο και τη σχέση του με την εποχή μας. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις από το 2010 μέχρι σήμερα σε Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ το 2014 είχε και την πρώτη του ατομική έκθεση. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Giorgos Kormpakis
Ο Γιώργος Κρομπάκης

Γιώργος Κορμπάκης | επίσημο site, βρείτε το ΕΔΩ.

« στιγμές »

« Στα έργα μου απεικονίζονται σκηνές οικίες στους περισσότερους ανθρώπους. Χειρονομίες, άνθρωποι και σπανιότερα χώροι ή αντικείμενα χαρτογραφούν την δουλειά μου. Σκηνές αγωνίας, χαράς, αναμονής, ονειροπόλησης ή ικανοποίησης υποδηλώνονται μεταξύ άλλων. Σκηνές που ανήκουν σε όλες τις ιστορίες, φανταστικές και πραγματικές. Αυτά τα έργα έχουν προέλθει από την προσωπική μου ιστορία και σε όλα αυτά κοινός παρανομαστής δεν είναι παρά ο άνθρωπος.

Σε αυτήν την σειρά επιχειρώ να μετουσιώσω το καθημερινό σε πνευματικό και άξιο παρατήρησης. Μέσα από εικόνες κοινές με τις οποίες ο θεατής μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του, επιχειρώ να κοινωνήσω το προσωπικό και να προσωποποιήσω το κοινωνικό ανιχνεύοντας – προσπαθώντας ίσως – την αλήθεια στην μοναδικότητα και τη διαφορετικότητα. Ίσως και για αυτόν το λόγο οι άνθρωποι αναπαρίστανται ως μονάδες άξιες ενδιαφέροντος. Πιστεύω πως αυτό που χαρακτηρίζει το έργο μου είναι το ενδιαφέρον μου για τον άνθρωπο ως oντότητα, ως έμψυχο ον, ως φορέα αλλαγής συναισθημάτων, ψυχισμών, εν τέλει δημιουργίας.

Αν η δημιουργία είναι πράξη οπότε μπορούμε να την ανιχνεύσουμε ως το τελικό αποτέλεσμα και στόχο των παραπάνω, πώς μπορούν να απεικονιστούν τα υπόλοιπα καθώς μιλάμε για εικαστικό έργο; Πώς απεικονίζεται δηλαδή το συναίσθημα, ο ψυχισμός ή ένα έμψυχο ον; Σε αυτό το ερώτημα, αν και ιστορικά έχουν δοθεί πολλές δυνατές απαντήσεις, η εικόνα-παράσταση είναι η δική μου λύση τόσο για τα ψυχολογικά της παράγωγα αλλά και για τη δυνατότητα της αφήγησης που αυτή παρέχει. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να ανιχνεύσουμε όλες τις παραπάνω έννοιες από τα φαινόμενά τους.

to-parathyro-2015
Το παράθυρο, 2015 – μολύβι, ύφασμα, αερογράφος σε χαρτί,150×65 εκ. |του Γιώργου Κορμπάκη | Photo : Eleftheria Zavalis

Το συναίσθημα μπορεί να μας φανερωθεί σαν την αγωνία, έτσι όπως διαβάζει κανείς ένα γράμμα, ή τον εκστασιασμό μιας κοπέλας όταν κοιτάει κάτι έξω από το παράθυρό στην κουζίνα της (αλήθεια τι μπορεί να είναι;). Η παρουσία ενός ανθρώπου υποδηλώνεται και από το ξέστρωτο κρεβάτι του. Όλα αυτά, αποσπάσματα μιας ιστορίας που καλείται να δημιουργήσει ο θεατής ως άνθρωπος – δημιουργός.

Στα πιο πρόσφατα έργα μου επιχειρείται και ένας διάλογος με έργο παλαιότερων ζωγράφων που θαυμάζω το έργο τους. Έτσι, τα έργα «Το φίλημα» και «Η προσμονή» του Λύτρα, γίνονται αφορμή για παραγωγή δύο έργων δικών μου («Αναμονή» και «Το Παράθυρο). Με αυτόν τον τρόπο, τόσο «Το Παράθυρο» όσο και το παλαιότερο έργο μου Legs Reflection αποτυπώνουν και την (παρ)ετυμολογία της λέξης άνθρωπος με έναν τρόπο που δεν έχω ξαναπαρουσιάσει. Στο έργο μου «Το Γράμμα» έχω επηρεαστεί από το ίδιο θέμα που συναντάται με διαφορά αιώνων στα έργα του Gerhard Richter και Vermeer, Lesende (1994) και Woman Reading a Letter (1663) αντίστοιχα.

