Authors Posts by Λυδία Τριγώνη

Λυδία Τριγώνη

878 POSTS 0 COMMENTS
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Απόφοιτη του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Παν/μίου Αθηνών και του μεταπτυχιακού προγράμματος «Λογοτεχνία, Πολιτισμός και Ιδεολογία», με ειδίκευση στο θέατρο. Ασχολείται από μικρή με το θέατρο και αρθρογραφεί στο Artic.gr τα τελευταία πέντε χρόνια.

Αριστούλα Ελληνούδη
Έφυγε από τη ζωή η Αριστούλα Ελληνούδη, σε ηλικία 72 ετών

Την Δευτέρα 14 Αυγούστου 2017, έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός, κριτικός θεάτρου και δημοσιογράφος της εφημερίδας Ριζοσπάστης, Αριστούλα Ελληνούδη. Μετά από ολιγόμηνη μάχη με τον καρκίνο η Αριστούλα Ελληνούδη έφυγε σε ηλικία 72 ετών, ενώ την είδηση έκανε γνωστή, ανακοίνωση του ΚΚΕ, του οποίου ήταν μέλος.

Η ίδια μετρούσε 40 χρόνια σημαντικής παρουσίας στα ελληνικά γράμματα. Ήταν σύζυγος του πρόωρα χαμένου ηθοποιού, Τίμου Περλέγκα και μητέρα του ηθοποιού και σκηνοθέτη, Γιάννου Περλέγκα. Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει την Πέμπτη, 17 Αυγούστου, στη 1.00 μμ, στο νεκροταφείο Καισαριανής.

Λίγα λόγια για την Αριστούλα Ελληνούδη

Η Αριστούλα Ελληνούδη γεννήθηκε το 1945, ήταν κόρη του Γιώργη Ελληνούδη, στελέχους του ΚΚΕ από τη δεκαετία του 1920, που κατά τη διάρκεια της κατοχής είχε την ευθύνη του Τυπογραφείου του ΕΑΜ.

Από τα 14 της χρόνια αρχίζει επαφές με τη Λέσχη των Λαμπράκηδων. Μετά το Γυμνάσιο εισάγεται στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με υποτροφία και όταν την τελειώνει μπαίνει στο θέατρο. Με τη μεταπολίτευση έρχεται αμέσως σε επαφή με το ΚΚΕ και γίνεται μέλος του, το 1974.

Αναλαμβάνει έντονη δράση για το στήσιμο των πρώτων Οργανώσεων επιστημόνων-καλλιτεχνών και από το 1975 αρχίζει τη συνεργασία της με την εφημερίδα «Ριζοσπάστης» (με το ψευδώνυμο «Θυμέλη») στο δυναμικό της οποίας εντάσσεται κανονικά το 1976.

Η Αριστούλα Ελληνούδη μιλά σε συνέδριο του ΚΚΕ για τον Μπρεχτ

Η Μαζώχτρα - Ηθοποιοί παράστασης
Η Μαζώχτρα του Αργύρη Εφταλιώτη σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου

Μετά από δύο χρονιές επιτυχίας στην Αθήνα και μια περιοδεία στην βόρεια Ελλάδα με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κοζάνης, «Η Μαζώχτρα», σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου, περιοδεύει τον Αύγουστο στην Κρήτη. Η παράσταση της Μαζώχτρας είναι η συνέχεια και η εξέλιξη της φόρμας που πρωτοείδαμε στους «Χαλασοχώρηδες» και αποτελεί πρόταση της ομάδας πάνω στη δραματοποίηση της λογοτεχνίας, απαντώντας με τον πιο δημιουργικό τρόπο στο ερώτημα πώς μπορεί ένα διήγημα με τριτοπρόσωπη αφήγηση, να παιχτεί στο θέατρο χωρίς να υποστεί διασκευή και χωρίς τη χρήση αφηγητή.

«Πού καιρός και πού κεφάλι να στοχαστούνε,

να βρούνε τη φύτρα και τη ρίζα τού κακού.

Όλοι φρενιασμένοι τρέχανε…»

Λίγα λόγια για το έργο Η Μαζώχτρα

Η Μαζώχτρα του Αργύρη Εφταλιώτη είναι μία νουβέλα που δημοσιεύτηκε το 1900, μαζί με άλλα διηγήματα τού συγγραφέα με τον τίτλο « Η Μαζώχτρα και άλλες ιστορίες ».Η ιστορία διαδραματίζεται σ’ένα χωριό της Κρήτης, την «Παραμυθιά», όπου δύο νέοι ερωτεύονται και ανταλλάσσουν όρκους αγάπης. Αλλά ένα αρχοντόπουλο δεν μπορεί να παντρευτεί μια μαζώχτρα. Ο Πανάγος  παίρνει τον λόγο του πίσω και η προδομένη Ασήμω αντιμετωπίζει τον χλευασμό του χωριού. Δεν συμβιβάζεται όμως με την κοινωνική αδικία κι αποφασίζει να εκδικηθεί. Με ένα ψέμα της που διαδίδεται σαν φήμη σε όλο το χωριό, σπέρνει τη συμφορά. Αλλεπάλληλα φονικά ξεκινούν ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους Παραμυθιώτες…Ένα ολόκληρο χωριό φτάνει στην καταστροφή γιατί κανείς, όταν ξέσπασε το κακό, δεν κάθισε να σκεφτεί τις πραγματικές αιτίες. «Πού καιρός και πού κεφάλι να στοχαστούνενα βρούνε τη φύτρα και τη ρίζα τούκακούΌλοι φρενιασμένοι τρέχανε…»

Λίγα λόγια για την ομάδα

Η ομάδα συναντήθηκε για πρώτη φορά με αφορμή την παράσταση «Οι Χαλασοχώρηδες» του Α.Παπαδιαμάντη που παρουσιάστηκε για τρεις θεατρικές σεζόν στην Αθήνα και σε πόλεις και νησιά όλης της Ελλάδας. Η παράσταση της «Μαζώχτρας» είναι η δεύτερη δουλειά της ομάδας και έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2015 στο θέατρο Μικρό Γκλόρια πραγματοποιώντας έναν πρώτο κύκλο παραστάσεων έως και τον Φεβρουάριο του 2016. Την επόμενη σεζόν επαναλήφθηκε στο θέατρο 104 στο Γκάζι από τον Οκτώβριο του 2016 έως και τον Ιανουάριο του 2017. Τον Ιούνιο και Ιούλιο του 2017, μετά από πρόσκληση του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, πραγματοποίησε περιοδεία στον  Νομό και στην πόλη της Κοζάνης.

Μαζώχτρα στο Θέατρο 104
Η Μαζώχτρα, με τους Νάντια Δαλκυριάδου, Θοδωρή Θεοδωρίδη, Δημοσθένη Ξυλαρδιστό
Έγραψαν για την παράσταση

  • Ανακαλύψαμε μια δυνατή ομάδα ηθοποιών που έχει κατακτήσει απόλυτα το κείμενο και με απλά αλλά έξυπνα σκηνοθετικά ευρήματα καθηλώνει τον θεατή. Τελικά υπάρχουν ακόμα “μικρές” θεατρικές σκηνές που δημιουργούν “μικρά θαύματα”. (Μ.Λυμπεροπούλου/presspublica)
  • Παράσταση απλή, αλλά επιμελώς σχεδιασμένη•(…) αναδεικνύει τη λογοτεχνική αρετή και την έξυπνη υποκριτική. (Γ.Π. Πεφάνης, CNN GREECE)
  • Εκ πρώτης όψεως μια ιστορία έρωτα με φόντο τους ελαιώνες της Κρήτης,
    η νουβέλα δεν αργεί να εξελιχθεί σε κάτι βαθύτερο: μια πραγματεία για την τάση μας να υιοθετούμε άκριτα ανεπιβεβαίωτες φήμες, καταδικάζοντας τον «ξένο» για οτιδήποτε διαταράσσει την κανονικότητά μας. (Χ. Σανούδου/ Καθημερινή)
  • Η παράσταση είναι σκηνοθετημένη με έναν μοναδικό θεατρικά αφηγηματικό τρόπο,απέριττο και καθαρό, με κοινωνικές παρατηρήσεις οξυδερκείς και έναν θαυμάσιο υπόγειο σαρκασμό (E.Αϊβαλιώτου/ Catisart)
  • Δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια «τεχνικά» άψογη μεταφορά
    ενός κειμένου στο σώμα τριών ηθοποιών, αλλά με σκηνική ποίηση (Τ.Καραόγλου/ elculture)
  • Οι αυτοσαρκαστικές εξάρσεις της σκηνοθεσίας κι η αξιοζήλευτα ηλεκτρισμένη ενέργεια με την οποία κινείται η τριάδα στη σκηνή,αλαφραίνουν την πυκνότητα του λόγου, κάνοντας την ιστορία να ρέει γάργαρη και δροσερή.(Ι.Πρωιμάκης / popaganda)
Πληροφορίες παράστασης Η Μαζώχτρα

Συντελεστές

  • Κείμενο: Αργύρης Εφταλιώτης
  • Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου
  • Βοηθοί Σκηνοθέτη: Δήμητρα Μητροπούλου, Χρήστος Χριστόπουλος
  • Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκκα
  • Σκηνικά-Κοστούμια: Ζωή Αρβανίτη
  • Μουσική: Βασίλης Κουτσιλιέρης
  • Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
  • Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης
  • Ερμηνεύουν: Νάντια Δαλκυριάδου, Θοδωρής Θεοδωρίδης,  Δημοσθένης  Ξυλαρδιστός
  • Ώρες παραστάσεων: Όλες οι παραστάσεις ξεκινούν στις 9.15 μ.μ
  • Τιμή Εισιτηρίου: 12 €, 8 € (φοιτητικό), 5 € (ανέργων)
  • Trailer: Σήφης Στάμου
  • Παραγωγή: ΞΑΝΘΙΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.
  • Οργάνωση παραγωγής: Ρία Μεντηλίδου, Αγγελική Μαρίνου
  • Σελίδα παράστασης στο Facebook 
Πρόγραμμα περιοδείας στην Κρήτη

  • ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/8: ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ, ΑΓ.ΠΑΡΑΣΚΙΕΣ-ΗΡΑΚΛΕΙΟ (Οργάνωση: Κοινότητα Αγ.Παρασκιών)
  • ΚΥΡΙΑΚΗ 20/8 : ΚΗΠΟΘΈΑΤΡΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ- ΗΡΑΚΛΕΙΟ
  • ΤΕΤΑΡΤΗ 23/8 : ΧΑΡΟΥΠΟΜΥΛΟΣ, ΠΑΝΟΡΜΟ ΡΕΘΥΜΝΗΣ
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 26/8 : ΘΕΑΤΡΟ ΕΡΩΦΙΛΗ,ΦΟΡΤΕΤΖΑ – ΡΕΘΥΜΝΟ
  • ΔΕΥΤΕΡΑ 28/8: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΟ «ΚΗΠΟΣ» –ΧΑΝΙΑ
  • ΤΕΤΑΡΤΗ 30/8: ΠΛΑΖ Ε.Ο.Τ.- ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Trailer

Ο Μουνής από τους 4frontal
Ο Μουνής της Λ. Κιτσοπούλου, από την ομάδα 4Frontal, σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη

«Ο Μουνής», η παράσταση που είναι βασισμένη στο διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου, από την ομάδα 4Frontal και τον Παντελή Δεντάκη, επέστρεψε μετά από δύο χρόνια απουσίας και παρουσιάστηκε στα πλαίσια του 10ου Bob Theatre Festival, το οποίο εντάχθηκε στις προφεστιβαλικές εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών. Μετά την χειμερινή επιτυχή σύμπραξη μεταξύ του Παντελή Δεντάκη και της ομάδας 4Frontal, με τίτλο Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη στο Θέατρο 104, το δηκτικό διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου επανέρχεται επί σκηνής. Ένας από τους σταθμούς της πολυαναμενόμενης αυτής «αναβίωσης» ήταν στην Κρήτη, όπου ανέβηκε για δύο παραστάσεις στο θέατρο της Πύλης Βηθλεέμ στο Ηράκλειο, την Τετάρτη 9 και Πέμπτη 10 Αυγούστου.

Η ακραία, απόκοσμη και ηδονικά διαιωνιζόμενη Βία

Ένα υπέροχο χωριό της ελληνικής επαρχίας κάπου στην δεκαετία της Αλλαγής, στη δεκαετία του ’80, ένα παρ’ ολίγον φονικό του Αργύρη του Παντζαρά του κοντοκουρεμένου, ένας βιαστικός γάμος του Κωστή του ανάπηρου με την Κωλαθηνά, μια τελετή ενηλικίωσης του μικρού Λαζάρ του γιου του Μπερδούλια, ένα αυτί απλωμένο στο σκοινί της μπουγάδας της Παντζάραινας και η μεγάλη απόφαση της τσαχπίνας της Ανθής συνθέτουν το σκηνικό της παράξενης ιστορίας του Μουνή.

Τα ονόματα αποτελούν παρελθόν, αφού όλοι έχουν ένα μοναδικό παρατσούκλι που έχουν αποκτήσει με βάση τη σχέση σημαίνοντος-σημαινόμενου. Ο Μουνής, σημείο αναφοράς αλλά και άνθρωπος-κλειδί στο μεγαλύτερο μέρος των παρασκηνίων των γεγονότων που περιγράφονται, είναι ένα «παράξενο τρένο». Η σιωπή του δίνει λαβές στο χωριό ώστε οι φήμες να οργιάζουν. Γύρω απ’ το όνομά του εμπλέκονται και σχετίζονται ένοχα μυστικά, ανομολόγητοι πόθοι και κρυφά απωθημένα τεσσάρων οικογενειών.

Ο Μουνής - Σκηνή από την παράσταση
Ο Μουνής – Σκηνή από την παράσταση

Τα πρόσωπα του χωριού, βαθιά προκατειλημμένα απέναντι στον συνάνθρωπο, αλλά και φοβισμένα απέναντι σε οτιδήποτε μπορεί να διαταράξει την φαινομενικά ηθική κοινωνική τους εικόνα, αντιστέκονται αδιάκοπα και παλεύουν να νικήσουν τον μοναδικό πραγματικό έχθρο: την αλήθεια. Αλλοιώνοντας και αποκρύπτοντάς την, εθελοτυφλούν απέναντί της, θεωρώντας τους εαυτούς τους άτρωτους. Κυρίαρχο όπλο στην αέναη αυτή προσπάθειά τους, η βία. Ακραία, απόκοσμη και ηδονικά διαιωνιζόμενη, η βία αποτελεί το ένοχο κοινό μυστικό όλων. Η βία και η υποκριτικά λαξευμένη «λεβεντιά» των Ελλήνων κυριαρχούν έναντι των γυναικόπαιδων που βρίσκονταν εξ ορισμού σε θέση κατώτερη και ήταν συνεπώς αναγκασμένοι να υποτάσσονται στον βίαιο καταπιεστή. Αυτή η δύναμη και η εξουσία απέναντι στα αδύναμα μέλη της οικογένειας όμως, ήταν αυτό που κυρίως οδηγούσε στον καθορισμό και προσδιορισμό της ατομικότητάς τους, αλλά και της θέσης τους στον κοινωνικό περίγυρο.

«Τη φρίκη καμιά φορά οι άνθρωποι θέλουν να την κοιτάζουνε…»

Το διήγημα της Κιτσοπούλου ακολουθεί με γλώσσα ωμή και ρεαλιστική την πορεία των οικογενειών αυτών, της φαινομενικά «αγνής» και «αθώας» ελληνικής υπαίθρου. Στο διήγημα γίνεται έκδηλο το πώς στα ασφυκτικά πλαίσια της κοινωνίας της εποχής αυτής, οι θεσμοί, οι παραδόσεις, και οι κοινωνικοπολιτικές και ιστορικές διεργασίες συντελούν στη διαμόρφωση χαρακτήρων, συνειδήσεων και στάσεων ζωής. Υπό αυτή την έννοια, ο Μουνής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ηθογραφία, καθώς δεν αρκείται σε μία απλή καταγραφή των ηθών και εθίμων της υπαίθρου με τη γραφική και απλουστευτική έννοια του όρου. Τα υπερρεαλιστικά στοιχεία που υπεισέρχονται στις περιγραφές, τις εμπλουτίζουν και χαρίζουν περισσότερη δυναμική στη ρεαλιστικότητα που διατρέχει κατά κύριο λόγο το κείμενο.

Θανάσης Ζερίτης
Ο Μουνής, με τους Σταύρο Γιαννουλάδη, Θανάση Ζερίτη, Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη.
Η παράσταση

Η δηκτική γραφή της Κιτσοπούλου βρίσκει σκηνικό έρεισμα στην σκηνοθετική δεινότητα του Παντελή Δεντάκη, ενώ η απαγγελτική δεινότητα της ομάδας, σε συνδυασμό με τη σωματικότητά τους, συνθέτουν ένα άρτιο σκηνικό αποτέλεσμα, με ρυθμικά σφιχτή δομή και ένταση. Το έργο είναι διαποτισμένο από παιγνιώδες χιούμορ, το οποίο βρίσκεται σε συνεχή εναλλαγή με την βαθιά τραγικότητα που αποπνέουν τα περιστατικά βίας, η κατ’ επίφαση αρμονική συμβίωση με τους συγχωριανούς και η σταδιακή αποδόμηση της αψεγάδιαστης και ιδανικά πλασμένης εικόνας του «λεβέντη» Έλληνα.

Ο επαναλαμβανόμενος πανηγυριώτικος χορός που χορεύουν πιασμένοι στην πλατεία του χωριού και η εναλλαγή στατικών αφηγήσεων και σωματικής αναπαράστασης εμπλουτίζουν τη δράση και κρατούν αμείωτη την προσοχή των θεατών. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Γεωργίας Μπούρδα, συμπληρώνουν καίρια τη σχέση σημαίνοντος-σημαινόμενου της παράστασης αλλά και τη συνολική της ατμόσφαιρα, καθώς οι υποταγμένες και σεμνές (ή μάλλον σεμνότυφες) γυναίκες είναι παρόμοια ντυμένες και με έναν τόνο κιτς, ενώ οι άντρες έχουν μία λαϊκότροπη, ειρωνικά ακαλαίσθητη «μάτσο» εμφάνιση.

Οι ερμηνείες

Οι ηθοποιοί της ομάδας 4Frontal, με την άριστη υποκριτική σχέση μεταξύ τους, έχουν προσδώσει ιδιαίτερη σπιρτάδα, ταμπεραμέντο αλλά και την απαραίτητη ειρωνική χροιά στους ποικίλους ρόλους που υποδύονται. Οι τρεις γυναίκες ηθοποιοί υποστηρίζουν ψυχή τε και σώματι όλους τους ρόλους, σε ερμηνείες πηγαίες και σφοδρές στο ρυθμό τους. Η Αριστέα Σταφυλαράκη ξεχωρίζει για τον άριστο χειρισμό των ταχύτατων μετατοπίσεων της αφηγηματικής πυξίδας, η Νεφέλη Μαϊστράλη είναι απολαυστική ως παπαδιά και η Ελένη Κουτσιούμπα συγκινητική στο ρόλο της τσαχπίνας Ανθής. Ο Θανάσης Ζερίτης πέρα από την προσγειωμένη εκφραστικότητα και την αμεσότητά του, προσδίδει στους ρόλους που υποδύεται ένα σαρδόνιο χαμόγελο, που καταδεικνύει άριστα τις σχέσεις υποκρισίας μεταξύ των συγχωριανών. Ο Σταύρος Γιαννουλάδης διαθέτει άριστο χειρισμό της λαϊκής διαλέκτου και της ειρωνικής υπογράμμισής της μέσω κάποιον επιτονισμών και αδιάπτωτη ενέργεια.

Συνολικά, η καθηλωτική αυτή παράσταση δίνει με κάθε δυνατό τρόπο «φωνή» στον σιωπηλό Μουνή ως μεμονωμένο χαρακτήρα, αλλά και στο ομώνυμο διήγημα εν γένει.

Trailer

** Ο «Μουνής» είναι ένα διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου από τη συλλογή με τίτλο  «Μεγάλοι δρόμοι» (εκδόσεις Μεταίχμιο).

Συντελεστές παράστασης Ο Μουνής

  • Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
  • Επιμέλεια Κίνησης: Αγγελική Στελλάτου
  • Σκηνικά/Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
  • Μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
  • Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
  • Φωτογραφίες: Κάλλι Χαρόβα
  • Βοηθοί Σκηνοθέτη: Πάνος Τοψίδης, Αγάπη Κουρομπλή
  • Ερμηνεύουν: Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη.
  • 4Frontal: Site | Facebook Page
  • Ο Μουνής: Facebook Page

Πέτρος Αλατζάς
Έφυγε από τη ζωή ο 50χρονος Πέτρος Αλατζάς, μετά από έμφραγμα που υπέστη

Την Τρίτη 8 Αυγούστου έφυγε απρόσμενα από τη ζωή ο ηθοποιός Πέτρος Αλατζάς, προκαλώντας μεγάλη θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο. Ο 50χρονος ηθοποιός υπέστη έμφραγμα. Η κηδεία του θα τελεστεί την Παρασκευή 11 Αυγούστου στις 11:00 π.μ. στον Ιερό Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στον Άλιμο.