Και σε αυτήν την έκθεση, τα έργα που παρουσιάζονται κινούνται στη σχεδιαστική αντίληψή μου για την ζωγραφική, εμπλουτισμένη ωστόσο με συνδυασμούς και άλλων υλικών ανάλογα με το αποτέλεσμα που επιθυμώ να επιτευχθεί στην εκάστοτε περίπτωση. Πολλές φορές οι μορφές θα ντυθούν ενώ άλλες φορές θα κρυφτούν κάτω από διαφανή υφάσματα καλώντας τον θεατή να μαντέψει τι κρύβεται από κάτω. Το ύφασμα για εμένα χρησιμοποιείται όχι τόσο ως υποκατάστατό της ένδυσης, αλλά ως μπογιά με την οποία κάποιος που θα ζωγράφιζε με τον παραδοσιακό τρόπο θα χρησιμοποιούσε και θα κάλυπτε την επιφάνειά του. Έχει δε το πλεονέκτημα να δημιουργεί επίπεδα και χώρους στην δισδιάστατη επιφάνεια ενός ζωγραφικού έργου εξυπηρετώντας έτσι σκοπούς αφήγησης και ανακάλυψης αλλά και συμβολίζει –προσωπικά για εμένα– το αέρινο, το άυλο, το ψυχικό. » Γιώργος Κορμπάκης

Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε το κατάλογο των έργων ΕΔΩ.

Image galery

 

Δεν υπάρχει επιλεγμένη γκαλερί ή η γκαλερί έχει διαγραφεί

Πληροφορίες

Γιώργος Κορμπάκης – στιγμές

Διάρκεια Έκθεσης : 11 Ιουνίου έως 4 Ιουλίου 2015

Ημέρες και ώρες λειτουργίας :

  • Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή : 11:00 – 15:00 & 18:00 – 20:30
  • Τετάρτη, Σάββατο : 11:00 – 15:00
  • Κυριακή, Δευτέρα : Ανοικτά κατόπιν τηλεφωνικού ραντεβού

Χώρος : Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος

Διεύθυνση : Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, Αθήνα | metro Ακρόπολη

Τηλέφωνο : 211 182 38 18

ΕίσοδοςΕλεύθερη

 

 

0 158
sarah loucas portrait
Η Σάρα Λούκας στην 56η Μπιενάλε της Βενετίας

Το «κακό κορίτσι» της βρετανικής σκηνής εκπροσωπεί την Βρετανία και προκαλεί αντιδράσεις στην 56η Μπιενάλε της Βενετίας. Σεξ και ναρκωτικά και ροκ εν ρολ ήταν ο χαρακτηρισμός που για πολλά χρόνια συνόδευε την Σάρα Λούκας. Η διευθύντρια του Βρετανικού Συμβουλίου Emma Dexter ανέθεσε στην Λούκας την εκπροσώπηση σημειώνοντας πως ήταν η καταλληλότερη για την περίσταση. Ένας τεράστιος, κίτρινος φαλλός ύψους τριών μέτρων με τίτλο «Gold Cup Maradona» υποδέχεται τους επισκέπτες στο βρετανικό περίπτερο. Υπάρχουν ακόμα γύψινα εκμαγεία με γυναικεία σώματα από τη μέση και κάτω, με τα γεννητικά τους όργανα σε δημόσια θέα και τσιγάρα να προεξέχουν από τον κόλπο ή τον πρωκτό. Η έκθεση είναι ασεβής, ανήθικη, σέξι και αστεία, με άλλα λόγια κλασική Σάρα Λούκας που φτάνει στα άκρα. Η ίδια  χαρακτηρίζει  τη δουλειά της φεμινιστική.

sarah loucas exhibiton sculpture
Βρετανικό περίπτερο-Γλυπτό έκθεσης
Λίγα λόγια για την Σάρα Λούκας

Η Βρετανίδα γλύπτρια ξεκίνησε την καριέρα της στα τέλη της  δεκαετίας του’ 80. Εκπρόσωπος  της εικαστικής βρετανικής γενιάς που άλλαξε τα δεδομένα στο συντηρητικό  μέχρι τότε Λονδίνο, η  Λούκας αρχίζει να ταράζει τα νερά με προκλητικά έργα, αυθάδεις  φωτογραφίσεις και  δηλώσεις που σοκάρουν. Ο τύπος σπάνια της χαρίστηκε, αφού κάθε εικαστική εμφάνισή της γινόταν όλο και πιο ακραία. Η ίδια προβάλλει συνεχώς την ερωτική της φύσης δίνοντας έμφαση στο sex. Τις περισσότερες φορές η δουλειά της είναι η αυτοβιογραφική, στόχος της είναι να υπερβαίνει τον εαυτό της κατά τη διάρκεια της δημιουργικής διαδικασίας. Της αρέσει η φύση, το φολκλόρ και η αρχαία Τέχνη. Επηρεασμένη από τον Φλάναγκαν, τον Κράγκ, τον Γιόζεφ Κουνς και τον Γουόρχολ, η Σάρα Λούκας ενδιαφέρεται πάντα να προσφέρει κάτι καινούργιο στην σύγχρονη Τέχνη έχοντας μια φρέσκια ματιά που δεν ακολουθεί την περπατημένη. Θέλει τα έργα της να έχουν απήχηση και δίνει αξία στις αντίθετες από την δική της, απόψεις. Αναζητά ιδεαλιστικά στοιχεία στα έργα της και τις περισσότερες φορές υποστηρίζει τις θέσεις της κόντρα στην πλειοψηφία εκπροσωπώντας πολύ εύστοχα το shock art.