Ο Πέτρος Αλατζάς, που έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά του Mega, «Το Νησί», εργαζόταν ως επαγγελματίας ηθοποιός από το 1995.

Πέτρος Αλατζάς | Σπουδές

Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεατρικού Οργανισμού «Μορφές» (Θέατρο “ΕΜΠΡΟΣ” 1992-1996). Απόφοιτος του Χημικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε παρακολουθήσει σεμινάρια των: Μιχαήλ Μαρμαρινού, Αμαλίας Μουτούση, Αγγελικής Στελάτου, Μαίρης Τσούτη, Ανρί Κεργκομάρ, Άρη Βαφιά, Τapa Sudana, Lilo Baur και Κώστα Φιλίππογλου. Επίσης, είχε διδάξει μαζί με τον Κώστα Φιλίππογλου σε σεμινάρια για εκπαιδευτικούς κι ερασιτέχνες ηθοποιούς.

Η καλλιτεχνική πορεία του στα:
Θέατρο

  • Απαλλαγή της Linda McLean σκηνοθ: Π. Μοσχοβάκου (Altera Pars 20011)
  • Hughie του Ευγένιου Ο’ Νηλ σκηνοθ:Α.Τομπούλη (Altera Pars 2009-2010)
  • Κάποιος θα ρθει του Jon Fosse σκηνοθ:Λ.Γιοβανίδης (Θέατρο ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ)
  • Πεθαίνω σα χώρα του Δ.Δημητριάδη σκηνοθ: Μ.Μαρμαρινός Φεστιβάλ Αθηνών (2007 και 2008) Βιέννης, Βρυξελών, Βαρσοβίας
  • Μπορείτε να είστε ευτυχισμένοι της Α. Δαρλάση σκηνοθ: Θ. Πρωτονοταρίου
  • Δε barιέσαι σκηνοθ: Ν.Νικολάου (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης)
  • Viva la compagnia σκηνοθ: Α.Τσίχλη
  • Πόλη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης της Α. Δαρλάση Σκηνοθ: Μ.Μάσχα (θέατρο ΑΜΟΡΕ)
  • Death Valley Junction του Α.Οστερμάιερ, σκηνοθ: Χ.Λίγκας (studio Πρώτες Ύλες)
  • Χειμωνιάτικο παραμύθι του Σαίξπηρ, σκηνοθ: Lilo Baur (θέατρο ΑΜΟΡΕ)
  • Ξένοι Τόποι του P. Goulding, σκηνοθ: Γ. Γκικαππέπας (θέατρο ΕΜΠΡΟΣ).
  • Eνός πουλιού,μόνο,η φωνή … του Γ. Παπαδόπουλου, σκηνοθ : Μ. Μάσχα (Πειραματική σκηνή Εθνικού Θεάτρου)
  • Άλλοι άνθρωποι του C.Shinn σκηνοθ: Α.Καβίδας (studio Ιλίσια)
  • Κβέτς του S. Berkoff, σκηνοθ: Ο. Ποζέλη (θέατρο ΕΜΠΡΟΣ)
  • Όχι μόνο για παιχνίδι σκηνοθ: Π. Σεβαστίκογλου (θέατρο Τεχνοχώρος)
  • Δεν θέλω να ξέρω τίποτα κείμενα των B. Brecht και H. Pinter, σκηνοθ: Φ. Μακρής (θέατρο “Φούρνος”)
  • Μικρός ΄Ηρως σκηνοθ: Δ. Πιατάς-Χ. Μανταφούνης
  • Ο καλύτερος φίλος του άνδρα του Ε. Βουτσίνου, σκηνοθ: Δ. Πιατάς (θέατρο “Πολύτεχνο”)
  • Η Αντιγόνη στην Ν. Υόρκη του J. Glowacki, σκηνοθ: Φ. Μουρατίδης (Τεχνόπολις Γκάζι)
  • 3-0-1 Μεταφορές της Ε. Πέγκα, σκην: Ε. Πέγκα (Πειραματική σκηνή Εθνικού Θεάτρου)
  • Αγγέλα του Γ. Σεβαστίκογλου, σκην: Τάσος Μπαντής (θέατρο ΕΜΠΡΟΣ)
  • Εγώ ο Φόιερμπαχ του T. Dorst, σκην : Π. Παπαδόπουλος (θέατρο ΕΜΠΡΟΣ)
Θέατρο για παιδιά

  • Οδυσσεβάχ της Ξ. Καλογεροπούλου, σκηνοθ: Κ.Φιλίππογλου (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης)
  • Το μεγάλο ταξίδι του μικρού γίγαντα της Μ. Κάλμπαρη Σκηνοθ: Δ.Σιδηροπούλου (θέατρο Αργώ)
  • Η πριγκίπισσα κι ο βάτραχος της Μ. Κάλμπαρη Σκηνοθ: Δ.Σιδηροπούλου (θέατρο Αργώ)
Χοροθέατρο

  • Βοηθός Χορογράφου στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004 .
  • Κυκλοφορούν ανάμεσά μας χοροθεατρική ομάδα «Σπείραμα» (θέατρο Κάτω από την Γέφυρα)
  • Λαβύρινθος σκηνοθεσία – χορογραφία: Μ. Τσούτη (Χοροθέατρο “Ανάλια”)
Κινηματογράφος

Μεγάλου μήκους ταινίες:

  • Σκόνη του χρόνου, Σκηνοθ: Θ. Αγγελόπουλος
  • Ένα τραγούδι δεν φτάνει, σκηνοθ: Ε. Χρονοπούλου
  • Παρά λίγο,παρά πόντο, παρά τρίχα σκηνοθ: Σ. Θεοδωράκη
  • Φοβού τους Έλληνες, σκηνοθ: J. Tatoulis
  • Παίζει ο Θεός με τ’ αλατοπίπερο, σκηνοθ: Α. Αριστόπουλος

Μικρού μήκους ταινίες:

  • Καλοκαιρινή βροχή, σκηνοθ: Α. Ηλιόπουλος
  • Το Ψυχοσάββατο, σκηνοθ: Γ. Σκεύας

Δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ:

  • Αιγαίο, σκηνοθ: Τ. Κομνηνέας
  • Χαρίλαος Τρικούπης, σκηνοθ: Δ. Βερνίκος
  • Σκουριασμένες εικόνες, σκηνοθ: Γ. Κατσάμπουλας
Τηλεόραση

  • Το ΝΗΣΙ σκηνοθ: Θ. Παπαδουλάκης
  • Καρυωτάκης σκηνοθ: Τ. Ψαρράς
  • Iστορίες μυστηρίου «Η απέναντι όχθη» (σκηνοθ: Α. Μπαφαλούκας)
  • Μόνη εξ αμελείας σκηνοθ: Χ. Δήμας, Ν. Περάκης, κι Ε.Χρονοπούλου
  • Σαββατογεννημένες σκηνοθ: Π. Κροντηροπούλου
  • Απαγορευμένη αγάπη σκηνοθ: Θ. Κωνσταντόπουλος, Θ. Τσαουσόπουλος
  • Camera Cafe σκηνοθ: Φ. Κοτρώτση
  • Εν Ιορδάνη σκηνοθ: Π. Δημητρακοπούλου
  • Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή σκηνοθ: A. Ρήγας
  • Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα σκηνοθ: Γ.Διαμαντόπουλος
  • Γεώργιος Βυζυηνός-Η σιωπή των αγγέλων σκηνοθ: Χ. Χριστοφής
  • Χωρικά ύδατα σκηνοθ: Γ.Διαμαντόπουλος
Σκηνοθεσία

  • Ονειρικά τοπία: Σύνθετη καλλιτεχνική δράση με Θέατρο, Εικαστικά installations και Video art με κεντρικό άξονα την παράσταση του θετρικού έργου «Λαθρεπισκέπτες» του Γ. Κοντραφούρη. Ελληνοαμερικανική Ένωση (πρώτη παρουσίαση Νοέμβριος 2010)
  • Οι νύχτες μακριά σου της Μ. Αλεξοπούλου | Θέατρο Εξαρχείων (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2009)

Είχε επίσης εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη με την Esther Andre Gonzalez στις παραστάσεις των έργων: Frida/Frida και Χιόνια πολλά κι ευτυχισμένος καινούργιος κόσμος (2007-2008) και με την Άσπα Τομπούλη στην παράσταση Σύλβια & Τεντ (2011).

Τέλος, είχε φωτογραφήσει πολλές παραστάσεις Χορού και Θεάτρου, ενώ φωτογραφίες του έχουν συνοδεύσει ποιητικές συλλογές

 

Άλκηστη - Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
Άλκηστη - Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Άδμητος), Γιάννης Φέρτης (Φέρης) [Φωτογραφία: Θωμάς Δασκαλάκης]

Η Άλκηστη αποτελεί την παρθενική κάθοδο της νεαρής και πολυπράγμονος σκηνοθέτιδας, Κατερίνας Ευαγγελάτου, στην Επίδαυρο και την δεύτερη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, μαζί με την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη στο Φεστιβάλ Επιδαύρου για φέτος. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Άδμητος), ο Γιάννης Φέρτης (Φέρης), η Κίττυ Παϊταζόγλου (Άλκηστη) και ο Κώστας Βασαρδάνης (Απόλλων) υποδύονται τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ενός δυνατού θιάσου. Η μετάφραση είναι του Κώστα Τοπάζη, τα σκηνικά της Εύας Μανιδάκη και τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα.

Η παράσταση που προσέλκυσε πλήθος κόσμου στο αργολικό θέατρο έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 28 Ιουλίου, όπου παρουσιάστηκε για δύο παραστάσεις και στη συνέχεια θα περιοδεύσει σε συγκεκριμένους σταθμούς ανά την Ελλάδα. Το Εθνικό Θέατρο αφιερώνει την παράσταση στη μνήμη του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. (20.10.1940 – 24.1.2017).

Ένας στιβαρά δομημένος «κλαυσίγελος»

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου έκανε το ντεμπούτο της στο Φεστιβάλ Αθηνών 2014, με το έργο του γερμανού συγγραφέα Ρόλαντ Σίμελπφενιχ, «Ιδομενέας», το οποίο επαναδιαπραγματεύεται έναν αρχαιοελληνικό μύθο. Σε ένα σχετικό κείμενο για την παράσταση, είχα αναφέρει χαρακτηριστικά πως, «Η Κατερίνα Ευαγγελάτου αποτελεί μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις σκηνοθετών στη χώρα μας, που μπορούν να μετατρέψουν τη σκηνή σε ένα ζωγραφικό πίνακα [….]» και πως, «φαίνεται πως κέρδισε το στοίχημα με το ντεμπούτο της στο Φεστιβάλ Αθηνών καθώς, αποφεύγοντας τις περιττές φαμφάρες και τις σκηνοθετικές υπερβολές προς χάριν της καινοτομίας, έστησε μία παράσταση με ουσία, ρυθμό και τις κατάλληλες κορυφώσεις, χαρίζοντας στο κοινό ένα καίριο αισθητικό αποτέλεσμα γεμάτο ποιητικότητα, που θα χαρακτεί για χρόνια στις μνήμες αρκετών θεατών.»

Άλκηστη - Σκηνή από την παράσταση
Η Κίττυ Παϊταζόγλου (Άλκηστη) και ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Άδμητος) σε σκηνή από την παράσταση Άλκηστη σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου [Φωτογραφία: Θωμάς Δασκαλάκης]
Τρία χρόνια μετά, τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνονται και επεκτείνονται και στο Φεστιβάλ Επιδαύρου. Μετά την ενασχόλησή της με τον «Ρήσο» του Ευριπίδη [;] για το Φεστιβάλ Αθηνών 2015, φέτος καταπιάνεται με το πρώτο από τα σωζόμενα ευριπίδεια έργα (438 π.Χ.). Η επιλογή του συγκεκριμένου έργου από μόνη της αποτελεί ένα σημαντικό τόλμημα, δεδομένης της δυσκολίας της ειδολογικής του κατάταξης.

Η τοποθέτησή του ως το τέταρτο έργο της πρώτης τριλογίας του Ευριπίδη, η οποία δεν έχει διασωθεί («Κρήσσες», «Αλκμέων δια Ψωφίδος», «Τήλεφος») και η μορφή του παραπέμπουν στο σατυρικό δράμα, ενώ θεματικά, η ύπαρξη των θρήνων, της θυσίας και των χορικών τονίζουν την άμεση συγγένειά του με το είδος της τραγωδίας. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου κατόρθωσε να συνταιριάξει και να συνυφάνει τα δύο είδη που με τρόπο ομαλό, δημιουργώντας έναν «κλαυσίγελο» δομημένο πάνω σε έναν στέρεο δραματουργικό καμβά.

Το αναπόδραστο του θανάτου

Ο Ευριπίδης τείνει να αναδεικνύει στα έργα του το ηρωικό ανάστημα όχι τόσο στους θρυλικούς ήρωες, όσο σε «ταπεινότερα» πλάσματα, όπως οι γυναίκες. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η Άλκηστη, η αυτοθυσία της οποίας που χαρίζει τη ζωή στον άντρα της, βασιλιά Άδμητο, είναι ιδωμένη ποικιλοτρόπως στο έργο. Η πατριαρχική κοινωνία την οδηγεί σε αυτήν την πράξη και παρά την αποδοχή της να προσφέρει τη ζωή της ώστε να ζήσει ο αγαπημένος της, στοιχείο που παραπέμπει σε παραμυθικής υφής θεματολογία, ιδεολογικά προδίδει μία πράξη αντίστασης. Η ηθελημένη και άμεση απόφασή της να πεθάνει για τον Άδμητο, σε αντίθεση με την άρνηση των ίδιων των γονιών του, δεν προτάσσει την ερωτική αγάπη έναντι της γονεϊκής, αλλά της γυναικείας γενναιότητας έναντι της ανδρικής δειλίας. Η σιωπή της κατά την επαναφορά της από τον Άδη σηματοδοτεί την ηρωική αντίστασή της στα προτάγματα της πατριαρχίας.

Είτε από δειλία απέναντι στον θάνατο είτε από αίσθηση καθήκοντος απέναντι στον λαό του, ο Άδμητος αφήνει τη γυναίκα του να πεθάνει στη θέση του, αφήνοντας τα παιδιά του ορφανά από μάνα. Η εξαργύρωση της ζωής του θα πληρωθεί με τον όρκο της αιώνιας πίστης που υπόσχεται στην αγαπημένη του λίγο πριν χαθεί στον Άδη. Βέβαια, η κατοπινή συνειδητοποίηση της έλλειψης αγάπης και συντροφικότητας τον καθιστά μετέπειτα συναισθηματικά ανάπηρο. Ανίκανος να πια να σηκώσει το βάρος μιας ζωής δυστυχισμένης και να γαληνεύσει, γίνεται άστεγος στον ίδιο του τον τόπο, ξένος ανάμεσα σε ξένους, ένας υποτακτικός στο μέρος που ο ίδιος διαφεντεύει.

Άλκηστη - ο Χορός
Άλκηστη – Σκηνή από την παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου [Φωτογραφία: Θωμάς Δασκαλάκης]
Άδμητος – Άλκηστη: Οι ερμηνείες

Η ερμηνεία του Άδμητου από τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο αποτυπώνεται με βάση την ίδια την ειδολογική κατάταξη του έργου: ιλαροτραγικά. Η σκηνή των παρακλήσεων και υποσχέσεων μεταξύ των δύο συζύγων, αλλά και ο «αγώνας λόγων» μεταξύ αυτού και του Φέρη παρουσιάζουν έναν Άδμητο-περίγελο για την δειλία και την απανθρωπιά του να δεχθεί τη θυσία της γυναίκας του για σωτηρία της ζωής του. Βέβαια, συχνά έχει προβληματίσει τους κριτικούς το γεγονός ότι ο Ευριπίδης δεν έκανε την θυσία της Άλκηστης εν αγνοία του Άδμητου. Σε μεταγενέστερες διασκευές του μύθου, το ενδιαφέρον στράφηκε ακριβώς στην απόκρυψη της θυσίας από τον Άδμητο. Η εν γνώση του όμως αυτοθυσία της γυναίκας του τον καθιστά μία ιλαροτραγική φιγούρα, τρωτή, αδύναμη, έως και αποκρουστική.

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, πιστός στο αίτημα της σκηνοθεσίας, αποδίδει έναν Άδμητο που διαθέτει αρχικά ποικίλα ιλαρά και φαρσικά στοιχεία, πράγμα που δραματουργικά βρίσκει έρεισμα στο ίδιο το κείμενο, ενώ σκηνοθετικά αποτελεί μία ευφυή κατάδειξη-κατάρριψη του πατριαρχικού μοντέλου. Η αυτογνωσία και η απόλυτη δυστυχία που επιφέρει ο χαμός της γυναίκας του θα αποτελέσουν όμως σταδιακά, φωτεινούς οδοδείκτες της μεταστροφής του. Ο σπαρακτικός κομμός του καθηλώνει και κατορθώνει με χαμαιλεοντική ακρίβεια να περάσει από την καυστική σάτιρα στην σπαρακτική τραγικότητα. Προσωποποιεί επάξια τον κλαυσίγελο που παρουσιάζει η παράσταση στο σύνολό της.

Η Άλκηστη της Κίττυς Παϊταζόγλου διαθέτει ένα ιδιαίτερο κράμα ευαισθησίας και δυναμισμού όπως αρμόζει στην ηρωίδα. Ίσως ως σκηνική παρουσία να μην έχει το απαραίτητο τραγικό μέγεθος, όμως σαν φιγούρα και ιδίως στην τελική, σχεδόν άψυχη εμφάνισή της, κυριαρχεί μέσω της σημαίνουσας σιωπής της. Συγκινητική η σκηνή του αποχαιρετισμού με τα δύο παιδιά της, όπου σωστά έχουν επιλεγεί δύο μικρά εκφραστικά παιδιά.

Ο Γιάννης Φέρτης στον ρόλο του Φέρη αναδεικνύει με την απολαυστικά ειρωνιική έως και αλαζονική του διάθεση τη σαθρότητα των επιχειρημάτων του Άδμητου, διατηρώντας τις σωστές κορυφώσεις χωρίς υπερβολές.

Η αποδυνάμωση των τραγικών τόνων

Τα φαρσικά στοιχεία της παράστασης εντοπίζονται ήδη από την αρχή του έργου, καθώς ο θεός Απόλλων εκθέτει την «προϊστορία» του δράματος με σχεδόν κωμική γλαφυρότητα, φορώντας ένα ροζ κοστούμι (Κώστας Βασαρδάνης). Η ρήση του Απόλλωνα που σώζει τον ξενιστή του από τον θάνατο και ο προσεχής «αγώνας λόγου» με τον Θάνατο (Σωτήρης Τσακομίδης) λαμβάνει ειρωνικά σύγχρονες διαστάσεις συζήτησης περί εμπορικών συνδιαλλαγών, δεδομένης της ενδυμασίας του Θανάτου ως businessman με δερμάτινο χαρτοφύλακα που διαχειρίζεται τις ανθρώπινες ζωές σαν άλλες χρηματιστηριακές μονάδες.

Άλκηστη του Ευριπίδη στην Επίδαυρο
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου σκηνοθετεί για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, την Άλκηστη του Ευριπίδη.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της αποδυνάμωσης των τραγικών τόνων με την ενσωμάτωση ιλαρών-φαρσικών στοιχείων εδραιώνεται άμα τη εμφανίσει της γνωστής ιλαρής φιγούρας του αρχαίου δράματος, Ηρακλή. Η κλοουνίστικη εμφάνισή του με το βαμμένο πρόσωπο και την εντυπωσιακή γούνα, που συνταιριάζεται άψογα με την αδηφάγα, αχόρταγη και «σατυρική» φύση του, σε συνδυασμό με την θεαματική είσοδό του στη σκηνή, συνθέτουν την εικόνα του Ηρακλή. Ο Δημήτρης Παπανικολάου υποστηρίζει άριστα την εικόνα αυτή, χωρίς να μένει στο ιλαρό μόνο κομμάτι αυτής, αλλά προσδίδοντας κι έναν τόνο βαθιάς συγκίνησης και ανθρωπιάς στο άκουσμα της θυσίας της Άλκηστης και την απόφασή του να παλέψει για να την επαναφέρει στη ζωή. Ο Ηρακλής και η ακαταμάχητη θέλησή του να επαναφέρει την Άλκηστη στη ζωή, έρχεται σε ειρωνική αντίθεση με την ανενδοίαστη απάθεια και παθητικότητα του Άδμητου.