Sarah-Lucas exhibiton overview
Η έκθεση είναι ασεβής, ανήθικη, σέξι και αστεία, με άλλα λόγια κλασική Σάρα Λούκας που φτάνει στα άκρα

Τα έργα της Σάρα Λούκας θα παραμείνουν μέχρι τις 22 Νοεμβρίου 2015 στο βρετανικό περίπτερο στην Μπιενάλε της Βενετίας δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να απολαύσει το πιο υπερρεαλιστικό δείγμα της καριέρας της.

0 445
European Maritime Day - Έκθεση
European Maritime Day - Έκθεση Ζωγραφικής Μαθητών Ναυτικού Λυκείου

Το Artic.gr και η Ελευθερία Ζάβαλη παρευρέθησαν στο European Maritime Day και το το Άδωνις Café – Restaurant στη Καστέλλα το βράδυ της Παρασκευής 29 Μαΐου 2015, στο rock party που διοργάνωσε ο Atlantis FM 105.2, η GBTimes Greece και η Unesco Πειραιώς και Νήσων καθώς και στην Έκθεση Ζωγραφικής των μαθητών του Ναυτικού Λυκείου Πειραιά.

Επειδή πολύς κόσμος αναρωτήθηκε και αναρωτιέται, τι είναι το European Maritime Day ή αλλιώς η Ευρωπαϊκή Ημέρα Θάλασσας, κάθε χρόνο, μια πόλη-λιμάνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιλέγεται ως τιμώμενη και φιλοξενεί έναν ολιγοήμερο εορτασμό μέσω εκθέσεων, συναυλιών, παραδοσιακών γεύσεων, parties κλπ. Για το έτος 2015 ο Πειραιάς είχε την τύχη να είναι αυτή η πόλη, με το σύνθημα «Πάμε Πειραιά». Και το νεοκλασικό Άδωνις Café, είναι ένας από τους πανέμορφους χώρους που φιλοξένησε μια από τις βραδιές αφιερωμένες στο European Maritime Day.

European Maritime Day – Έκθεση Ζωγραφικής
Άδωνις Café - Έκθεση
European Maritime Day 2015 -Έκθεση Ζωγραφικής του Ναυτικού Λυκείου Πειραιά – Photo: Eleftheria Zavalis

Στα πλαίσια του European Maritime Day στο 1ο όροφο του νεοκλασικού Άδωνις Café, φιλοξενήθηκε η έκθεση ζωγραφικής με θέμα τη θάλασσα, από τους μαθητές του Ναυτικού Λυκείου Πειραιά. Θάλασσες, πλοία, ήλιοι, βουνά, γαλάζιο και λευκό, ψαράδες και καπετάνιοι, ήταν οι πρωταγωνιστές των πινάκων ζωγραφικής, έτσι όπως η θάλασσα ενέπνευσε τους μαθητές. Η έκθεση έλαβε χώρα από την Πέμπτη 28 Μαΐου εως και τη Κυριακή 31 Μαΐου 2015 και ήταν ανοιχτή για το κοινό από τις 9:00 ως τις 23:00.

 

Άδωνις Έκθεση
European Maritime Day 2015 -Έκθεση Ζωγραφικής του Ναυτικού Λυκείου Πειραιά – Photo: Eleftheria Zavalis
European Maritime Day – Rock Party

Παράλληλα στο roof garden του Άδωνις Café διοργανώθηκε το rock party του Atlantis FM. Την εκδήλωση για το European Maritime Day τίμησαν με τη παρουσία τους ο Δήμαρχος Πειραιά κύριος Γιάννης Μώραλης με τη σύζυγο του, ο εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος σε θέματα επιχειρηματικότητας κύριος Πέτρος Κόκκαλης, ο πρόεδρος της Unesco Πειραιώς και Νήσων κύριος Γιάννης Μαρωνίτης, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Atlantis FM κύριος Μιχάλης Χάνδακας, ο πρόεδρος της GBTimes Greece κύριος Δημήτρης Δημητρίου, ο Ιταλός πρόεδρος της GBTimes International κύριος Pierantonio Idini, ο γνωστός μουσικός παραγωγός και δημοσιογράφος Κώστας Σγόντζος καθώς και πλήθος δημοτικών συμβούλων του Πειραιά και πλήθος κόσμου.