Η παράσταση

Η σκηνοθετική προσέγγιση βρίσκει τη χρυσή τομή ως προς την ισορροπία και την άρτια εναλλαγή τραγικού και ιλαρού, ενώ εισαγάγει το πολιτικό στοιχείο, ενδυναμώνοντας τις εννοιολογικές προεκτάσεις του έργου. Ο Χορός, που αποτελείται από Γέρους των Φερών, εναλλάσσει τις μηχανιστικές-στρατιωτικού τύπου κινήσεις με έναν ξέφρενο χορό συμπαράστασης στο σπαρακτικό θρήνο του Άδμητου. Στέκεται δίπλα στον βασιλιά με αίσθημα ειρωνικού (;) θαυμασμού για τη μεγαλοψυχία του, αλλά και απόλυτης υποταγής. Οι κινήσεις των παλλόμενων σωμάτων τους υπό τον ρυθμό της εξαίρετης μουσικής σύνθεσης του Γιώργου Πούλιου τον καθιστούν μάλιστα μία προέκταση του ίδιου του Άδμητου, δημιουργώντας μία συγχώνευση ή ενδεχομένως, ταύτιση του ιδιωτικού με το δημόσιο, του μικρόκοσμου με τον μακρόκοσμο. Το πολιτικό στοιχείο είναι έκδηλο και στην ενδυματολογική επιλογή (Βασιλική Σύρμα) των στρατιωτικών στολών, ιδίως ως προς τον Άδμητο, που θυμίζει αρχηγό κάποιου ολοκληρωτικού καθεστώτος.

Η σκηνογραφία της Εύας Μανιδάκη χαρακτηρίζεται από λιτότητα και καίριο συμβολισμό. Η τρύπα που ανοίγουν στην άμμο στο κέντρο της σκηνής πριν ακόμη ξεκινήσει η παράσταση σηματοδοτεί την είσοδο στον κόσμο των νεκρών, που άξαφνα εισέρχεται και «καταλαμβάνει» τον κόσμο των ζωντανών. Ένα δέντρο ορθώνεται και γεμίζει την τρύπα αυτή, συμπίπτοντας με την επαναφορά της Άλκηστης στη ζωή και με τα γεμάτα τραγική ειρωνεία λόγια του Άδμητου, «Οι νεκροί δεν ξανάρχονται».

Συνολικά, η Άλκηστη αποτελεί μία από τις πιο ολοκληρωμένες και καίρια δουλεμένες παραστάσεις αρχαίου δράματος της φετινής χρονιάς, όπου η σκηνοθετική μαεστρία της Κατερίνας Ευαγγελάτου, σε συνδυασμό με την υποκριτική δεινότητα του θιάσου συνθέτουν μία θεατρική εμπειρία που αξίζει να βιώσουμε σε έναν από τους επόμενους σταθμούς της.

Trailer

Συντελεστές παράστασης Άλκηστη του Ευριπίδη

  • Κείμενο: Άλκηστις του Ευριπίδη
  • Μετάφραση: Κώστας Τοπούζης
  • Σκηνοθεσία – Επεξεργασία Μετάφρασης: Κατερίνα Ευαγγελάτου
  • Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
  • Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
  • Κίνηση: Πατρίσια Απέργη
  • Μουσική: Γιώργος Πούλιος
  • Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής
  • Μουσική Διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
  • Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Δερμιτζάκη
  • Β’ Βοηθοί Σκηνοθέτη: Δημήτρης Οικονομίδης, Μαριλένα Κουτρουλάκη
  • Βοηθός Χορογράφου: Ειρήνη Καλαϊτζίδη
  • Βοηθός Ενδυματολόγου: Ειρήνη Γεωργακίλα
  • Βοηθοί Σκηνογράφου: Θάλεια Μέλισσα, Μυρτώ Μεγαρίτου
  • Διανομή: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Άδμητος), Κίττυ Παϊταζόγλου (Άλκηστη), Γιάννης Φέρτης (Φέρης), Δημήτρης Παπανικολάου (Ηρακλής), Ερρίκος Μηλιάρης (Υπηρέτης), Κώστας Βασαρδάνης (Απόλλων), Σωτήρης Τσακομίδης (Θάνατος), Σπύρος Γουλιέλμος, Νικόλ Φαλτσέτα (παιδιά), Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Γιώργος Ζυγούρης, Στάθης Κόικας, Μιχάλης Μιχαλακίδης, Αντώνης Μιχαλόπουλος, Γιώργος Νούσης, Χρήστος Ξυραφάκης, Στέλιος Παυλόπουλος, Δημόκριτος Σηφάκης, Περικλής Σκορδίλης, Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης, Βαλάντης Φράγκος (χορός)
  • Μουσικοί επί σκηνής: Κωνσταντίνος Κωστίδης, Κωνσταντίνος Τσιώλης,Θοδωρής Σοφόπουλος
  • Φωτογράφος Παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας
  • Βία: Καθόλου
  • Γυμνό: Καθόλου
Πληροφορίες

  • Τοποθεσία: Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
  • Παραστάσεις: Παρασκευή 28 και Σάββατο 29 Ιουλίου 2017
  • Ώρα: 21:00
  • Πρόγραμμα Περιοδείας:

Δευτέρα 21 Αυγούστου – Ηράκλειο, Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκος Καζαντζάκης

Πέμπτη 24 Αυγούστου – Ρέθυμνο, Θέατρο Ερωφίλη

Σάββατο 26 Αυγούστου – Χανιά, Θέατρο Ανατολικής Τάφρου

Τετάρτη 6 Σεπτεμβρίου – Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους

Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου – Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο

Πέμπτη 14 Σεπτεμβρίου – Αθήνα, Ωδείο Ηρώδου Αττικού

 

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά logo
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, καλεί σε ακρόαση ηθοποιούς – άνδρες και γυναίκες – ηλικίας έως 30 ετών, προκειμένου να συμμετάσχουν σε θεατρική παραγωγή η οποία θα πραγματοποιηθεί την άνοιξη.

Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να αποστείλουν τα βιογραφικά τους έως 15 Σεπτεμβρίου, υπ’ όψιν του Καλλιτεχνικού Διεθυντή του ΔΘΠ Νίκου Διαμαντή, στο email: artisticdirector@dithepi.gr.

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά | Πληροφορίες

  • Τοποθεσία: Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
  • Διεύθυνση: Ηρώων Πολυτεχνείου 32, 185 35, Πειραιάς
  • Τηλέφωνα: 210 4143310 και 210 4143320
  • 040 – από Σύνταγμα, στάση Δημοτικό Θέατρο και X96 – από Αεροδρόμιο, στάση Δημοτικό Θέατρο και Ηλεκτρικός, τερματικός σταθμός Πειραιά
  • Site Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά

Ο Μουνής
Ο Μουνής της Λένας Κιτσοπούλου επιστρέφει

Ο Μουνής, που πρόσφατα επαναλήφθηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, μετά από χρόνια επιτυχίας και εξαιρετικών κριτικών, θα ανέβει στη σκηνή του Θεάτρου της Πύλης Βηθλεέμ στο Ηράκλειο, την Τετάρτη 9 και Πέμπτη 10 Αυγούστου, στις 21.30. Ο Μουνής είναι μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου.

Λίγα λόγια για το έργο Ο Μουνής

Ένα υπέροχο χωριό της ελληνικής επαρχίας κάπου στην δεκαετία της Αλλαγής, ένα παρ’ ολίγον φονικό του Αργύρη του κοντοκουρεμένου, ένας βιαστικός γάμος του Κωστή του ανάπηρου με την Κωλαθηνά, μια τελετή ενηλικίωσης του μικρού Λαζάρ του γιου του Μπερδούλια, ένα αυτί απλωμένο στο σκοινί της μπουγάδας της Παντζάραινας και η μεγάλη απόφαση της τσαχπίνας της Ανθής συνθέτουν το σκηνικό της παράξενης ιστορίας του Μουνή. Μιας ιστορίας ακραίας  και απόκοσμα βίαιης. Όλοι ξέρουν, αλλά όλοι σιωπούν.

Και όλα λύνονται με πολύ ξύλο πίσω από κλειστές πόρτες ή χορεύοντας ένα λεβέντικο τσάμικο στην κεντρική πλατεία του  χωριού. Οι ήρωες της Κιτσοπούλου παγιδευμένοι στις προκαταλήψεις και στους φόβους τους αγωνίζονται να κρατήσουν καθαρό το παρατσούκλι τους, μη και μαθευτούν οι εξάρσεις τους και γίνουν διήγημα.

** Ο «Μουνής» είναι ένα διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου από τη συλλογή με τίτλο  «Μεγάλοι δρόμοι» (εκδόσεις Μεταίχμιο).

Trailer

 

Συντελεστές παράστασης Ο Μουνής

  • Σκηνοθεσία:  Παντελής Δεντάκης
  • Επιμέλεια Κίνησης:  Αγγελική Στελλάτου
  • Σκηνικά/Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
  • Μουσική:  Κώστας Νικολόπουλος
  • Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
  • Φωτογραφίες:  Κάλλι Χαρόβα
  • Βοηθοί Σκηνοθέτη: Πάνος Τοψίδης, Αγάπη Κουρομπλή
  • Ερμηνεύουν: Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη.
Πληροφορίες

  • Τοποθεσία: Θέατρο Πύλης Βηθλεέμ, Ενετικά Τείχη, Ηράκλειο
  • Ημέρες και Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη 9 και Πέμπτη 10 Αυγούστου 2017 στις 21.30 μ.μ.
  • Διάρκεια: 80’ (χωρίς διάλειμμα)
  • Τιμές Εισιτηρίων: 14 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (μειωμένο – άνεργοι φοιτητές, ένω των 65, ΟΓΑ, πολύτεκνοι)
  • Προπωληση: 10 ευρώ (βιβλιοπωλείο Λέξις – οδός Έβανς), ταμείο κηποθεάτρου Ν. Καζαντζάκης
  • Facebook Event

Άλκηστις του Ευριπίδη
Άλκηστις του Ευριπίδη - 5 ιστορικά ανεβάσματα από το Εθνικό Θέατρο

Η ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου (1930) αποτέλεσε ένα ορόσημο στο νεοελληνικό πολιτιστικό σκηνικό. Το δραματολόγιό του ήταν ποικίλο, συμπεριλαμβάνοντας εκτός από έργα κλασικού θεάτρου, νεότερα έως και πολύ σύγχρονα έργα. Κύρια μέριμνά του ήταν η αναβίωση του αρχαίου δράματος, οι παραστάσεις του οποίου παρουσιάζονταν στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού και από το 1954 στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Ένα από τα έργα αρχαίου δράματος που έτυχε μιας ευτυχούς σειράς παραστασιολογίας είναι η Άλκηστις του Ευριπίδη.

Το πρώτο από τα σωζόμενα έργα του μεγάλου τραγικού (438 π.Χ.) αποτελεί ένα ιδιότυπο έργο, κυρίως ως προς την ειδολογική του κατάταξη. Η τοποθέτησή του ως το τέταρτο έργο της πρώτης τριλογίας του Ευριπίδη, η οποία δεν έχει διασωθεί («Κρήσσες», «Αλκμέων δια Ψωφίδος», «Τήλεφος») και η μορφή του παραπέμπουν στο σατυρικό δράμα, ενώ θεματικά, η ύπαρξη των θρήνων, της θυσίας και των χορικών τονίζουν την άμεση συγγένειά του με το είδος της τραγωδίας. Παρότι μία τραγωδία που δεν «κλείνει» τραγικά, η Άλκηστις, όπως υπογραμμίζει ο Μάριος Πλωρίτης, καταδεικνύει την «αυτοθυσία της θνητής που παίρνει ανθρώπινες και δραματικές διαστάσεις».

Άλκηστη του Ευριπίδη στην Επίδαυρο
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου σκηνοθετεί για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, την Άλκηστη του Ευριπίδη.

Ο μύθος της Άλκηστης, που συχνά παρομοιάζεται με παραμύθι, συνίσταται στην ηρωοποίηση της αρχαίας θεάς, η οποία θυσιάζεται για να ζήσει ο σύντροφός της. Ο θεός Απόλλωνας, τιμωρημένος από τον Δία, αναγκάστηκε να υπηρετήσει σαν κοινός θνητός τον βασιλιά των Φερών και άντρα της Άλκηστης, τον Άδμητο, και για τη φιλοξενία του αυτή κάνει ένα «θεϊκό δώρο»: Θα μπορέσει να ξεφύγει από τον πρόωρο θάνατο που του επιφυλάσσουν οι Μοίρες, εφόσον κάποιος θυσιάσει τη ζωή του στη θέση του. Οι ίδιοι οι γονείς του αρνούνται αυτή την χάρη και μόνο η Άλκηστη δέχεται αυτόβουλα να δώσει τη ζωή της με αντάλλαγμα τη ζωή του άντρα της.

Ο Ηρακλής, ως γνωστή ιλαρή φιγούρα του αρχαίου θεάτρου, εμφανίζεται περαστικός από τις Φερές την ημέρα της κηδείας, όπου και φιλοξενείται στα βασιλικά δώματα. Όταν μαθαίνει τα νέα για τον χαμό και την αυτοθυσία της Άλκηστης, αποφασίζει να αναμετρηθεί με τον Χάροντα και βγαίνοντας νικητής, παραδίδει στον Άδμητο την πεπλοφορεμένη γυναίκα που συνοδεύει. Όταν το πέπλο σηκωθεί, ο Άδμητος βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα βουβό αίνιγμα και μία ανεξιχνίαστη αμφισημία.

Με αφορμή την πολυαναμενόμενη πρεμιέρα της Άλκηστης σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου την Παρασκευή 28 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου και λίγο πριν αναχωρήσει από το αργολικό θέατρο για να περιοδεύσει ανά την χώρα, στο παρόν άρθρο επιχειρείται μία ανασκόπηση-παρουσίαση των 5 ιστορικών ανεβασμάτων του έργου από το Εθνικό Θέατρο.

Άλκηστις (1963-1964)  | Σκηνοθεσία: Τάκης Μουζενίδης

Άλκηστις (1963)
Άλκηστις (1963) –
Θάνος Κωτσόπουλος (Άδμητος), Άννα Συνοδινού (Άλκηστις), Θόδωρος Μορίδης (Ηρακλής)

Το καλοκαίρι του 1963, το έργο του Ευριπίδη κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Ο Τάκης Μουζενίδης σκηνοθετεί την παράσταση που έμελλε να παρουσιαστεί για άλλες τρεις χρονιές στο ελληνικό κοινό. Η προσέλευση του κόσμου στο Αργολικό θέατρο ήταν αθρόα, η αποδοχή της παράστασης από τους κριτικούς όμως, υπήρξε αμφιλεγόμενη. Άλλοι έκαναν λόγο για μία σκηνογραφικά φορτωμένη και «φλύαρη» παράσταση με «χαμηλό, σχεδόν μελοδραματικό τόνο», ενώ άλλοι τόνισαν ότι, παρά το ότι η σκηνοθετική γραμμή στηρίχτηκε κυρίως στην διάθεση «ήπια χαρούμενης ευεξίας» του έργου, πράγμα που στέρησε τη σπαρακτικότητα ορισμένων στιγμών κορύφωσης, η παράσταση αποτέλεσε μία καλλιτεχνική προσφορά, που απείχε απ’ την «μουσειακού τρόπου» παρουσίαση.

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμήνευσαν οι Θάνος Κωτσόπουλος (Άδμητος), Άννα Συνοδινού (Άλκηστις), Λυκούργος Καλλέργης (Φέρης), Θόδωρος Μορίδης (Ηρακλής), Έλλη Βοζικιάδου (Θεράπαινα), ενώ η μετάφραση ήταν του Θρασύβουλου Σταύρου. Οι Θ. Κωτσόπουλος και η Άννα Συνοδινού επαινέθηκαν για «την ευγένεια, την αρχοντιά και το συγκρατημένο πάθος που ανέβλυζαν απ’ όλες τις στάσεις και τις κινήσεις τους», όπως και ο Λυκούργος Καλλέργης για τον μικρό, αλλά έξοχα δουλεμένο ρόλο του. Υποστηρίχθηκε όμως παράλληλα, πως ο Τάκης Μουζενίδης «ή δεν ολοκλήρωσε την ανθρώπινη κοινωνική ερμηνεία της Άλκηστης ή συγκέρασε το ανθρώπινο στοιχείο […] με το μυθικό», πράγμα που οδήγησε ένα μέρος του θιάσου σε μία «απαγγελτική υποκριτική».

Η παράσταση του Τάκη Μουζενίδη με τον ίδιο θίασο και συντελεστές, παρουσιάστηκε και κατά τη θερινή θεατρική περίοδο του 1964, με δύο σημαντικούς σταθμούς: το Αρχαίο θέατρο Δωδώνης και το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Το ενδιαφέρον και η σπουδαιότητα των δύο παραστάσεων που δόθηκαν στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού έγκειται στο ότι ήταν οι δύο τελευταίες εμφανίσεις της μεγάλης τραγωδού, Άννας Συνοδινού, με τον θίασο του Εθνικού Θεάτρου.

Άλκηστις (1965, 1968) | Σκηνοθεσία: Τάκης Μουζενίδης

Άλκηστις (1968)
Άλκηστις (1968) – Άννα Παναγιωτοπούλου (Αδελφή του Εύμηλου), Ελένη Χατζηαργύρη (Άλκηστις), Σταμάτης Φασουλής (Εύμηλος).

Το καλοκαίρι του 1965 (Ωδείο Ηρώδου του Αττικού) και του 1968 (Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Ωδείο Ηρώδου του Αττικού), η Άλκηστις σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη αναβιώνει ελαφρώς διαφοροποιημένη. Στον ομώνυμο ρόλο πλέον είναι η Ελένη Χατζηαργύρη, η τότε «νεοφώτιστη του αρχαίου δράματος», η οποία υμνήθηκε δεόντως, καθώς ο ρόλος αυτός την καθιέρωσε «σαν μια άξια ιέρεια του αρχαίου δράματος». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην εφημερίδα Ακρόπολις με αφορμή την παράσταση, «το Εθνικό απέκτησε τη νέα τραγωδό του».  

Οι αμφιλεγόμενες απόψεις των κριτικών, κλίνοντας προς την αποδοκιμασία της σκηνοθετικής προσέγγισης του Τάκη Μουζενίδη, απέδωσαν την όποια ανεπάρκεια στην υποκριτική των ηθοποιών στη σκηνοθετική γραμμή που ακολουθήθηκε και στην αδυναμία της να «κρατήσει τα θεάματα του Εθνικού μας θεάτρου σε υψηλή περιωπή».

Άλκηστις-Κύκλωψ (Ενιαία παράσταση: 1974) | Σκηνοθεσία: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος

Άλκηστις (1974)
Άλκηστις (1974) – Στέλλα Γερμενή (Κόρη της Άλκηστις), Αγνή Μουζενίδου (Εύμηλος), Μιράντα Ζαφειροπούλου (Άλκηστις), Νικήτας Τσακίρογλου (Άδμητος), Ζώρας Τσάπελης (Θάνατος)

Σε μία ενιαία παράσταση παρουσίασε το καλοκαίρι του 1974 ο σπουδαίος θεατράνθρωπος Σπύρος Α. Ευαγγελάτος δύο έργα του Ευριπίδη, Άλκηστις – Κύκλωψ, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Εντοπίζοντας την ειδολογική τους συγγένεια, ο Σπ. Ευαγγελάτος επιχείρησε την παρουσίαση ενός δράματος με σατιρικά στοιχεία (Άλκηστις)  και μιας δραματικής κωμωδίας (Κύκλωψ) στα 20α Επιδαύρια. Η μετάφραση της Άλκηστης ήταν αυτή του Θρασύβουλου Σταύρου, ενώ τη σκηνογραφία και την ενδυματολογία της ενιαίας αυτής παράστασης ανέλαβε ο Γιώργος Πάτσας.

Η Άλκηστις παρουσιάστηκε σε μία «διασκευή ως φάρσα», με τον Νικήτα Τσακίρογλου ως Άδμητο και την Μιράντα Ζαφειροπούλου ως Άλκηστη. Υποκριτικά υμνήθηκε κυρίως ο Λυκούργος Καλλέργης για τον ρόλο του πατέρας του Άδμητου. Η αποδοκιμασία από μεριάς των κριτικών αναφορικά με την σκηνοθετική προσέγγιση της Άλκηστης βασίστηκε στο γεγονός της «κωμωδιοποίησης μιας τραγικής ιστορίας», πράγμα που απομάκρυνε, όπως υποστηρίχθηκε, τον θεατή από την τραγικότητα των στιγμών που βιώνει η ηρωίδα.

Άλκηστις (2000) | Σκηνοθεσία: Λυδία Κονιόρδου

Άλκηστις (2000)
Άλκηστις (2000) – Πέτρος Πετράκης (Άδμητος), Τάνια Παπαδοπούλου (Άλκηστις).