 

Άδωνις Café - Δήμαρχος Πειραιά
Εθελοντές της ομάδας European Maritime Day Γιάννης Χατζίδης και Βασιλική Πλάκα, ο Δήμαρχος του Πειραιά Γιάννης Μώραλης, ο μουσικός παραγωγός Κώστας Σγόντζος και ο πρόεδρος του Atlantis Μιχάλης Χάνδακας – Photo: Eleftheria Zavalis

Το πρόγραμμα για το event του European Maritime Day περιελάμβανε μια αναδρομή της rock μουσικής από τη δεκαετία του ’70 μέχρι και σήμερα, ενώ τις επιλογές είχαν επιμεληθεί οι μουσικοί παραγωγοί του Atlantis FM. Γνωστές μουσικές επιλογές, οικείες σε όλους τους παρευρισκόμενους, ανεξαρτήτου ηλικίας. «Από τους Deep Purple στους Arctic Monkeys», ο τίτλος που δόθηκε για το συγκεκριμένο event, ήταν επίσης αυτός που προσέλκυσε τους φίλους του είδους να επισκεφτούν το roof garden του Άδωνις Café της Καστέλλας.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς του European Maritime Day, η εθελόντρια του European Maritime Day Βασιλική Πλάκα πήρε το λόγο, καλωσορίζοντας τον κόσμο που έδωσε το παρόν στην εκδήλωση του Atlantis FM στο  roof garden του Άδωνις. Η βραδιά είχε μια ακόμα ευχάριστη εξέλιξη καθώς βραβεύτηκε  ο Πρόεδρος της GBTimes International από το πρόεδρο του ομίλου UNESCO Πειραιώς και Νήσων και το Δήμαρχο Πειραιά.

 

Άδωνις Café - Ιδιοκτήτης
Οι εθελοντές του European Maritime Day Βασιλική Πλάκα και Γιάννης Χατζίδης, η αισθητικός και manager της Yves Rocher Έλενα Ζάβαλη και ο Γιάννης Φραγκούλης από την ομάδα του Άδωνις Cafe

Τη διοργάνωση της βραδιάς επιμελήθηκαν οι εθελοντές της ομάδας του European Maritime Day κυρία Βασιλική Πλάκα και κύριος Γιάννης Χατζίδης.

Το European Maritime Day ήταν η αφορμή προκειμένου αυτοί οι εορτασμοί να καθιερωθούν και να γίνουν θεσμός, έτσι ώστε το τελευταίο τετραήμερο κάθε Μαΐου να εορτάζονται οι Ημέρες Θάλασσες στο Πειραιά.

Ιστορία και Πληροφορίες του νεοκλασικού Άδωνις Café

Το Άδωνις Café – Restaurant ξεκίνησε τη διαδρομή του από τη πλατεία Νέας Σμύρνης πριν από 60 χρόνια. Από εκεί εμπνεύστηκε ο Σταμάτης Κραουνάκης τη σύνθεση της επιτυχίας του «Πάμε στον Άδωνι για καφέ» το οποίο ερμήνευσε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Τα τελευταία 3 χρόνια το Άδωνις Café έχει μεταφερθεί σε ένα υπέροχο νεοκλασικό χώρο στη Καστέλλα του Πειραιά στην Λεωφόρο Παπαναστασίου όπου συνεχίζει τη παράδοση του Άδωνις Café στη Νέα Σμύρνη, κάτω από το άγρυπνο μάτι του Γιάννη Φραγκούλη.

Σε ένα χώρο με θέα το Σαρωνικό, μπορείτε να απολαύσετε το καφέ σας, το ποτό σας και υπέροχες γαστρονομικές επιλογές, οι οποίες ικανοποιούν και τον πιο απαιτητικό πελάτη. Το European Maritime Day ήταν μόνο η αρχή. Ο χώρος προσφέρεται για κάθε είδους καλλιτεχνικά δρώμενα, όπως εκθέσεις ζωγραφικής ή φωτογραφίας, μουσικές βραδιές, βραδιές ποίησης κ.α.

Άδωνις Café - European Maritime Day
Άδωνις Café – European Maritime Day 2015

Μπορείτε να επισκεφτείτε το Άδωνις Café και διαδικτυακά ΕΔΩ