Επιχειρώντας μία χρονική και κοινωνιολογική μετατόπιση, η Λυδία Κονιόρδου σκηνοθετεί τον Μάιο του 2000 την Άλκηστη από το 5ο Εργαστήρι Ηθοποιών στο Γκαράζ του Εθνικού Θεάτρου, στην Κουμουνδούρου. Μεταφέρει και τοποθετεί το έργο σε μια σύγχρονη μεταβατική περίοδο, στη Μεταπολεμική Ελλάδα των ’50-’60, καθιστώντας το ένα «σύγχρονο, ένα έργο-κλειδί». Χαρακτηρίστηκε ως μια παράσταση «με διάθεση για πειραματισμό» που, με τη βοήθεια του αυτοσχεδιασμού των ηθοποιών, ανίχνευσε τα όρια ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό.

Η μετάφραση που χρησιμοποιήθηκε ήταν αυτή του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, ενώ τους κεντρικούς ρόλους «κρατούσαν» οι, Πέτρος Πετράκης (Άδμητος), Τάνια Παπαδοπούλου και Γεωργία Τσαγκαράκη (Άλκηστις), Αρτό Απαρτιάν (Ηρακλής) και Δημήτρης Καραβιώτης (Φέρης).

Το ανέβασμα αυτό δεν ήταν η πρώτη αναμέτρηση της Λυδίας Κονιόρδου με την Άλκηστη. Η πρώτη επαφή της με τον μύθο ήταν το 1995 με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βόλου. Όπως ανέφερε η ίδια σε συνέντευξή της: «κέντρισμα της παλαιότερης ενασχόλησής μου με το έργο αυτό παρουσιασμένο με κούκλες το 1995, ήταν αυτός καθ’αυτός ο μύθος-παραμύθι της Άλκηστης και η ψηλάφιση του στοιχείου της ιερής αμέλειας και της σχεδόν αρχετυπικής απλοϊκότητας που τον χαρακτηρίζουν».

Άλκηστις (2009) | Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Το καλοκαίρι του 2009, ο Θωμάς Μοσχόπουλος έκανε την παρθενική του σκηνοθετική εμφάνιση στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου με το ευριπίδειο αυτό έργο. Η εν λόγω παράσταση συζητήθηκε ευρέως και εκτενώς, ενώ θεωρήθηκε μία δυνατή παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου. Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών ξεχώρισαν, με την Μαρία Σκουλά στον ομώνυμο ρόλο και τον Χρήστο Λούλη σε έναν «υποκριτικά ώριμο» Άδμητο. Ο Αργύρης Ξάφης ως Ηρακλής, η Μαρία Πρωτόπαπα ως Θεράπαινα και ο Κώστας Μπερικόπουλος ως Φέρης, εξασφάλισαν το ομαλό υποκριτικό αποτέλεσμα. Σχολιάστηκε επίσης θετικά το εικαστικό και αισθητικό κομμάτι της παράστασης ως σκηνική προέκταση-πραγμάτωση της σύλληψης του μύθου (σκηνικά-κοστούμια: Ελλη Παπαγεωργακοπούλου). Η «φορμαλιστική παράσταση της Άλκηστης» του Θωμά Μοσχόπουλου κατόρθωσε την ισορροπία ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, σε μία μακριά από τα καθιερωμένα προσέγγιση του αρχαίου δράματος.

Λούλης-Σκουλά στην Άλκηστη
Άλκηστις (2009) – Η Άλκηστις (Μ. Σκουλά) αποχαιρετά σύζυγο (Χρ. Λούλης) και παιδιά (Σκην.: Θωμάς Μοσχόπουλος)
Άλκηστη (2017) | Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου – Πληροφορίες παράστασης

Καθεμία από τις ποικίλες αυτές παραστάσεις-σκηνικές προσεγγίσεις του μύθου της Άλκηστης από εξέχοντες εκπροσώπους του θεάτρου από το Εθνικό Θέατρο θέτουν ρητά το πρόβλημα της σκηνοθετικής ερμηνείας του αρχαίου δράματος. Η ιδιότυπη ειδολογική του κατάταξη, η μορφολογία αλλά και η θεματική του συγκεκριμένου έργου επιβάλλουν την ύπαρξη πολλαπλών σκηνικών αναγνώσεων ανά τα χρόνια, με έναν γόνιμο προβληματισμό γύρω από την προσέγγιση του εν λόγω έργου συγκεκριμένα, αλλά και της αρχαίας τραγωδίας εν γένει.

Η Άλκηστη αποτελεί την παρθενική κάθοδο της νεαρής, παραγωγικής και ταλαντούχας σκηνοθέτιδας, Κατερίνας Ευαγγελάτου, στην Επίδαυρο. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Άδμητος, ο Γιάννης Φέρτης (Φέρης), η Κίττυ Παϊταζόγλου (Άλκηστη) και ο Κώστας Βασαρδάνης (Απόλλων) υποδύονται τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ενός δυνατού θιάσου. Η μετάφραση είναι του Κώστα Τοπάζη, τα σκηνικά της Εύας Μανιδάκη και τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα.

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 28 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, όπου θα παρουσιαστεί για δύο παραστάσεις και στη συνέχεια θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα. Το Εθνικό Θέατρο αφιερώνει την παράσταση στη μνήμη του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. (20.10.1940 – 24.1.2017).

Πηγή:

Άρης Σερβετάλης
Ο Άρης Σερβετάλης στην performance του Δημήτρη Κουρτάκη, Αποτυχημένες απόπειρες αιώρησης στο εργαστήριό μου

Στην Πειραιώς 260, λίγο πριν τη λήξη του Φεστιβάλ Αθηνών 2017 στον εν λόγω χώρο, φιλοξενείται για τρεις παραστάσεις (18 έως 20 Ιουλίου) η multimedia performance του Δημήτρη Κουρτάκη, Αποτυχημένες Απόπειρες Αιώρησης στο Εργαστήριο μου. Με ένα επιτελείο σημαντικών διεθνών συνεργατών και τον Άρη Σερβετάλη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Δ. Κουρτάκης ανατρέχει στο πεζογραφικό έργο του κορυφαίου Ιρλανδού δραματουργού, Σάμιουελ Μπέκετ.

Μάταιη Αναμονή / Μάταιη Λαχτάρα

Ένας περφόρμερ, αποχωρισμένος από τον κόσμο, απομονωμένος στη μοναξιά του εργαστηρίου του, χρησιμοποιεί το σώμα του ως υλικό και πεδίο για πείραμα, σ’ έναν χώρο στον οποίο προσπαθεί, διαρκώς και μάταια, να κατοικήσει. Ένα επιβλητικό ολόλευκο διώροφο «οικοδόμημα» από αφρολέξ έχει κυριεύσει τη σκηνή. Χωρισμένο σε δύο τμήματα, με ένα μικρό κενό που επιτρέπει την είσοδο και την εισχώρηση του Άλλου. Την είσοδο που επιτρέπουμε εμείς στον Άλλον. Χωρισμένος σε δύο επίπεδα-κόσμους, ο χώρος αυτός αποτελεί ουσιαστικά έναν μη-τόπο, που διαθέτει μία ακατανίκητη ελκτική αλλά και ταυτόχρονα, απωθητική δύναμη προς το υποκείμενο.

Άλλοτε ως καταφύγιο κι άλλοτε ως κλουβί για το «θηρίο», συνιστά τον μικρόκοσμό του. Ο άνθρωπος στέκεται μεταξύ του άπειρα μικρού και του άπειρα μεγάλου. Ο δικός του μικρόκοσμος προβάλλεται στις επιφάνειες του κτίσματος, απ’ όπου οι θεατές, καθισμένοι εκατέρωθέν του, γίνονται μάρτυρες ή μάλλον, συμμέτοχοι της συνθήκης αυτής. Τίθενται έτσι αυτόματα σε μία θέση μάταιης αναμονής, μία λαχτάρα ανακάλυψης και αυτο-παρατήρησης μέσω της παρατήρησης του ατόμου, που με τη σειρά του παρακολουθεί τον εαυτό του και τις αέναες μεταβολές αυτού.

Το φως και το σκοτάδι βρίσκονται σε μία διαρκή εναλλαγή, προσπαθώντας να προσδώσουν μία ταυτότητα και να ορίσουν τον άμορφο και ακαθόριστο αυτό τόπο, και κατ’ επέκταση το ίδιο το σώμα που κινείται μέσα σε αυτόν. Από το εκτυφλωτικό φως στο αναβόσβημα, κι από το αμυδρό φως στο σκοτάδι, ο περφόρμερ βρίσκεται να παρακολουθείται από έξι κάμερες, ενώ συχνά καταγράφει ο ίδιος τις κινήσεις του. Η ευφυής αυτή συνθήκη της παρατήρησης του «έσω» και η μεταφορά του προς του θεατές με τη μορφή άριστων αισθητικά και έγκυρων νοηματικά εικόνων μέσω της κάμερας, αποτελεί μία εναλλακτική αποτύπωση του μπεκετικού σύμπαντος ως ένα εικαστικό δημιούργημα με πολλαπλές αναγνώσεις και εννοιολογικές προεκτάσεις.

Από τον φιλοσοφικό νομιναλισμό στην «ονειρική σιωπή»

Σε αντίθεση με το δραματουργικό έργο του Μπέκετ, όπου επικρατεί ένα είδος φιλοσοφικού νομιναλισμού και οι ήρωες πιάνονται από τα ονόματα και τις λέξεις ώστε να επιβιώσουν, αλλά και να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, ο χαρακτήρας αυτός προσπαθεί να απαγκιστρωθεί από τις λέξεις, να τις αποτινάξει και να αποδεσμευτεί από το κυνήγι αυτών. Η ανικανότητά τους να παράσχουν μία επαρκή εικόνα της πραγματικότητας, τις καθιστά άσκοπες. Όλος αυτός ο «μπουχός από λέξεις» φαντάζει ανοίκειος έως και τρομακτικός, καθώς τον ωθεί περισσότερο προς την αποσταθεροποίηση, παρά την εγκαθίδρυση μίας ορισμένης ταυτότητας και τον ορισμό του Εαυτού.

Ο Άρης Σερβετάλης στις Αποτυχημένες απόπειρες αιώρησης στο εργαστήριό μου
Ο Άρης Σερβετάλης στις Αποτυχημένες απόπειρες αιώρησης στο εργαστήριό μου | Μια παράσταση εμπνευσμένη από το μπεκετικό σύμπαν

Μέσα από την «ονειρική σιωπή» που αποζητά, επιδιώκει να μεταφερθεί στο κενό και να προσδιορίσει ή έστω να προσεγγίσει την ουσία του. Ο αέναος χωρικός μετεωρισμός σηματοδοτεί μία υπαρξιακή μετατόπιση, η οποία συχνά αποτυγχάνει. Η επαναλαμβανόμενη προσπάθεια όμως, συνεπάγεται μία επαναλαμβανόμενη αποτυχία, που αν μη τι άλλο, επιβάλλει μία κυκλική πορεία φαινομενικά μάταιη, μα βαθιά ενθαρρυντική και –ίσως- αισιόδοξη.

Η καταβύθιση στα θραύσματα του Εαυτού

Στο δοκίμιό του για τον Προυστ, ο Μπέκετ είχε επισημάνει το πρόβλημα της συνεχώς μεταβαλλόμενης ταυτότητας του εαυτού, το οποίο διατρέχει και το ίδιο του το έργο εν γένει. Σε έναν χώρο αόριστα μεταβαλλόμενο, απροσδιόριστο, αχαρτογράφητο, ο χαρακτήρας που με φροϋδικούς όρους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως Εγώ, προσπαθεί, κρίνοντας και αποφασίζοντας για τον εαυτό του, να κινηθεί στο κάτω επίπεδο (Εκείνο). Σε αυτό κυριαρχούν τα κατώτερα ένστικτα και η αρχή της απόλαυσης. Όσο όμως εισέρχεται στην κοινωνία, αρχίζει να επιδιώκει την «άνοδο», την ηθική και πνευματική του ανάβαση σε ένα ανώτερο επίπεδο –και κυριολεκτικά, στον άνω όροφο του κτίσματος. Τότε αρχίζει η κυριαρχία του Υπερεγώ, με τους κανόνες και τα αισθήματα ενοχής όταν οι πράξεις του αποκλίνουν από την νόρμα. Στο επίπεδο αυτό, οι κινήσεις του επιβάλλεται να είναι ακριβείς και σαφώς καθορισμένες.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η performance κλείνει λακανικά, καθώς το άτομο απαρνείται τον ευνουχισμό που του προκαλούν οι λέξεις και, ανίκανο να τις διαχειριστεί, αποδέχεται τη μία αλήθεια: τα ποικίλα θραύσματα του Εαυτού του. Η συγκλονιστική καταβύθιση στα αμέτρητα θραύσματα του εαυτού έρχεται σε μία εξαίσια εικονική αντιστοιχία με αυτήν της Ουίννυ των Ευτυχισμένων Ημερών.

Η σημαίνουσα χωρική ρευστότητα

Η εξονυχιστική έρευνα του Δημήτρη Κουρτάκη εντοπίζεται σε κάθε κίνηση, βήμα και «αιώρηση» του Άρη Σερβετάλη. Ο λόγος περιορίζεται σε ορισμένα καίρια αποσπάσματα του πεζογραφικού μπεκετικού έργου, όπως ο «Μολλόυ» και ο «Ακατανόμαστος». Απενδυόμενη την σπουδαιότητα του λόγου αυτού καθ’ αυτού, η performance αναπτύσσει μία ενδιαφέρουσα σημειολογία, ενώ το ευφυές σκηνογραφικό σύμπαν με έκδηλες τις μπεκετικές επιρροές της αφαίρεσης, δημιουργεί μία καίρια σύζευξη ανάμεσα στη χωρική και την υπαρξιακή ρευστότητα. Τα κυρίως ξύλινα σκηνικά αντικείμενα με τα οποία συνδιαλέγεται, αντιμάχεται, περιεργάζεται και χρησιμοποιεί ως οχήματα-βοηθήματα της προσωπικής του «αιώρησης», ποικίλλουν: ένα καβαλέτο, ένα τραπέζι με καρέκλα, μία ντουλάπα που μετατρέπεται σε μεταθανάτια κλίνη, αλλά και ένα αιωρούμενο στρώμα που παραπέμπει στο ίδιο το αιωρούμενο, άψυχο κουφάρι του χαρακτήρα.

Άρης Σερβετάλης
Ένας περφόρμερ, κλεισμένος στο εργαστήριό του, αποχωρισμένος από τον κόσμο, χρησιμοποιεί το σώμα του ως υλικό και πεδίο για πείραμα, μέχρι την οριστική διάλυση του Εαυτού.

Η παράσταση, που αναζητά συγγένειες και παραλληλίες με τη σύγχρονη Ελλάδα σε μια μεταιχμιακή και οριακή ισορροπία, συνομιλεί με εικαστικούς όπως οι Bruce Nauman, Vitto Acconci, Terry Fox, Gordon Matta-Clark, Rachel Whiteread κ.ά.

Το «ομιλούν» σώμα

Η εννοιολογική και σκηνική πραγμάτωση του εγχειρήματος αυτού όμως, θα ήταν αδύνατη χωρίς τον Άρη Σερβετάλη. Ο ίδιος, μία καθ’ όλα μπεκετική φιγούρα, σωματοποιεί την υπαρξιακή αγωνία του χαρακτήρα, προσδίδοντας στην κάθε του κίνηση νόημα και ουσία. Με το «ομιλούν» σώμα του ελίσσεται, σέρνεται, πάλλεται, βυθίζεται και αιωρείται στα διαφορετικά επίπεδα, λαγούμια, κενά, κατώφλια, σκάλες του κτίσματος, μεταμορφώνοντας τον εαυτό του σε μία απροσδιόριστη, ρευστή και συνεχώς μεταβαλλόμενη μορφή, όντας σε μία μεταιχμιακή κατάσταση. Χειρίζεται άριστα τις μπεκετικές σημαίνουσες σιωπές, ενώ επιχειρεί ιδιαίτερους –σχεδόν απόκοσμους- φωνητικούς χρωματισμούς και διαφοροποιημένες διακυμάνσεις, που συνάδουν απόλυτα με τους ψυχικούς κραδασμούς και μετατοπίσεις του χαρακτήρα.

Η performance του Δημήτρη Κουρτάκη, Αποτυχημένες Απόπειρες Αιώρησης στο Εργαστήριο μου, αποτελεί μία ενδελεχώς εμπεριστατωμένη σκηνική έρευνα, μία πραγματεία γύρω από τη ρευστότητα και την πολλαπλότητα του Εαυτού, την πολυπλοκότητα προσδιορισμού του μέσω των λέξεων, σε ένα μπεκετικό σύμπαν που προτρέπει στο ότι «Πρέπει να συνεχίσεις. Δεν μπορώ να συνεχίσω. Θα συνεχίσω.»

Αποτυχημένες Απόπειρες Αιώρησης στο Εργαστήριο μου | Trailer

Συντελεστές της παράστασης Αποτυχημένες Απόπειρες Αιώρησης στο Εργαστήριο μου

  • Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Δημήτρης Κουρτάκης
  • Δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Κουρτάκης, Ελένη Παπάζογλου, Αναστασία Τζέλλου
  • Βίντεο: Jérémie Bernaert
  • Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
  • Καλλιτεχνική συνεργασία: Έφη Μπίρμπα
  • Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσα Τριανταφύλλη
  • Βοηθός σκηνογράφου: Βάσια Λύρη
  • Εκτέλεση παραγωγής: Ντένια Σαφαρή
  • Ερμηνεία: Άρης Σερβετάλης
Πληροφορίες

Violet Louise
Η Violet Louise παρουσιάζει στο Bios ποιήματα από την ποιητική συλλογή του Γιώργου Βέλτσου με τίτλο Αύγουστος, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα. Μία δημιουργική σύμπραξη με στόχο την ανάδειξη της ποίησης στο Χρόνο.

Πώς οι εικόνες του λόγου, γίνονται εικόνες της εικόνας; Aυτή την πρόκληση θέτει η Violet Louise ανεβάζοντας στο Bios ποιήματα από την ποιητική συλλογή του Γιώργου Βέλτσου με τίτλο Αύγουστος, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα. Μία δημιουργική σύμπραξη με στόχο την ανάδειξη της ποίησης στο Χρόνο. Ένα παραστασιακό γεγονός με εικόνες και ήχους σε κατάσταση αναμονής και επιφύλαξης.

Το υγρό στοιχείο, ο βυθός, η επιθυμία για ζωή, η φθορά, η μνήμη, η μέδουσα. Μία θεατρική παράσταση που μοιάζει με κινηματογραφικό φιλμ, επενδυμένο με ήχο, εικόνες, μουσική. Όλα τα υλικά που συνθέτουν την παράσταση είναι πρωτότυπα υλικά της δημιουργικής ομάδας. Λήψεις πλάνων από τον ελληνικό βυθό, εικόνες αστικού τοπίου, ηχογραφημένοι ήχοι θάλασσας και γλάρων, κοχύλια, αστερίες, είναι η προσωπική ματιά της Violet Louise που συνθέτει επί σκηνής τον ποιητικό κόσμο του Γιώργου Βέλτσου.

Και η ποίηση; Ίσως η μοναδική καταφυγή, η μόνη απάντηση στη μεταφυσική αγωνία της ύπαρξης. «Στο τέλος και αυτής της ημέρας, το μεγάλο παγοθραυστικό της Ησυχίας από το παράθυρο τoυ Βοριά με τον θλιμμένο ιπτάμενο εισβάλλει. Σπάει τη ζέστη. Το δικό μου ταξίδι στο δωμάτιο. Η ανοδική μου πλεύση από τα χαρτιά στη νύχτα, πριν πάω να συναντήσω τα μούτρα του. Αύγουστος μήνας στη Μύκονο. Πόσο ακόμα δικός μου; Πόσο Αύγουστος;»

Trailer

Πληροφορίες παράστασης Αύγουστος από την Violet Louise

  • Κείμενο: Γιώργος Βέλτσος, εκδόσεις Άγρα
  • Σύλληψη, σκηνική σύνθεση, μουσική, ηχητικός & οπτικός σχεδιασμός: Violet Louise
  • Συνεργάτης στον οπτικό σχεδιασμό και την τεχνική υποστήριξη: Παναγιώτης Γούμπουρος
  • Συνεργάτης στην εικονοληψία του φωτογραφικού υλικού από το βυθό: Bασίλης Κουντούρης, Studio19
  • Συνεργάτης στο φωτιστικό σχεδιασμό: Aπόστολος Κουτσιανικούλης
  • Προβολή-επικοινωνία: Νατάσα Παππά
  • Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη 28 Ιουνίου 2017 στις 21.00, Πέμπτη 29 Ιουνίου 2017 στις 21.00, Παρασκευή 30 Ιουνίου 2017 στις 21.00, Σάββατο 1 Ιουλίου 2017 στις 21.00, Κυριακή 2 Ιουλίου 2017 στις 21.00
  • Τιμή εισιτηρίου: Γενική είσοδος: 10,00 ευρώ
Πληροφορίες